Ang Maling Silid

Nangupahan kami ng boyfriend ko sa isang hotel, pero nagkamali ako ng nakuha na key card sa lobby.

Pagpasok ko, madilim ang paligid at hindi nakabukas ang mga ilaw. Dahan-dahan akong lumapit, niyakap ang leeg niya, at hinalikan siya.

“Yung lace na dress na nagustuhan mo noong nakaraan, gusto mo ba?”

Hiningal ako at dahan-dahang kinuha ang kamay niya para ilapat sa dibdib ko.

Pero biglang naging matigas ang katawan ng lalaki, at tila napatigil ang kanyang paghinga.

Akala ko ay nahihiya lang siya, kaya nag-ipon ako ng lakas ng loob at itinulak siya nang dahan-dahan paupo sa sofa.

Ang kamay ko ay gumapang pababa sa kanyang abs, unti-unting dumudulas…

Ngunit sa sumunod na segundo, mahigpit na hinawakan ang pulso ko.

“Sino ka? Anong kailangan mo sa akin?”

Mababa ang boses ng lalaki, malinaw, pero bakas ang lamig at awtoridad.

Doon ako biglang natauhan.

Hindi ito ang boyfriend ko!

At ang boses na iyon… sobrang pamilyar.

Kuhang-kuha ang boses ng masungit at mailap kong boss na si Sir Lucas…

1.

Cach!

Bumukas ang ilaw, at biglang nagliwanag ang buong silid.

Sa harap ko… nakita ko ang mukhang parang inukit sa bato—matikas, malamig, at punong-puno ng dangal.

Umakyat ang dugo sa mukha ko hanggang sa aking mga tainga.

At sa sandaling iyon… nakapatong pa rin ako sa kandungan niya.

Ang strap ng suot kong dress ay tuluyan nang nalaglag sa aking braso.

Nagmamadali akong tumayo nang may halong takot, umatras nang malayo, at mabilis na kinuha ang coat ko sa sahig para ibalot sa sarili ko.

Ngayon ang unang anibersaryo namin ng boyfriend kong si Gian.

Pumayag akong makipagkita sa kanya sa hotel na ito.

Ang suot ko ay ang sexy na lingerie na siya mismo ang pumili—gawa sa lace, manipis, at halos wala nang itinago sa katawan ko.

Dahil sa overtime sa trabaho, nahuli ako sa pagdating.

Sabi ni Gian, iniwan na lang niya ang key card sa reception para sa akin.

Kinuha ko ang card at dumeretso sa taas.

Para sorpresahin siya, hindi ko binuksan ang ilaw at agad akong sumugod para yakapin siya.

Pero ngayon…

Ang marangyang interior ng kwarto.

Ang malamig na titig ng lalaking ito…

Napagtanto kong maling card ang naibigay sa akin. Maling kwarto ang napasukan ko.

“S-sorry po, Sir Lucas! Pasensya na po… mukhang maling kwarto ang napasukan ko!”

Nakatungo ako, hindi makatingin nang diretso sa mga mata ni Lucas Villafuerte.

Sa tuwing maiisip ko ang mga ginawa ko sa kanya kanina…

Gusto ko na lang lamunin ng lupa.

Nanatili siyang kalmado sa nakakatakot na paraan, inayos ang kanyang damit, at tumayo mula sa sofa.

“So… isa lang itong pagkakamali?”

Lumapit siya sa akin.

Sa taas niyang halos anim na talampakan, ramdam ko ang bigat ng presensya niya hanggang sa parang natatakpan na niya ang ilaw sa itaas ko.

Napilitan akong tumingala.

“Opo… makikipagkita po sana ako sa boyfriend ko. Nagkamali lang po ng card…”

Nanahimik siya.

Tiningnan ako ni Lucas mula ulo hanggang paa, at nakita ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang Adam’s apple.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Hinihintay ko ang kanyang husga.

