BAHAGI 3: ANG SULAT NA AYAW NILA AKONG MABASA
—Basagin ninyo ang pinto!
Umalingawngaw ang sigaw ni Jessa sa labas.
Kasunod nito ang mabibigat na yabag at kalabog ng mga taong malinaw na handang pasukin ang maliit na silid anumang oras.
Mahigpit kong hinawakan ang lumang sobre.
Pakiramdam ko ay iyon na lamang ang tanging bagay na makapagsasabi sa akin kung nasaan si Lola Elena.
—Buksan mo na, iho — pabulong na sabi ni Mang Tony.
Nanginginig ang mga daliri ko habang binubuksan ang sobre.
Sa loob ay may isang sulat at isang maliit na USB drive.
Agad kong binasa ang sulat gamit ang ilaw ng cellphone.
Nang makita ko ang pamilyar na sulat-kamay ni Lola, halos mapaluha ako.
“Miguel, kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay may nangyaring hindi ko inaasahan.”
“Alam kong mahal mo ako at hindi mo ako pababayaan.”
“May mga bagay akong natuklasan tungkol sa perang ipinapadala mo.”
“Hindi ito napupunta sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Parang tumigil ang oras.
Nagpatuloy ako sa pagbabasa.
“Noong una, akala ko ay kapos lang si Jessa sa pera kaya minsan ay kumukuha siya sa ipinapadala mo. Ngunit habang tumatagal, napansin kong halos wala nang natitira para sa gamot at therapy ko.”
“Nakita ko rin ang mga papeles ng mga bagong sasakyan, mga alahas, at mga mamahaling gamit.”
“Nang komprontahin ko siya, nagbago ang pakikitungo niya sa akin.”
“Unti-unti niya akong inalis sa loob ng bahay.”
Nanginginig na ang mga kamay ko.
Sa bawat salitang binabasa ko, lalo akong nagngingitngit sa galit.
Biglang umalingawngaw muli ang malakas na kalabog sa pinto.
BANG!
BANG!
BANG!
—Miguel! Buksan mo ang pinto!
Hindi ko pinansin.
Nagpatuloy ako.
“Kung sakaling mawala ako, hanapin mo ang laman ng USB na kasama ng liham na ito.”
“Nandoon ang lahat ng ebidensyang nakalap ko.”
“At higit sa lahat…”
Huminto ako.
Parang ayaw kong basahin ang susunod.
Ngunit pinilit ko ang sarili ko.
“Mag-ingat ka kay Jessa.”
“Hindi na siya ang batang pinalaki nating mapagmahal.”
“May mga taong nakapaligid sa kanya na kayang gawin ang lahat para sa pera.”
Biglang may malakas na lagabog.
CRAAASH!
Bahagyang nabiyak ang lumang pinto.
Napaatras si Mang Tony.
—Papasok na sila!
Mabilis kong isinilid sa bulsa ang sulat at USB.
Pagkatapos ay tumingin ako sa paligid.
May maliit na bintana sa likod ng silid.
Luma na ito at halos natatakpan ng mga halaman.
—May daan ba rito palabas?
tanong ko.
Tumango si Mang Tony.
—May makitid na daanan papunta sa lumang bakuran.
Hindi na ako nagdalawang-isip.
Tinulungan kong makalapit si Mang Tony sa bintana.
Mabagal siyang kumilos dahil sa katandaan.
Samantala, patuloy ang pagwasak nila sa pinto.
BANG!
BANG!
BANG!
—Buksan ninyo!
sigaw ng isang lalaki.
Hindi ko kilala ang boses.
At doon ako lalong kinabahan.
Mga kaibigan lang ba ni Jessa ang nasa labas?
O may iba pa?
Makalipas ang ilang segundo, nakalabas kami sa bintana at nagtago sa likod ng mga puno.
Sakto namang bumigay ang pinto.
RUMBAK!
Mula sa aming pinagtataguan ay nakita ko si Jessa.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
May tatlong lalaking nakasuot ng mamahaling damit na nakapaligid sa kanya.
Isa sa kanila ay matangkad at may malaking tattoo sa leeg.
Mukhang hindi ordinaryong tao.
—Nasaan siya?!
galit na sigaw ni Jessa habang sinusuri ang silid.
—Wala rito.
—Hanapin ninyo!
Agad na nagkanya-kanyang direksiyon ang mga lalaki.
Mabilis kong inalalayan si Mang Tony papalayo.
Maya-maya ay nakarating kami sa isang maliit na tindahan sa kabilang kalye.
Doon ko hiniram ang lumang laptop ng may-ari.
Isinaksak ko ang USB.
Pagkabukas ng unang folder, agad akong natigilan.
Punong-puno ito ng mga larawan.
Mga resibo.
Mga bank transfer.
Mga kontrata.
At daan-daang screenshot.
Isa-isang lumitaw sa screen ang katotohanan.
Ang perang ipinapadala ko buwan-buwan ay ginamit sa pagbili ng mga sasakyan.
Mga alahas.
Bakasyon.
Mga mamahaling party.
At higit sa lahat…
May mga dokumentong nagpapakitang ibinebenta ni Jessa ang ilan sa mga ari-arian ni Lola nang walang pahintulot.
Parang kumulo ang dugo ko.
Ngunit hindi pa doon nagtapos ang pagkabigla.
May isa pang folder.
Nakapangalan ito:
“Kung mawala ako.”
Mabagal kong binuksan.
At doon lumabas ang isang video.
Nanginginig ang kamay ko habang pinindot ang play.
Lumitaw si Lola Elena.
Payat siya.
Mukhang mahina.
Ngunit malinaw ang kanyang mukha.
Tumingin siya diretso sa kamera.
—Miguel…
Napahawak ako sa bibig.
Halos isang taon ko na siyang hindi nakikita nang malinaw.
—Kung pinapanood mo ito, malamang hindi na ako pinapayagang makipag-ugnayan sa iyo.
Huminga siya nang malalim.
—May lugar kung saan nila ako dinala.
Hindi ko alam kung bakit.
Ngunit narinig kong pinag-uusapan nila ang pagbebenta ng huling lupang naiwan sa ating pamilya.
Biglang tumulo ang luha ko.
—Lola…
Nagpatuloy siya.
—May narinig akong pangalan ng isang lugar.
Nakasulat ko ito sa likod ng larawan sa aparador ko.
Hanapin mo iyon.
Makakatulong iyon para makita mo ako.
Pagkatapos ay biglang nag-iba ang ekspresyon niya.
Parang may nakita siyang tao sa likod ng kamera.
Nataranta siya.
—Miguel, bilisan mo—
Naputol ang video.
Naging itim ang screen.
Tumayo ako agad.
Naninigas ang buong katawan ko.
May lead na ako.
May pag-asa.
Buhay si Lola noong ginawa niya ang video.
Ngunit bago pa ako makapag-isip ng susunod na hakbang, may tumawag sa cellphone ko.
Hindi kilalang numero.
Sinagot ko.
At agad akong napahinto.
Dahil ang narinig ko sa kabilang linya ay ang mahinang boses ng isang matandang babae.
—Miguel…
Namilog ang mga mata ko.
Hindi ako makahinga.
—Lola?
May maikling katahimikan.
Pagkatapos ay halos pabulong niyang sinabi:
—Anak… nakita na nila ako.
At biglang naputol ang tawag.