Sampung taon na akong nakatira sa puder ng pamilyang Santos. Sa loob ng panahong iyon, palaging may malinaw na hangganan sa pagitan namin ni Enzo Santos—walang pakialaman, kanya-kanyang buhay.
Sa kumpanya, siya ang direktang boss ko, at isa lang ako sa mga assistant na nagtatrabaho sa ilalim niya. Pagkatapos ng trabaho, magkakilala lang kami sa ngalan ng pagkakaibigan ng aming mga magulang. Ang ugnayan namin ay hanggang tango at bati lang, bihirang-bihira kaming mag-usap nang matagal.
Pero isang araw, ikinasal kami.
Sabi niya: “Hindi na rin ako bumabata. Ikaw ang taong kilala ko ang pinagmulan, at tingin ko ay angkop ka para makasama ko sa pagbuo ng buhay.”
Ngumiti ako para itago ang tunay kong nararamdaman: “Kung gayon, mukhang pareho nating nakuha ang gusto natin.”
Tahimik ang lahat hanggang sa kumalat ang tsismis na may “relasyon” daw ako sa isang sekretarya sa opisina.
Ang kilalang matikas at malamig na bilyonaryo ng Makati ay bigla na lang pumasok sa silid ng mga sekretarya, dahilan para tumahimik ang buong paligid. Sa gitna ng mga gulat na tingin, sinubuan niya ako ng isang pirasong cake at mahinahong nagsalita, pero may awtoridad:
“Buntis ang asawa ko, kaya sana ay bigyan niyo siya ng konsiderasyon. Ang merienda ngayong hapon, sagot ko na.”
1.
Maaga pa lang, pagkapasok ko sa opisina, hinila na ako ng kasamahan ko sa kabilang table.
Makaawa ang tingin ni Kaye: “Kianna, ang sakit ng tiyan ko, kailangan kong mag-banyo. Pwede mo bang iabot itong folder sa office ng CEO?”
Napatigil ako. Tiningnan ko ang oras, eksaktong alas-nuwebe ng umaga. Sampung minuto pa lang ang nakalilipas mula nang maghiwalay kami ng landas ni Enzo sa parking, sigurado akong nandoon na siya sa loob.
Hindi ako tumanggi at kinuha ang dokumento. Pagkalapag ng bag ko, kumatok na ako sa pinto niya.
“Pasok.”
Ang boses na iyon—mababa, baritono, at puno ng dating.
Pumasok ako sa malawak at malinis na opisina. Nakatalikod si Enzo, nakahawak ang isang kamay sa lamesa habang naka-loudspeaker ang telepono. Tumayo lang ako sa gilid at naghintay na matapos ang tawag niya.
“Salamat, Ninong Jun,” magalang niyang sabi. “Ipaubaya ko na po sa inyo ang lahat.”
“Ikaw talagang bata ka, tuso ka rin eh,” biro ng matanda sa kabilang linya. “O siya, Enzo, sa Sabado ng gabi, libre ba kayo ng mga magulang mo?”
Bahagya akong natigilan. Bakit biglang napunta sa pamilya ang usapan? Akmang aalis muna ako para bigyan siya ng privacy pero tinaasan lang ako ni Enzo ng kilay at senenyasan na manatili, bago sumagot nang kampante.
“Titingnan ko po ang schedule ko. Bakit po?”
“Ang anak ko kasing si Hannah, ’yung kalaro niyo nung bata, kararating lang galing London. Balak naming mag-dinner sa labas para i-welcome siya. Mas masaya kung marami tayo.”
Ah… isang blind date na disguised bilang family dinner?
Habang nakayuko, pinapakinggan ko nang mabuti ang usapan habang pasulyap-sulyap sa lalaking nasa harap ko. Wala siyang emosyon, patuloy lang sa paglipat ng mga pahina ng dokumento.
“Sasabihan ko po sina Papa. Siguradong libre sila.”
“Pumunta ka rin ha, mas madaling magkaunawaan ang mga kabataan…”
Masyado nang direkta ang pahiwatig na iyon.
“Pupunta po ako.”
Ano? Pumayag siya?
“Sige, asahan kita,” tuwang-tuwang sabi ni Ninong Jun bago ibaba ang tawag.
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Enzo. Ipinagpatuloy lang niya ang pagbabasa. Iniabot ko ang folder.
“Sir, kailangan niyo pong pirmahan ito.”