Tutal… ang panghihipo sa isang estranghero sa dilim ay matuturing na sexual harassment.

Pero malamig lang siyang umatras:

“Lumabas ka na.”

Tatlong salita lang, pero sapat na para makahinga ako nang maluwag.

Pinalampas niya?

Agad akong yumukod bilang pasasalamat at kumaripas ng takbo palabas na parang tumatakas mula sa isang crime scene.

2.

Paglabas na paglabas ko ng silid, tumunog ang phone ko.

“Lia, nasaan ka na? Kanina pa ako naghihintay dito, hindi ka pa umaakyat.”

Boses ni Gian ang narinig ko.

Sinubukan kong pakalmahin ang sarili ko:

“Gian… biglang sumakit ang tiyan ko. Pwede bang sa susunod na lang tayo magkita?”

Wala na ako sa mood na makasama siya.

Nanghinayang siya pero bumaba pa rin para sunduin ako.

“Ayos ka lang ba? Bakit bigla kang sumama ang pakiramdam?”

“Siguro dahil sa sunod-sunod na overtime… pagod lang ako.”

“Sige, ihahatid na kita.”

Hinalikan niya ako sa noo at inihatid pauwi sa bahay.

3.

Pagdating sa bahay, hindi ako nakatulog buong gabi.

Sobrang nakakahiya.

Okay lang sana kung ibang tao ang napasukan ko ng kwarto…

Pero ang sếp (boss) ko pa talaga!

At pinatungan ko pa siya, hinalikan, at hinawakan!

Si Lucas Villafuerte ang CEO ng kumpanya namin.

Sabi ng marami, wala siyang interes sa babae at napakalinis ng imahe.

Lahat ay humahanga sa kanya pero walang nangangahas na lumapit.

Tapos ako…

Bukas kaya, may termination letter na sa table ko?

Pumasok ako kinabukasan na may malaking eyebags.

Mabuti na lang at naging normal ang takbo ng araw.

Walang nagbanggit tungkol sa nangyari.

Nakahinga ako nang maluwag.

Pero noong hapon, nagpatawag ng meeting ang Admin.

Maya-maya pa, pumasok na si Lucas.

Suot niya ang isang dark grey na vest, perpekto ang hubog ng katawan, at ang lakas ng aura niya.

Pagpasok pa lang niya, tumahimik na ang buong paligid.

Pagkatapos niyang magsalita, sumunod na ang ibang mga managers.

Nagtatago ako sa likod ng mga katrabaho ko, at ni minsan ay hindi niya ako tinapunan ng tingin.

Mabuti naman.

Ligtas pa ang trabaho ko.

Pero noong gabing iyon, habang nakahiga ako…

Naalala ko ulit ang nangyari.

Sa laki ng katawan niya… kayang-kaya niya akong itulak agad.

Pero bakit hinayaan niya lang ako nung una?

4.

Makalipas ang ilang araw, inutusan ako ng team leader na iakyat ang mga dokumento sa opisina ng CEO.

Nag-ipon ako ng lakas ng loob at kumatok sa pinto niya.

Walang tao sa loob, kaya balak ko sanang ilapag na lang ang folder at umalis agad.

Pero pagtalikod ko, nandoon na siya sa likod ko.

Sa sobrang gulat ko, nabitawan ko ang mga papeles at nagkalat ang mga ito.

“S-sorry po, Sir Lucas!”

Mabilis akong lumuhod para pulutin ang mga papel.

Lumuhod din siya para tumulong, at naamoy ko ang banayad na scent ng wood mula sa kanya.

“Masyado kang kabado. Hindi naman ako halimaw.”

Mababa ang boses niya, pero may kakaibang hatak.

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakayuko.

“Hindi naman po sa ganoon…”

Iniabot niya sa akin ang mga papel na napulot niya.

Aksidenteng nagdampi ang mga daliri namin at agad ko itong binawi.

Napansin niya siguro iyon kaya bahagya siyang napangiti—isang ngiting hindi mo aakalaing magmumula sa kanya.

