Hindi ko alam kung anong kasalanan ang nagawa ko sa past life ko para mapunta sa harap ng hapag-kainan na ’to. Ang bango ng usok, pero pagtingin ko sa loob ng kaldero, parang sumasigaw ang kaluluwa ko.

​Lumulutang ang mga kulay pulang hotdog sa sabaw na kulay brown-gray.

May kasama pang kangkong na mukhang sumuko na sa buhay at piraso ng labanos na parang hindi sigurado kung bakit siya nandoon.

​”Kain na, Iho,” nakangiting sabi ni Tita habang inaabutan ako ng sandok. “Specialty ko ’yan. Sinigang na Hotdog with a twist.”

​Ang twist lang na nararamdaman ko ay ang pag-ikot ng bituka ko. Tiningnan ko si GF. Nakayuko lang siya, mabilis na sumusubo ng kanin na parang nagmamadaling matapos ang paghihirap niya.

Traydor. Iniwan akong mag-isa sa g!y3ra.

​Kumuha ako ng isang pirasong hotdog. Pagkagat ko… BOOM.

​Hindi ko maipaliwanag. Lasang maasim na may halong processed meat na ewan. Para akong nakalunok ng baterya na binabad sa sampalok.

Ang malala, ’yung “juiciness” ng hotdog humalo sa asim ng sabaw.

​”Ano, masarap?” tanong ni Tita, proud na proud.

​”M-medyo… kakaiba po,” sagot ko habang pinipigilan ang pag-akyat ng lahat ng kinain ko mula pa kahapon.

​Pero hindi ko na kaya. Paghigop ko ng pangalawang kutsara, nag-protesta na ang katawan ko. Parang may Alien na gustong lumabas sa lalamunan ko.

Binitawan ko ang kutsara, tumayo ako nang mabilis, at kumaripas ng takbo sa lababo.

​”BLEEEAAARRRGGHH!”

​Ramdam ko ang bawat piraso ng hotdog na bumabalik sa mundong ibabaw. Naririnig ko ang yabag ni Tita sa likod ko.

​”Napaka-arte mo naman, Iho! Pagkain ’yan, biyaya ’yan!” singhal niya.

​Humarap ako sa kanya, punas-punas ang bibig, luhaan ang mga mata dahil sa suka, hindi dahil sa emosyon.

“Hindi ako maarte, Tita! Sobrang weird kasi ng mga niluluto niyo! Sino namang matinong tao ang magsisinigang ng hotdog?! Ano ’to, birthday party sa impiyerno?!”

​Natahimik ang buong bahay. Si GF, nabitawan ang kutsara. Si Tita, namula ang mukha hindi dahil sa anghang, kundi sa galit.

​”Lumabas ka ng bahay ko,” mahinahong sabi ni Tita, pero ang boses niya parang kumukulong sabaw ng sinigang.

“At huwag na huwag ka nang babalik dito kahit kailan!”

​”Sige po! Mas okay nang magutom kaysa maging experiment ng chemistry lab niyo!” sigaw ko habang palabas ng pinto.

​Ngayon, heto ako, mag-isa sa kanto, kumakain ng Fishball. Masama pa rin ang loob ni Tita, at banned na ako sa kanila.

Pero okay lang. At least dito sa Fishball cart, alam kong ang hotdog ay piniprito, hindi sinasabawan.

Ang Mapait (at Maasim) na Katotohanan

Lumipas ang ilang linggo, pero hindi pa rin nagbabago ang ihip ng hangin. Tuwing dadaan ako sa tapat ng bahay nila, parang nararamdaman ko ang talim ng titig ni Tita mula sa bintana. Ang masaklap pa, naging “LDR” kami ni GF kahit dalawang kanto lang ang pagitan namin. Bawal ako doon, at bawal siyang lumabas nang hindi nagpapaalam sa nanay niyang “Master Chef.”

Isang gabi, nag-chat si GF: “Bati na raw kayo ni Mama. Pinapapunta ka niya bukas, may Peace Offering siya.”

Umasa ako. Sabi ko, baka natauhan na si Tita. Baka na-realize niya na ang hotdog ay para sa spaghetti at hindi para sa sampalok. Pagdating ko sa kanila, nakangiti si Tita—yung ngiting parang may binabalak na masama.

“Maupo ka, Iho,” sabi niya. “Pasensya na sa huling pagkikita natin. Naisip ko, baka masyadong ‘experimental’ yung Sinigang na Hotdog para sa panlasa mo. Kaya nagluto ako ng bago. Siguradong pamilyar ka rito.”

Inihain niya ang isang bowl ng Tinola.

Nakahinga ako nang malalim. Salamat sa Diyos, bulong ko. Safe na ang tyan ko. Kumuha ako ng kanin, humigop ng sabaw, at kukuha na sana ng manok nang mapansin kong bakit parang… pabilog ang karne? At bakit may kulay puti at dilaw?

Hinalo ko ang sandok. Walang manok. Ang lumutang? Nilagang Itlog.

“Tita… Tinolang Itlog?!” gulat kong tanong.

“Oo, Iho! Healthy ‘yan, protein-rich! ‘Tinolang Itlog with Marshmallows’ para may tamis-asim factor,” sagot niya habang winawisikan pa ng kaunting cheese powder ang ibabaw.

Napatingin ako kay GF. Umiwas siya ng tingin habang ngumunguya ng marshmallow na basa ng luya. Doon ko narealize, hindi ko kailangang ayusin ang relasyon namin ni Tita. Ang kailangan ko ay i-rescue ang girlfriend ko.

Tumayo ako, kinuha ang kamay ni GF, at tumingin nang diretso kay Tita.

“Tita, mahal ko po ang anak niyo. Pero kung gusto niyo kaming mabuhay hanggang bukas, ititigil na natin ang cooking show na ‘to. Tara na, GF. Sa Jollibee tayo kakain. My treat.”

Sa huling pagkakataon, narinig ko ang sigaw ni Tita habang papalayo kami: “WALANG UTANG NA LOOB! MASARAP ANG MARSHMALLOW SA LUYA!”

Mula noon, hindi na ako bumalik. Pero kahit papaano, naging masaya kami. At ang pinakaimportanteng rule sa magiging kasal namin ni GF sa future? Bawal ang biyenan sa kusina.