Tumango lang siya, sinuri ang papel, at mabilis na lumagda. Nang kukunin ko na ang folder, aksidenteng nagdampi ang aming mga daliri. Para akong nakuryente. Naramdaman din yata niya dahil napatigil siya sandali bago muling nagbaba ng tingin.
Hindi ako agad umalis. Kinagat ko ang labi ko at naglakas-loob na magtanong.
“Magba-blind date po kayo?”
Tumingin siya sa akin, sumandal sa upuan at pinagcross ang kanyang mga kamay.
“Ano sa tingin mo?” may bahid ng ngiti sa kanyang boses.
Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang nagsalita:
“Gusto niyo po bang… ako na lang ang iconsider niyo?”
2.
“Sigurado ka ba?”
Paos ang boses niya, mababa at tila may gasgas. Biglang uminit ang atmospera sa loob ng silid.
Alam ko, ang tanong na iyon ay isang pagkakataon para umatras ako. Si Enzo ay laging rasyonal na tao. Sa gitna ng katahimikan, narinig ko ang sarili kong sumagot:
“Sigurado po.”
“May kondisyon ako.”
Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Siyempre, may kondisyon. Naiintindihan ko. Ang mga taong katulad niya ay palaging pinoprotektahan ang sariling interes, lalo na’t ang kasal niya ay may kinalaman sa Santos Group. Kahit may sarili akong pera mula sa trust fund ng mga magulang ko, barya lang iyon kumpara sa yaman niya. Handa akong pumirma ng pre-nuptial agreement.
“Ngayon din, pupunta tayo sa city hall para magpakasal.”
Nagulat ako. Sa sobrang gulat ko, hindi ko namalayang nakakulong na pala ako sa pagitan ng kanyang mga braso habang nakasandal ako sa lamesa. Tumingala ako at sinalubong ang kanyang malalim na tingin.
Kala ko ba rasyonal siyang tao? Bakit parang mas baliw pa siya kaysa sa akin?!
3.
Nag-absent kami sa trabaho. Sa daan, huminto kami sa isang sikat na jewelry store sa BGC.
Sabi ng saleslady: “Sino bang babae ang ayaw ng diamante?” Itinuro niya ang isang mamahaling set, pero mas pinili ko ang isang simpleng gold band sa sulok.
“Ito na lang po ang gusto ko.”
Bago kami tumuloy, bumaba muna si Enzo ng sasakyan at bumalik na may dalawang pumpon ng puting rosas. Simple lang ang naging proseso ng pagpaparehistro ng kasal namin, tinulungan kami ng isang kaibigang abogado para maging pribado ang lahat. Ayaw kong mabulabog ang kumpanya.
4.
Habang pauwi sa kanyang bahay sa Forbes Park, doon lang ako natauhan.
Ang sikat ng araw ay tumatama sa singsing sa daliri ko. Kasal na ako. Kay Enzo Santos pa. Napatingin ako sa kamay niya sa manibela—suot din niya ang kaparehong singsing.
Malayo ang kanyang tingin, kalmado. Nakabukas ang dalawang butones ng polo niya at maluwag ang kurbata. Mukha siyang mas relax kaysa sa opisina.
“Kianna, nagsisisi ka ba?” bigla niyang tanong habang nasa stoplight.
Umiling ako. “Hindi. Kayo po?”
Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata. “Hindi ako magsisisi.”
Iniwas ko ang tingin ko para itago ang pamumula ng mukha ko. “Pwede ko bang itanong… bakit kayo pumayag pakasal sa akin?”
“Sabi ko nga, hindi na ako bata, at kilala kita. Ikaw ang pinaka-angkop na piliin. Ikaw, bakit?”
“Kasi…” Paano ko sasabihing matagal na kitang gusto? “Kasi guwapo kayo at mayaman, mahirap na makahanap ng tulad niyo, kaya hindi ako lugi.”
Tumawa siya nang mahina. Isang bihirang tunog.
“Salamat sa tiwala.” Inabot niya ang kamay ko at hinawi ang buhok na humaharang sa mukha ko. “Gagawin ko ang lahat para maging mabuting asawa.”
Ngumiti ako. “Sige po… kunwari ay nakuha lang nating pareho ang kailangan natin.”
5.
Lumipas ang ilang buwan, at ang aming “marriage of convenience” ay tila naging isang laro ng taguan ng nararamdaman. Sa loob ng bahay sa Forbes Park, unti-unting nawawala ang distansya. Ang dating malamig na pakikitungo ni Enzo ay napalitan ng mga maliliit na galaw na nagpapabilis ng tibok ng puso ko—isang mainit na kape sa umaga, o ang paghihintay niya sa akin hanggang sa makauwi ako mula sa overtime.