“Kapag tayo lang dalawa… hindi ka naman mukhang matatakutin.”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Pero tumayo na siya at bumalik sa kanyang upuan.

Ang kanyang mukha ay bumalik sa pagiging seryoso na tila walang sinabing anuman.

Nagkunwari akong walang narinig.

“Sir Lucas, kailangan po ang pirma niyo rito. Kung wala na po kayong kailangan… aalis na po ako.”

“Sige.”

5.

Magkatrabaho kami ni Gian sa kumpanya.

Manager siya, habang ako ay isang hamak na empleyado lang.

Pagkatapos ng insidente sa hotel, naging mas busy siya.

Wala nang masyadong texts, at bihirang magkita.

Inisip ko… baka nagtatampo siya dahil tinanggihan ko siya noong gabi na iyon.

Isang taon na kaming magkakasama, pero lagi kong iniiwasan ang masyadong intimate na usapan.

Sinubukan ko naman noong gabing iyon, pero hindi ko talaga kaya.

Ilang araw ang lumipas, nag-text siya:

“Birthday ko na sa susunod, magkita tayo sa hotel noong nakaraan. Gusto ko ng surprise.”

Naintindihan ko ang ibig niyang sabihin.

Siniguro ko ang room number, at naghintay.

Sabi niya ay mahuhuli siya ng dating.

Nakaligo na ako, nagpabango ng paborito niya, at nagsuot ng mas sexy pang lace dress kaysa noon.

Maya-maya, may narinig akong mga yabag ng paa.

Natuwa ako… pero bigla akong napatigil.

Dahil dalawang tao ang naririnig ko.

“Nakakakaba naman, paano kung malaman ng girlfriend mo na magkasama tayo rito sa hotel?”

Boses iyon ng isang babae—malambing at tila nagpapa-cute.

Nakilala ko agad: si Chloe, ang secretary sa kabilang department.

“Ayos lang ‘yan. Masyadong uto-uto ang isang ‘yun, hindi niya malalaman.”

“Tsaka, matagal ko na siyang gustong hiwalayan. Kung malaman man niya, eh ‘di mas mabuti.”

Nanigas ako sa loob ng kwarto.

Binuksan ko ang phone ko at doon ko napansin ang isang bagay.

Hindi ito ang paraan ng pagsasalita ni Gian.

Ang taong nag-text sa akin para makipagkita… hindi siya.

6.

“Nagtataka nga ako, bakit mo naging girlfriend ‘yun? Para sa akin, masyado siyang baduy at hindi kayo bagay.”

“Eh, kasi laging nakabuntot sa akin, nakakaabala na.”

“Alam mo naman, broken family ang kinalakihan niya, kulang sa aruga. Konting bait lang ang ipakita mo, diringkit na agad na parang linta.”

“Noong sinagot ko siya, dahil lang magkatrabaho kami at nakakahiyang tumanggi, pero hindi ko siya kailanman sineryoso.”

Nasa loob ako ng kwarto, habang sila ay nasa labas.

Bawat salita niya ay parang kutsilyong sumasaksak sa puso ko.

Ako… ako nga ang tinutukoy niya.

Mahirap. Mahiyain.

Ang relasyong ito ay hindi pantay.

Isa siyang high-level manager.

Ako ay baguhang empleyado lang na walang maipagmamalaki.

Noong nililigawan niya ako, naramdaman kong ang swerte ko.

Inalagaan ko siya noong may sakit siya, inasikaso ang mga gamit niya, at handang magsakripisyo.

Dahil kailangan ko ng pagmamahal.

Inakala kong siya ang mundo ko.

Pero sa paningin niya, isa lang pala akong murang kagamitan, isang lintang nakakapit.

Tiningnan ko ang suot kong manipis na lace dress.

Lahat ng paghihirap ko… naging isang malaking katatawanan.

Ayaw kong mahuli nila ako rito.

