INIWAN NIYA ANG AMING MAY SAKIT NA SANGGOL PARA SA KANYANG KABIT

Ang gabi ay napakalamig, ngunit ang katawan ng aking tatlong-araw na sanggol na si Leo ay nagbabaga sa sobrang taas ng lagnat.

Nanginginig ang maliit niyang katawan sa aking mga bisig. Ang kanyang paghinga ay mabigat, mabilis, at may kasamang tunog na dumudurog sa puso ng sinumang ina. Kakapanganak ko pa lamang, mahina pa ang aking katawan at nananakit pa ang mga tahi ng aking cesarean section, ngunit wala akong pakialam sa sarili kong sakit. Ang tanging mahalaga sa akin ay ang buhay ng aking anak.

Habang umiiyak ako at sinusubukang punasan ang noo ni Leo ng maligamgam na tubig, narinig ko ang pagbukas ng closet. Nakita ko ang asawa kong si Anton na nagmamadaling nagsisiksik ng mga mamahaling damit sa kanyang travel bag. Amoy na amoy ko ang kanyang paboritong Tom Ford na pabango.

“Anton, parang awa mo na,” nagmamakaawa kong sabi, humahagulgol habang nakaluhod sa gilid ng kama. “Wag mo muna kaming iwan. Ang taas ng lagnat ni Leo. Hindi siya makahinga nang maayos. Kailangan natin siyang dalhin sa ospital!”

Hindi man lang siya lumingon. Ipinagpatuloy niya ang pag-sara ng zipper ng kanyang bag.

“Maya, huwag kang praning. Trangkaso lang ‘yan ng mga sanggol. Bigyan mo ng paracetamol at matulog kayo,” malamig niyang sagot. “May emergency crisis sa opisina natin sa Cebu. Kailangan kong lumipad ngayon din. I can’t cancel this.”

“Pero Anton, tatlong araw pa lang siya! Hindi ‘to ordinaryong lagnat!” sigaw ko.

Kinuha niya ang kanyang bag, tiningnan ako nang may halong inis, at naglakad palabas ng pinto nang walang kahit isang sulyap sa aming naghihingalong anak. Ang huling narinig ko ay ang pag-andar ng makina ng kanyang sasakyan. Iniwan niya kami.

Ang Gabi ng Agaw-Buhay at Paghihirap

Nang makaalis siya, lumala ang kalagayan ni Leo. Nagsimulang mangitim ang kanyang maliliit na labi.

Dali-dali kong kinuha ang aking cellphone. 2% battery. Nanginginig ang mga kamay ko habang idinidial ang numero ng emergency hotline para humingi ng ambulansya.

“T-Tulong… parang awa niyo na… ang anak ko, hindi makahinga…” iyak ko sa operator.

“Papunta na po ang ambulansya, ma’am. Stay on the line,” sagot ng babae sa kabilang linya.

Ngunit bago pa ako makasagot, biglang umilaw ang screen ng aking telepono dahil sa isang notification mula sa Instagram. Isang tag mula sa isang dummy account na matagal ko nang pinaghihinalaan.

Pinindot ko ito, at ang nakita ko ay tuluyang pumatay sa kaluluwa ko.

Isang litrato ng dalawang taong nakahawak ng mamahaling cocktail drinks habang nakaharap sa napakagandang sunset sa isang luxury resort sa Boracay. Ang babae ay si Valerie—ang bagong marketing director ni Anton. At ang kamay ng lalaking naka-akbay sa kanya ay suot ang eksaktong Rolex watch na iniregalo ko kay Anton noong kasal namin.

Caption: “Off to paradise with my love. No stress, just us.”

Wala siyang emergency crisis sa Cebu. Iniwan niya ang kanyang tatlong-araw na sanggol na nag-aagaw-buhay para lang makipag-inuman at makipagkalaguyo sa dalampasigan.

Bago pa man ako makasigaw sa matinding galit, namatay ang telepono ko. Tuluyan na itong na-lowbat.

Niyakap ko nang mahigpit si Leo. Humina na ang kanyang pag-iyak. “Huwag mo akong iwan, anak… please, lumaban ka… parang awa mo na,” bulong ko habang idinidikit ang aking mukha sa mainit niyang pisngi.

Makalipas ang limang minutong tila isang habambuhay, narinig ko ang wangwang ng ambulansya. Dumating sila. At sa mismong gabing iyon, habang si Anton ay nakikipaghalikan sa ilalim ng mga bituin, ang anak namin ay kinabitan ng mga tubo sa loob ng Neonatal Intensive Care Unit (NICU).

Ang Limang Araw ng Pagbabago

Sa loob ng limang araw, hindi ako umuwi. Nanatili ako sa tabi ng incubator ni Leo. Na-diagnose siya ng severe neonatal pneumonia. Isang milagro na lang daw na nadala ko siya agad sa ospital.

Sa loob ng limang araw na iyon, walang kahit isang tawag o text mula kay Anton.

Habang pinapanood ko ang pagtaas at pagbaba ng dibdib ng aking anak na unti-unting nakakabawi ng lakas, may namatay sa loob ko. Ang pagmamahal, ang pasensya, at ang pagiging maunawaing asawa ay tuluyang naglaho. Pinalitan ito ng isang malamig at matalim na pader ng yelo.

