Ako si Andrea Villanueva.
Dalawampu’t apat na taong gulang.
At sa loob ng dalawang taon, naniwala akong si Joshua na ang lalaking makakasama ko habang buhay.
Hindi ko alam na isang gabi ng pagkadurog ng puso ang magdadala sa akin sa isang sitwasyong hindi ko kailanman inakalang mangyayari.
Nagsimula ang lahat dalawang linggo matapos ang graduation namin.
Noong panahong iyon, abala ang karamihan sa mga kaklase ko sa paghahanap ng trabaho, pag-aayos ng mga dokumento, at pagpaplano ng susunod na yugto ng buhay nila.
Ako naman ay abala sa pagpaplano ng kinabukasan kasama si Joshua.
Dalawang taon na kaming magkasintahan.
Hindi siya perpekto.
Ngunit naniwala akong totoo siya.
Kaya nang makatanggap ako ng larawan mula sa isang hindi kilalang account isang gabi, halos hindi ako makahinga.
Nasa larawan si Joshua.
At may kasama siyang ibang babae.
Hindi sila basta magkatabi.
Hindi sila basta magkausap.
Kitang-kita kung gaano sila kalapit.
Noong una, pinilit kong huwag maniwala.
Hanggang sa mismong mga mata ko na ang nakakita sa kanila makalipas ang dalawang araw.
Sa isang café sa BGC.
Masaya.
Magkahawak-kamay.
At tila walang anumang konsensya.
Pakiramdam ko noon ay parang may bumunot sa lahat ng hangin sa loob ng dibdib ko.
Hindi ako gumawa ng eksena.
Hindi ako lumapit.
Tahimik lang akong umalis.
At sa gabing iyon, tinawagan ko ang matalik kong kaibigang si Nicole.
Si Nicole ang taong laging sumasalo sa akin kapag may problema.
Siya rin ang taong pinakamalakas tumawa kapag may kalokohan kaming dalawa.
Kaya nang marinig niya ang umiiyak kong boses, agad niya akong pinuntahan.
Dinala niya ako sa isang maliit na gathering kasama ang ilan naming kaibigan.
Sabi niya, kailangan ko raw mailabas ang sama ng loob.
Kailangan ko raw makalimot kahit isang gabi.
At dahil pagod na akong masaktan, pumayag ako.
Hindi ko na maalala kung ilang baso ang nainom ko.
Hindi ko na maalala kung sino ang kausap ko.
Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa bahay nila Nicole.
Ang malinaw ko lamang na naaalala ay ang paggising ko kinaumagahan.
Sa isang malaking silid.
Sa isang kama na hindi akin.
At sa isang bahay na hindi ko pamilyar.
Nanigas ako nang marinig ang boses ng isang lalaki mula sa may bintana.
“Gising ka na pala.”
Dahan-dahan akong napalingon.
At doon ko nakita si Dr. Gabriel Mendoza.
Ang kuya ni Nicole.
Ang lalaking apat na taon ko nang kilala ngunit halos hindi ko nakakausap.
Tahimik.
Disiplinado.
At palaging seryoso.
Kung may taong hindi ko inaasahang makakasama sa iisang silid sa ganitong sitwasyon, siya iyon.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
At hindi ko alam na iyon pa lamang ang simula ng mas malaking lihim na matagal na niyang itinatago…
Nagmadali akong hilahin ang kumot pataas, kahit maayos naman ang suot kong damit.
Tila nabasa ni Gabriel ang iniisip ko.
“Walang nangyaring dapat mong ikahiya,” mahinahon niyang sabi. “Sobrang lasing ka kagabi. Dinala ka rito ni Nicole dahil hindi ka niya kayang iwan mag-isa. Siya ang natulog sa kabilang kuwarto.”
Parang may malaking batong natanggal sa dibdib ko.
Ngunit bago pa ako tuluyang makahinga, napansin ko ang isang bagay sa bedside table.
Isang baso ng tubig.
Isang pain reliever.
At isang maliit na panyo na pamilyar sa akin.
Panyo iyon na nawala ko noong first year college.
May burdang maliit na letrang A sa gilid.
Dahan-dahan ko itong kinuha.
“Bakit nasa iyo ito?”
Natigilan si Gabriel.
Sa loob ng ilang segundo, hindi siya sumagot.
Pagkatapos ay lumapit siya at naupo sa gilid ng upuan, malayo pa rin sa akin, parang ayaw niyang matakot ako.
“Nakita ko iyan noon sa hospital charity drive ng university ninyo.”
Napakunot-noo ako.
“Charity drive?”
Tumango siya.
“Ikaw ang nag-aabot ng food packs sa mga bata. Nahulog iyan sa hallway. Hinanap kita para ibalik, pero nakita kitang umiiyak sa likod ng auditorium.”
Biglang nanlamig ang kamay ko.
Naalala ko ang araw na iyon.
Araw iyon na unang beses akong pinahiya ni Joshua sa harap ng ibang tao dahil mas pinili kong mag-volunteer kaysa sumama sa gala niya.
Akala ko walang nakakita sa akin noon.
“Hindi ko alam kung paano lalapit,” patuloy ni Gabriel. “Kaya itinago ko muna. Tapos naging kaibigan ka ni Nicole. At bawat pagkakataong sinusubukan kong ibalik, lagi kang masaya kapag kasama mo siya. Ayokong magmukhang kakaiba.”
Hindi ako makapagsalita.
