Sa isang pagtitipon, dahil sa sobrang kalasingan, hindi ko sinasadyang natawag ang amo ko na: “Asawa ko.”

Agad na nagtawanan ang mga kasamahan ko sa trabaho: “Baliw na ba si Thoi Du sa panliligaw kay Sir?”

Malamig ang mukha ng aking amo na si Luc Dinh An, at diretso akong pinagalitan: “Kahit sarili mong bibig hindi mo makontrol, bakit ka pa umiinom?”

Biglang tumahimik ang paligid dahil sa matinding hiya.

Eksaktong sandaling iyon, isang malamig na tawa ang narinig mula sa kabilang panig. Iyon ay ang sikat na mahirap pasayahing kliyente.

“Ako ang tinatawag niya.”

“Bakit ka nagagalit sa kanya?”

1.

Sinundan ko si Luc Dinh An mula pa noong kolehiyo hanggang sa kumpanyang pinagtatrabahuhan niya ngayon, tinanggap ko ang pagiging assistant niya.

Alam ng lahat na gusto ko siya.

Isang beses, habang nagdadala ako ng mga dokumento, hindi ko sinasadyang narinig ang panunukso sa loob ng opisina: “Isang tunay na heiress si Thoi Du pero nagpapakababa siya para maging assistant mo, hindi ka ba nanghihinayang?”

Walang pakialam na sumagot si Luc Dinh An: “Siya ang kusang pumunta rito, anong magagawa ko?”

Tumawa ang taong nasa tabi niya: “Sabagay, palagi naman siyang nakabuntot sa iyo.”

“Maraming taon na ang lumipas pero hindi pa rin siya nagbabago.”

“Pero teka, Luc, wala ka ba talagang balak na maging kayo?”

“Napapanaginipan ka pa nga niya sa pagtulog niya.”

“Noong isang araw na may blind date siya na inayos ng pamilya niya, niyaya mo pa kaming uminom hanggang madaling araw. Akala ko ba nagseselos ka?”

Pagkatapos ng pangungusap na iyon, biglang naging seryoso at malamig ang mukha ni Luc Dinh An: “Isa lang siyang istorbo, bakit naman ako magmamalasakit?”

Sa labas ng pinto, ang kamay ko na kakatok na sana ay biglang napatigil sa ere.

Pagkatapos, matapang kong hinawakan ang door handle at pumasok.

Nagulat ang mga tao sa loob ng isang segundo.

Pero isang segundo lang iyon.

Pagkatapos ay muli silang ngumiti na parang walang nangyari: “Assistant Thoi, dala mo na ba ang almusal ni Sir Luc?”

Araw-araw, saktong oras akong nagdadala ng almusal.

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Luc Dinh An, na tila alam na ang gagawin ko, at tamad na tumango: “Ipatong mo lang sa lamesa.”

Pero umiling ako.

Inilapag ko ang mga dokumento kasama ang aking resignation letter sa lamesa.

“Hindi ito almusal.”

“Ito ang resignation letter ko.”

“Sana ay aprubahan ninyo, Sir Luc.”

2.

Nagulat ang lahat.

Nagmamadali nilang tiningnan ang papel at bulalas: “Hindi nga, Thoi Du, seryoso ka ba?”

Sa wakas, kumunot ang noo ni Luc Dinh An at tumingin sa akin: “Anong pakulo na naman ito?”

Itinulak ko ang papel palapit sa kanya: “Magre-resign na ako.”

“Nagpadala na rin ako ng soft copy sa email, huwag mong kalimutang basahin.”

Sinulyapan niya ang sulat at inis na nagtanong: “Dahil lang ba ito sa pinag-overtime kita kagabi?”

Umiling ako: “Hindi.”

“Ayoko na lang talagang magtrabaho rito.”

Unti-unting nagdilim ang mukha ni Luc Dinh An.

Nang tumalikod ako para umalis, tinawag niya ako: “Thoi Du.”

“Kapag lumabas ka sa pintong ito, huwag mo nang asahang makakabalik ka pa sa tabi ko.”

Parang isang babala, pero mas tunog pananakot.

Hindi man lang ako lumingon: “Salamat naman kung ganoon.”

Naging kasing lamig ng yelo ang hangin sa silid.

Paglabas ko, narinig ko pa ang boses ng isa na nag-aalala: “Sir Luc, nagtatampo lang siguro si Ma’am Thoi dahil sa pagod, huwag niyo na pong pansinin…”

“Tama, alam naman nating lahat kung gaano ka niya kamahal, ‘di ba?”

“Baka mamayang hapon lang ay bumalik na ‘yan para humingi ng tawad…”

Tinitigan ni Luc Dinh An ang pinto na kakasara lang at malamig na tumawa: “Sino namang may pakialam sa kanya.”

3.