Tinawagan ko ang aking mga kapatid at ang aking personal na abogado. Gumawa ako ng mga hakbang nang tahimik, mabilis, at walang awang tulad ng ginawa niya sa amin.

Nang maging stable na si Leo, umuwi ako saglit sa bahay. Hindi para magpahinga, kundi para burahin ang lahat ng bakas namin sa buhay ng lalakeng iyon.

Ang Pagbabalik ng mga Traydor

Eksaktong limang araw matapos niya kaming iwan, bumukas ang main door ng aming bahay.

Narinig ko ang malalakas at masasayang halakhak. Pumasok si Anton at Valerie. Pareho silang may magandang kulay mula sa pagkakabilad sa araw (tanned), mukhang relaxed, nakangiti, at may bitbit na mga shopping bags na may logo ng mga sikat na designer brands.

Inakala ni Anton na wala ako dahil tahimik ang bahay. Inakala niya sigurong natutulog lang kami ng bata. Walang hiya niyang inilapag ang mga gamit nila sa living room.

Nakangiti siyang naglakad papunta sa nursery room ng aming anak, marahil para magpanggap na isang nag-aalalang ama, habang hinihintay siya ng kanyang kabit sa sala.

Ngunit pagbukas niya ng pinto ng nursery, gumuho ang kanyang ngiti.

Wala nang laman ang kwarto. Walang mga damit sa kabinet. Walang mga baby bottles. Walang mga stuffed toys. At higit sa lahat, ang baby crib na dati ay kinaroroonan ng kanyang anak ay ganap na walang laman at malamig.

Nanlaki ang mga mata ni Anton. Mabilis siyang luminga-linga sa buong kwarto, bakas ang biglaang pag-usbong ng kaba sa kanyang dibdib.

“N-Nasaan ang anak ko?” nanginginig at pabulong niyang tanong sa sarili.

“Hindi mo na siya anak.”

Ang Wakas ng Kanyang Mundo

Lumingon si Anton at nakita niya akong nakatayo sa hamba ng pinto. Nakasuot ako ng itim na damit, blangko ang ekspresyon, at ang mga mata ko ay tila mga punyal na nakatitig sa kanyang kaluluwa.

“Maya… anong ibig mong sabihin? Nasaan si Leo?! Bakit walang laman ang kwarto niya?!” natatarantang tanong niya, unti-unting napagtatanto na may malaking mali.

Sa puntong ito, lumapit si Valerie, bakas ang pagka-ilang nang makita ako. “Anton, babe, what’s going on?”

Hindi ko pinansin ang babae. Tiningnan ko si Anton mula ulo hanggang paa.

“Muntik na siyang mamatay, Anton,” malamig kong sabi. Ang boses ko ay hindi nanginginig; puno ito ng awtoridad. “Nang gabing iniwan mo kami para lumipad pa-Boracay kasama ang kabit mo, na-admit sa NICU ang anak mo dahil sa severe pneumonia. Nag-aagaw-buhay siya habang umiinom kayo ng margarita sa beach.”

Bumagsak ang panga ni Anton. Namutla ang kanyang mukha at napaatras siya. “D-Diyos ko… Maya, hindi ko alam… I swear, akala ko ordinaryong lagnat lang—”

“Dahil wala kang pakialam!” putol ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong bahay. “Umiiyak ako, nagmamakaawa sa’yo, pero pinili mo ang sarili mong kaligayahan. Wala kang kwentang ama, at mas wala kang kwentang asawa.”

Inihagis ko sa kanyang dibdib ang isang makapal na brown envelope.

“Ano ‘to?” nanginginig niyang tanong habang pinupulot ang mga papel na nalaglag sa sahig.

“Hospital bills. Annulment papers. At ang pormal na kaso ko laban sa’yo para sa Concubinage at paglabag sa VAWC (Violence Against Women and Children). At by the way, ipinadala ko na rin ang mga litrato niyo at ang ebidensya ng pagnanakaw mo ng corporate funds sa Board of Directors mo kaninang umaga. Tanggal ka na sa kumpanya.”

“Maya, please! Asawa mo ako! Patawarin mo ako, gusto kong makita ang anak ko!” lumuhod si Anton, pilit na inaabot ang aking mga kamay, humahagulgol na parang bata.

Umatras ako na parang nakakita ng nakakadiring insekto.

“Hindi mo na kami kailanman makikita, Anton. Pumunta ako rito para lang ibigay ‘yan sa’yo, at para personal na makita ang pagbagsak ng mundo mo.”

Tinalikuran ko siya habang sumisigaw siya at nagwawala sa sahig, at habang si Valerie ay tahimik na tumatakas palabas ng bahay dahil sa takot na madamay sa iskandalo.

Lumabas ako ng pinto, sumakay sa naghihintay na sasakyan ng aking kapatid, at bumalik sa ospital kung saan ligtas na naghihintay ang aking anghel.

Inakala ng asawa ko na pwede niya kaming iwan sa oras ng pangangailangan nang walang anumang kapalit. Ngunit hindi niya alam, sa gabing tinalikuran niya kami, itinapon din niya ang nag-iisang pagkakataon niyang magkaroon ng isang pamilya.