Ngunit sa opisina, nanatili kaming “boss” at “assistant.” Hanggang sa isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga dokumento sa pantry, narinig ko ang usap-usapan nina Kaye at ng iba pang empleyado.
“Nakita niyo ba si Kianna at ang bagong HR manager na si Marco kagabi? Mukhang masyadong ‘close’ sila sa parking lot, ah?” sabi ni Kaye na may halong malisya.
“Balita ko, may ‘something’ talaga sa kanila. Kaya siguro mabilis ang promotion ni Kianna,” dagdag ng isa pa.
Hindi ko sila pinansin. Hindi nila alam na si Marco ay pinsan ko na tumulong lang sa akin dahil nasiraan ako ng sasakyan. Ngunit ang tsismis ay parang apoy—mabilis itong kumalat at nakarating sa pinakamataas na palapag.
6.
Kinabukasan, pagpasok ko sa opisina, ramdam ko ang bigat ng hangin. Ang mga tingin ng tao ay puno ng panghuhusga. Pagdating ko sa tapat ng pinto ni Enzo, hindi ko pa man ito nabubuksan ay bigla itong bumukas mula sa loob.
Tumambad sa akin si Enzo. Ang kanyang mukha ay kasing-lamig ng yelo, ang kanyang mga panga ay nakadiin.
“Pasok,” maikli niyang utos.
Pagkasara ng pinto, hindi niya ako pinaupo. Inihagis niya ang isang envelope sa lamesa. Laman nito ang mga malabong litrato namin ni Marco sa parking lot.
“Ano ito, Kianna?” ang boses niya ay kalmado pero bakas ang nagngangalit na galit sa ilalim nito.
“Enzo, pinsan ko si Marco. Tinulungan niya lang ako—”
“Pinsan?” tawa niya na walang bahid ng saya. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit kailangang sa ibang tao ko pa malaman ang tungkol sa ‘ugnayan’ niyo?”
“Dahil akala ko ay wala kang pakialam! Sabi mo, kasal tayo dahil ‘angkop’ ako, hindi dahil mahal mo ako!” sigaw ko, sa wakas ay sumabog na ang emosyong matagal ko nang kinikimkim.
7.
Nabigla si Enzo. Ang kanyang matikas na tindig ay tila nanghina sandali. Humakbang siya palapit sa akin hanggang sa maramdaman ko ang init ng kanyang katawan.
“Walang pakialam?” hinawakan niya ang magkabilang balikat ko, sapat na para maramdaman ko ang panginginig ng kanyang mga kamay. “Kianna, sampung taon kitang pinanood mula sa malayo. Inalok kitang makasal hindi dahil ‘angkop’ ka, kundi dahil iyon lang ang tanging paraan na alam ko para hindi ka na makawala sa akin.”
Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang pinto. Si Kaye, dala ang ilang papeles, ay natigilan sa pintuan. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang lapit namin ni Enzo.
“S-sorry, Sir… akala ko…”
Hindi lumayo si Enzo. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko at iginiit ang aming mga singsing sa harap ng empleyadong tsismosa.
“Mabuti at nandito ka, Kaye. Ipaalam mo sa lahat na ang sinumang magpapakalat pa ng dumi tungkol sa asawa ko ay hindi na sisikatan ng araw sa kumpanyang ito.”
8.
Ang tensyon ay umabot sa sukdulan nang biglang makaramdam ako ng hilo. Napahawak ako sa braso ni Enzo.
“Kianna? Anong nangyayari?” ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng matinding pag-aalala.
“Nahihilo lang ako… baka dahil hindi ako nakapag-almusal,” mahina kong sagot.
Binuhat niya ako—isang prinsesang istilo—sa harap ni Kaye at ng iba pang mga empleyadong nakiki-usyoso na ngayon sa labas ng pinto.
“Tumawag kayo ng doktor!” utos niya.
Pagdating sa ospital, ang kaba sa dibdib ko ay napalitan ng gulat. Ang doktor ay lumabas na may ngiti sa mga labi.
“Congratulations, Mr. Santos. Your wife is six weeks pregnant.”
Natahimik ang buong paligid. Tumingin sa akin si Enzo, ang kanyang mga mata ay basa ng luha—isang bagay na hindi ko inakalang makikita ko sa “Ice King” ng Makati.