Inayos ko at itinapon ang lahat ng gamit na wala nang silbi sa opisina.

Sa huling sulyap ko, wala nang natira.

Natawa ako sa bakanteng mesa.

Biglang pumasok sa isip ko ang anonymous video na natanggap ko habang nag-o-overtime kagabi.

Sa ilalim ng maliliwanag na ilaw sa isang mamahaling bar, yakap ni Luc Dinh An ang isang magandang babae habang nakikinig sa usapan ng mga kaibigan niya: “Hanggang ngayon ba ay tapat pa ring nagtatrabaho si Thoi Du bilang alipin sa kumpanya ni Luc?”

“Iba talaga si Luc, pati isang mayamang tagapagmana ay napaamo niya. Gaano na ba katagal mula noong huling sumama sa atin si Thoi Du?”

Tama sila.

Sa loob ng maraming taon, ako na isang anak-mayaman ay matiyagang nagpaka-assistant para sa kanya.

Anuman ang sabihin niya, ginagawa ko nang bukal sa loob.

Nakikipag-usap sa mga kliyente, nagpupuyat sa trabaho, hanggang sa bumagsak ang katawan ko sa pagod.

Para lang sa huli, palitan ng isang biro mula sa mga kaibigan niya: “Sa tingin ko, si Thoi Du ay parang isang masunuring aso lang sa tabi ni Luc.”

At siya, habang itinataas ang baso ng alak, hindi man lang itinanggi, bagkus ay tumawa pa: “Anong sinasabi niyo?”

“Siya lang naman ang asong mayroon ako, kaya wala siyang kaagaw sa pwesto.”

Nagtawanan silang lahat.

Ang sandaling iyon ay parang isang balde ng nagyeyelong tubig na ibinuhos sa akin.

Napakalamig.

Pero ito rin ang nagpagising sa akin nang husto.

Inilabas ko ang aking telepono, binuksan ang contacts, at hinanap ang numero ng lalaking ipinakilala sa akin ng pamilya ko para sa blind date.

Balita ko ay napakabait niyang tao.

Dati, dahil umaasa pa ako kay Luc Dinh An, palagi ko itong iniiwasan.

Gusto ko pa nga sanang sirain ang pagkikita namin noon.

Ngayon…

Kahit medyo nakakahiya.

Pero alam naman ng lahat, ang pinakamabilis na paraan para makalimot sa isang tao ay ang magsimula sa iba.

Nag-type ako ng ilang salita.

【Maaari ba tayong magkita bukas?】

Hindi ko inaasahan na halos agad-agad ay nag-reply siya.

【Sige.】

4.

Kinabukasan, pumunta ako sa isang marangyang restaurant para makipagkita sa lalaking iyon. Hindi ko inaasahan na ang “blind date” na tinanggihan ko noon ay walang iba kundi si Mateo, ang pinakamakapangyarihang business partner na kinatatakutan maging ni Luc Dinh An.

Habang masaya kaming nag-uusap, biglang bumukas ang pinto ng VIP room. Si Luc Dinh An ay nakatayo doon, hingal na hingal at tila kanina pa ako hinahanap.

“Thoi Du! Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko? Bumalik ka na sa opisina, marami tayong trabaho,” galit na utos niya.

Ngunit bago pa ako makapagsalita, tumayo si Mateo at hinarangan siya. Ang malamig na tawa na narinig ko sa bar noong isang gabi ay muling umalingawngaw.

“Mr. Luc, mukhang nakakalimutan mong hindi mo na siya empleyado,” ani Mateo habang hawak ang aking kamay. “At simula ngayon, hindi mo na rin siya pwedeng utusan.”

5.

Namutla si Luc Dinh An. Nanlilisik ang kanyang mga mata sa pagkakahawak ni Mateo sa akin.

“Thoi Du, ano ba itong laro mo? Sasama ka sa taong ito para lang inisin ako?” sigaw ni Luc. “Umuwi na tayo. Huwag kang magpakamartir sa harap ng iba.”

Dahan-dahan akong tumayo, tiningnan ko siya nang diretso sa mata—ang mga matang dati ay tinitingala ko nang may paghanga, pero ngayon ay wala nang kahit anong kislap.

“Sir Luc, o baka dapat kitang tawaging ‘dating amo’,” mahinahon kong sabi. “Wala na akong obligasyon sa iyo. At tungkol sa sinabi mong ‘aso’ mo ako… pasensya na, nakahanap na ako ng taong marunong rumespeto sa akin bilang tao.”

“Hindi… hindi ko sinasadya iyon, Thoi Du. Lasing lang ako noon!” pilit na paliwanag ni Luc, bakas ang takot sa kanyang boses.

6.

Tumawa si Mateo nang mapait. “Lasing? Ang katotohanan ay lumalabas kapag ang tao ay lasing, Mr. Luc. At dahil sinabi mong hindi mo siya kailangan, kukunin ko na siya.”