Ayaw kong bigyan siya ng pagkakataon na tapakan pa ang pagkatao ko.

Kung maghihiwalay kami, ako dapat ang unang mang-iwan.

Hindi na ako nagdalawang-isip, dumeretso ako palabas ng silid.

“Sino ‘yan?!”

Narinig ni Gian ang kalabog, at agad siyang humabol…

7.

Lumingon si Gian, at ang nanlalamig niyang mukha ay biglang napalitan ng gulat at takot nang makita ako. Hawak pa niya sa bewang si Chloe, na noon ay tila nagyeyabang pa ang tingin sa akin.

“L-Lia? Bakit ka nandito?” nauutal na tanong ni Gian.

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay biglang napalitan ng isang klase ng galit na nakakapaso. Hindi ako umiyak. Sa halip, itinaas ko ang aking baba.

“Sabi mo gusto mo ng surprise para sa birthday mo, ‘di ba?” sabi ko sa malamig na boses. “O, heto ang surprise: Tapos na tayo, Gian. Hinding-hindi mo na makikita ang ‘lintang’ sinasabi mo.”

Lalakad na sana ako palabas nang biglang higitin ni Gian ang braso ko. “Sandali! Lia, mag-usap tayo. Hindi mo naintindihan ang—”

“Bitawan mo siya.”

Isang boses ang bumasag sa tensyon sa hallway. Isang boses na nagpatigil sa mundo naming tatlo.

Mula sa dulo ng pasilyo, naglalakad palapit si Lucas Villafuerte. Hindi siya naka-business suit ngayon; suot niya ang isang itim na silk shirt na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones, dahilan para magmukha siyang mas delikado at makapangyarihan.

8.

“S-Sir Lucas?” halos mawalan ng boses si Gian. Agad niyang binitawan ang braso ko at lumayo kay Chloe.

Hindi man lang tinapunan ng tingin ni Lucas si Gian. Ang kanyang mga mata ay diretsong nakatitig sa akin—partikular na sa suot kong lace dress na bahagyang nakikita sa ilalim ng suot kong coat. Bahagyang kumunot ang noo niya, at ang kanyang titig ay naging mas madilim.

“Manager Gian, mukhang masyado kang abala sa iyong ‘personal na buhay’ para mapansin na ang kwartong ito ay hindi para sa iyo,” sabi ni Lucas habang humihinto sa harap namin.

“Po? Pero Sir, ito po ang room na nakuha ko…” depensa ni Gian.

Ngumisi nang bahagya si Lucas, isang ngising walang bahid ng saya. “Nagkamali ka ng floor. At mukhang nagkamali ka rin ng kinakalaban.”

Hinarap ako ni Lucas. Bago pa ako makapagsalita, tinanggal niya ang kanyang mamahaling coat at isinuot ito sa akin, na tila ayaw niyang makita ng ibang lalaki ang suot ko.

“Lia, sumama ka sa akin,” utos niya. Hindi ito pakiusap.

9.

“Sir, boyfriend po niya ako!” sigaw ni Gian, na tila sinusubukan pang iligtas ang kanyang pride.

Huminto si Lucas at lumingon nang bahagya. “Sabi niya, tapos na kayo. At sa kumpanyang ito, hindi ako tumatanggap ng mga manager na walang respeto sa babae at walang integridad. Inaasahan ko ang resignation letter mo bukas ng umaga.”

Naiwan silang dalawa ni Chloe na nakanganga habang hila-hila ako ni Lucas patungo sa elevator. Pagpasok namin, ang katahimikan ay tila sumasabog sa loob ng maliit na espasyo.

Hinarap ko siya, nanginginig pa rin ang boses ko. “Bakit niyo po ginawa ‘yun? At… bakit po kayo laging nandoon kung nasaan ako?”

Idiniin ni Lucas ang kanyang mga kamay sa dingding ng elevator, na naging dahilan para makulong ako sa gitna ng kanyang mga braso. Ang bango ng kanyang scent ay muling bumalot sa akin.