Apat na taon ko siyang nakikita bilang tahimik na kuya ng best friend ko.
Isang doktor na laging pagod.
Isang lalaking halos hindi nagsasalita kung hindi kailangan.
Hindi ko alam na matagal na pala niyang alam ang mga gabing pinipilit kong ngumiti kahit nasasaktan ako.
Maya-maya, kumatok si Nicole at pumasok dala ang almusal.
“Gising na pala ang beauty queen ng drama kagabi.”
Namula ang mukha ko.
“Nicole…”
Tumawa siya, pero nang makita ang panyo sa kamay ko, biglang nag-iba ang tingin niya kay Gabriel.
“Kuya, sinabi mo na?”
Napatingin ako kay Nicole, pagkatapos ay kay Gabriel na ngayon ay bahagyang nag-iwas ng tingin at tumikhim. Ang seryoso at laging kalkuladong doktor ay tila naging isang batang nahuling may ginagawang kalokohan.
“Ang alin?” tanong ko, pabalik-balik ang tingin sa magkapatid. “Nicole, anong ibig mong sabihin?”
Ibinaba ni Nicole ang tray ng almusal sa may maliit na mesa at humalukipkip. Tumingin siya sa kanyang kuya na tila ba binibigyan ito ng huling babala gamit ang mga mata. Dahil hindi sumagot si Gabriel, si Nicole na ang nagbuntong-hininga at lumapit sa gilid ng kama ko.
“Andrea, hindi lang panyo ang itinatago ng magaling kong kuya,” panimula ni Nicole, may halo ng panunukso ngunit may seryosong tono ang kanyang boses. “Tatlong taon na. Tatlong taon ka niyang palihim na binabantayan. At tatlong taon ko na ring tinitiis ang pagiging torpe ng lalaking iyan.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Ano?”
“Naaalala mo ba noong second year tayo, noong muntik ka nang ma-debar dahil sa accounting professor natin na laging nambabagsak?” tanong ni Nicole. “Sino sa tingin mo ang nag-compile ng mga lumang exam at nagpuyat para gumawa ng reviewer na anonymous na iniwan sa locker mo? Akala mo ba galing sa unyon ng mga estudyante ‘yun?”
Natigilan ako. Ang reviewer na iyon ang nagligtas sa akin. Ang sulat-kamay doon ay napakaganda at napakalinis—sulat ng isang doktor.
“O noong naconfine ka dahil sa matinding dengue at biglang nalipat ang kwarto mo sa isang private suite nang walang karagdagang bayad?” patuloy ni Nicole, habang si Gabriel ay dahan-dahang tumayo at naglakad patungo sa pinto, halatang hindi na kaya ang kahihiyan. “Kuya mo ang pumirma bilang guarantor mo noon, Andrea. Siya ang nag-asikaso ng lahat ng doktor mo.”
“Nicole, tama na,” mahinang saway ni Gabriel, ang kanyang tenga ay pulang-pula na. “Kailangan ko nang bumalik sa ospital. May surgery pa ako ng alas-otso.”
“Huwag kang tatakas, Gabriel Mendoza!” sigaw ni Nicole, ngunit hindi siya pinansin ng kanyang kuya na mabilis na lumabas ng silid at marahang isinara ang pinto.
Naiwan akong tulala, hawak ang panyong may burda ng aking inisyal. Ang lahat ng mga pagkakataong akala ko ay siniswerte lang ako sa buhay, ang lahat ng mga sandaling pakiramdam ko ay may invisible na anghel na sumasalo sa akin kapag nadadapa ako… lahat ng iyon ay gawa ng isang lalaking halos hindi ko tinitingnan dahil masyado akong abala sa paghahabol kay Joshua.
“Bakit hindi niyo sinabi sa akin?” tanong ko kay Nicole, habang nagsisimulang mangilid ang aking mga luha—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa halo-halong emosyon.
Naupo si Nicole sa tabi ko at hinawakan ang kamay ko. “Dahil alam kong mahal mo si Joshua noon, at ayaw ni Kuya na maging dahilan ng gulo o magmukhang mapagsamantala. Sabi niya sa akin, sapat na sa kanyang makitang ligtas ka at nakangiti, kahit hindi siya ang dahilan.”
Huminga nang malalim si Nicole at pinunasan ang luha sa pisngi ko. “Pero kagabi, noong makita ka niyang dinala ko rito na halos madurog sa iyak dahil sa pagtataksil ng lalaking ‘yun… Andrea, ngayon ko lang nakitang magalit nang ganoon si Kuya. Kung hindi ko siya pinigilan, baka pinuntahan na niya si Joshua sa BGC para reresetahan ng kama sa ospital.”
Isang pait na ngiti ang lumabas sa mga labi ko habang nakatingin sa pinto kung saan kakatapos lang lumabas ni Gabriel. Sa loob ng dalawang taon, ibinigay ko ang lahat ng pagmamahal ko sa isang taong binalewala at ipinagpalit lang ako. At sa loob ng tatlong taon, may isang tao palang tahimik na nag-aalaga sa akin mula sa malayo nang walang hinihinging kapalit.
Ibinaba ko ang kumot at dahan-dahang tumayo.
“Saan ka pupunta?” tanong ni Nicole.
“Hahabulin ko ang doktor mo,” sagot ko, habang mas hinigpitan ang hawak sa panyo. “Apat na taon ko na siyang hindi kinakausap. Sa tingin ko, oras na para magpasalamat ako sa tunay na nagligtas sa akin.”