Biglang hinila ni Luc ang kabilang kamay ko, desperado. “Thoi Du, parang awa mo na… hindi ko kayang mawala ka.”

Sa gitna ng tensyon, binitawan ko ang kamay ni Luc Dinh An nang may pandidiri.

“Masyado nang huli, Luc Dinh An,” sabi ko. Pagkatapos, lumingon ako kay Mateo at ngumiti. “Tara na, Mateo? Ayoko nang masayang ang oras ko sa taong hindi naman ako pinahalagahan.”

Iniwan namin si Luc Dinh An na nakatayo doon, bagsak ang balikat at luhaan ang mga mata. Ang taong dating akala niya ay hinding-hindi siya iiwan, ngayon ay tuluyan nang malaya sa kanyang mga kamay.

Sa labas ng restaurant, bumulong si Mateo sa akin: “Salamat sa pagtawag sa akin na ‘asawa ko’ kagabi. Gagawin nating totoo ‘yun.”

Napako ako sa kinatatayuan ko. Siya pala talaga ang tinawag ko noong gabing iyon… at mukhang hindi na niya ako pakakawalan.

7.

Isang buwan ang lumipas mula nang lisanin ko ang kumpanya ni Luc Dinh An. Ang balita ay mabilis na kumalat sa buong siyudad: Ang Almaz Group—ang kumpanya ng pamilya ni Mateo—ay pormal nang nakipag-alyansa sa aking pamilya.

Samantala, ang kumpanya ni Luc ay unti-unting bumagsak. Nang wala ako sa tabi niya para ayusin ang kanyang mga schedule, pakalmahin ang mga kliyente, at itama ang kanyang mga pagkakamali, naging magulo ang lahat.

Isang gabi, habang naglalakad kami ni Mateo sa labas ng isang charity gala, biglang lumitaw si Luc. Dugyot ang kanyang hitsura, tila hindi nakatulog ng ilang araw, at amoy alak.

“Thoi Du… pakiusap, kausapin mo ako,” pagmamakaawa niya, sinubukang lumapit pero hinarangan siya ng mga bodyguard ni Mateo. “Nagkamali ako. Ngayon ko lang narealize na ikaw ang nagpatakbo ng buhay ko. Bumalik ka na, kahit hindi bilang assistant… kahit bilang asawa ko na talaga.”

8.

Tiningnan ko siya nang may awa, ngunit wala nang pag-ibig.

“Luc Dinh An,” tawag ko sa kanyang buong pangalan. “Noong nandoon ako, itinuring mo akong basura. Ngayong wala na ako, bigla mong sasabihing mahalaga ako? Hindi iyan pag-ibig, iyan ay pagsisisi dahil nawalan ka ng pakinabang.”

Hinawakan ni Mateo ang bewang ko, isang protektadong kilos na nagpapakita kung sino ang tunay na nagmamay-ari ng puso ko ngayon.

“Mr. Luc,” malamig na sabi ni Mateo. “Salamat sa pagpapabaya sa kanya. Dahil kung hindi mo siya sinayang, hindi ko malalaman na ang pinapangarap kong babae ay matagal na palang naghihintay sa tabi mo.”

Tuluyan nang napaluhod si Luc sa semento habang pinapanood kaming papalayo. Ang kanyang mga luha ay huli na para sa isang pusong matagal na niyang dinurog.

9. (Wakas)

Sa loob ng sasakyan, naging tahimik ang paligid. Hinawakan ni Mateo ang aking kamay at hinalikan ito nang dahan-dahan.

“Kinakabahan ka ba?” tanong niya nang may malambing na ngiti.

“Hindi,” sagot ko habang nakasandal sa kanyang balikat. “Ngayon ko lang naramdaman na sa wakas, nasa tamang lugar na ako.”

“Nga pala,” sabi ni Mateo habang may kinukuha sa kanyang bulsa. Isang maliit na kahon na may nagniningning na brilyante. “Sabi mo noon sa harap ng lahat, ‘asawa’ mo ako. Hindi ko gustong maging sinungaling ka sa harap ng mga kaibigan mo.”

Nagulat ako at napangiti habang unti-unting tumutulo ang luha ng kaligayahan.

“Thoi Du, gagawin nating totoo ang lahat. Pakakasal ka ba sa akin?”

Tumingin ako sa kanyang mga mata—mga matang puno ng respeto, paghanga, at tunay na pagmamahal.

“Oo, Mateo. Pakakasal ako sa iyo.”

Ang pagkakamali ko noong gabing lasing ako ay naging pinakamagandang desisyon sa buhay ko. Dahil sa isang maling tawag, nahanap ko ang tamang tao na magmamahal sa akin nang buo, habambuhay.