Lumapit siya sa akin, nanginginig ang kamay na hinaplos ang aking tiyan.
“Mukhang… hindi na lang ito ‘deal’ o ‘convenience’, Kianna,” bulong niya sa harap ko. “Mula ngayon, gagawin ko ang lahat para maging karapat-dapat sa inyong dalawa.”
Sa labas ng pinto, ang mga tsismis ay natapos na. Napalitan ito ng katotohanang ang “assistant” na minaliit nila ay ang reyna na matagal nang iniibig ng kanilang hari.
9.
Naging mabilis ang pagkalat ng balita sa buong gusali ng Santos Group. Ang mga empleyadong dati ay bumubulong ng paninira ay hindi na magkaugaga sa pagbati at paghingi ng paumanhin. Ngunit para kay Enzo, hindi sapat ang isang simpleng babala.
Kinabukasan, imbes na pumasok ako sa aking maliit na table sa labas ng kanyang opisina, dinala niya ako sa loob mismo ng kanyang silid. Nagpagawa siya ng isang malambot na sofa at nagpalagay ng mga sariwang prutas.
“Dito ka lang. Hindi ka aalis sa paningin ko,” deklara niya habang seryosong nagbabasa ng report, pero ang kabilang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa kamay ko.
“Enzo, kailangan kong magtrabaho. Nakakahiya sa ibang assistant,” reklamo ko, pero deep inside ay kinikilig ako.
Tumigil siya at tumingin sa akin. “Asawa kita, Kianna. At ang tagapagmana ng Santos Group ang dinadala mo. Ang tanging trabaho mo ngayon ay ang maging masaya at malusog.”
10.
Isang hapon, habang nagpapahinga kami, dumating si Ninong Jun—ang ama ni Hannah na dapat ay ka-blind date ni Enzo. Akala ko ay magkakaroon ng gulo, ngunit pagkakita niya sa akin ay ngumiti siya nang malawak.
“Aba, Enzo! Kaya pala balewala sa iyo ang anak ko. Napakaganda naman pala ng pinagtataguan mo sa bahay niyo,” tawa ni Ninong Jun. “Pasensya ka na, Kianna, kung muntik ko pang magulo ang relasyon niyo. Hindi ko alam na ‘yung batang laging nakasunod kay Enzo noon ay siya na palang magiging reyna niya ngayon.”
Doon ko napagtanto na lahat pala ng tao sa paligid namin ay nakikita ang pagtingin ni Enzo sa akin—maliban sa akin.
“Hindi siya nakasunod sa akin, Ninong,” pagtatama ni Enzo habang nakatitig sa akin nang may pagsinta. “Ako ang laging nakabantay sa bawat hakbang niya, hinihintay lang na lumingon siya sa akin.”
11. (Ang Pagwawakas)
Pitong buwan ang lumipas. Ang aming bahay na dati ay tila isang museum sa lamig at katahimikan ay puno na ngayon ng gamit ng sanggol. Isang gabi, habang nakatayo kami sa veranda at pinagmamasdan ang mga ilaw ng Makati, niyakap ako ni Enzo mula sa likuran.
“Naalala mo nung sinabi mo na ‘nakuha lang nating pareho ang kailangan natin’?” bulong niya sa tainga ko.
Tumango ako, idinantay ang ulo sa kanyang balikat. “Oo. Akala ko kasi, kailangan mo lang ng asawang kilala mo ang pinagmulan.”
Hinarap niya ako at hinawakan ang aking mukha. Ang mga mata niya, na dati ay parang yelong hindi matunaw, ay nagliliyab ngayon sa pagmamahal.
“Mali ka. Ang kailangan ko ay ikaw. Noon pa man, ikaw lang. Ang kasal, ang bata, ang posisyon sa kumpanya… lahat ‘yan ay bonus na lang. Pero ang makasama ka bawat gabi at makitang gising ka bawat umaga? Iyon ang kailangan ko para mabuhay.”
Sa ilalim ng liwanag ng buwan, hinalikan niya ako—isang halik na hindi na para sa “deal” o para sa “convenience,” kundi isang pangako ng habambuhay na pagsasama.
Dati, akala ko ay nakatira lang ako sa kanila dahil sa utang na loob. Ngunit sa huli, napatunayan ko na sa loob ng sampung taon, hindi lang pala ako isang “bisita” sa bahay ng mga Santos. Ako pala ang piraso ng pusong matagal nang hinahanap ni Enzo para mabuo ang kanyang mundo.