“Noong gabing pumasok ka sa kwarto ko… akala ko ay isa ka sa mga babaeng ipinadala para akitin ako,” bulong niya sa tabi ng tainga ko, ang kanyang malalim na boses ay nagpataas ng balahibo ko. “Pero nang maramdaman ko ang panginginig ng kamay mo at ang paghalik mo… nalaman kong nagkamali ako.”

Hinawakan niya ang baba ko at pinuwersa akong tumingin sa kanya.

“Simula noon, hindi ko na maalis ang lasa mo sa isip ko. Kaya Lia, huwag mong isiping ililigtas lang kita… dahil simula ngayong gabi, akin ka na.”

Bago pa ako makasagot, naramdaman ko na ang kanyang mga labi sa akin—mabangis, nagmamay-ari, at punong-puno ng pagnanasa na matagal na niyang pinipigilan.

10.

Ang halik ni Lucas ay hindi katulad ng mga halik ni Gian—hindi ito mabilis o parang obligasyon. Ito ay malalim, tila ninanamnam ang bawat sandali, at nagpabagsak sa lahat ng pader na itinayo ko sa aking puso. Sa loob ng elevator na iyon, tila nawala ang lahat ng sakit at panlalait na narinig ko kanina.

Nang dahan-dahan niyang ihiwalay ang kanyang mga labi, nanatiling malapit ang kanyang mukha sa akin. Ang kanyang mga mata na dati ay parang yelo, ngayon ay nagbabaga sa init.

“Sir… Lucas…” bulong ko, habang hinahabol ang aking hininga.

“Sabi ko, Lucas lang kapag tayo lang dalawa,” pagtatama niya habang hinahaplos ang aking pisngi. “Huwag mo nang iisipin ang lalaking iyon. Hindi ka ‘mura,’ Lia. Isa kang hiyas na hindi niya kayang pahalagahan.”

11.

Lumipas ang mga buwan. Totoo ang kanyang banta—natanggal si Gian sa trabaho dahil sa mga katiwaliang natuklasan ni Lucas sa kanyang mga records na hindi ko alam. Si Chloe naman ay nailipat sa malayong branch.

Akala ko ay magiging mahirap ang buhay ko sa opisina dahil sa relasyon namin ni Lucas, pero protektado niya ako. Hindi niya hinayaan na may mambastos sa akin. Ngunit sa likod ng mga saradong pinto ng kanyang opisina, doon ko nakilala ang totoong Lucas.

Isang gabi, habang nagtatrabaho kami nang overtime, inilapag niya ang isang maliit na velvet box sa ibabaw ng aking mesa.

“Ano ito?” tanong ko, habang kinakabahan.

Binuksan niya ito at tumambad ang isang singsing na may makinang na diamante. “Isang paalala,” sabi niya habang nakatitig sa aking mga mata.

“Paalala para sa ano?”

“Na noong gabing pumasok ka sa maling kwarto, iyon ang pinakatamang pagkakamaling nagawa mo sa buhay mo. Dahil doon, nahanap mo ang kwartong tunay na para sa iyo… dito sa tabi ko.”

12. (Wakas)

Ngumiti ako at hinayaan siyang isuot ang singsing sa aking daliri. Hindi ko na kailangang magmakaawa para sa pagmamahal. Hindi ko na kailangang magsuot ng kahit anong lace dress para lang mapansin.

Dahil para kay Lucas Villafuerte, sapat na ang maging ako.

Yumakap ako sa kanya, at sa pagkakataong ito, hindi na madilim ang paligid. Ang buong mundo ay maliwanag, at alam ko na sa wakas, nasa tamang lugar na ako.

“Mahal kita, Lia,” bulong niya bago kami muling magtagpo sa isang matamis na halik.

At doon nagtapos ang kuwento ng maling key card na nagdala sa akin sa tamang tadhana.