Mula pagkabata, palagi akong tinuturuan ni Mama:
— Kung iibig ka, piliin mo ang lalaking nagpapabilis ng tibok ng puso mo.
— Pero kung mag-aasawa ka, piliin mo ang lalaking nagbibigay sa iyo ng kapanatagan.
Dalawampu’t tatlong taong gulang ako nang makilala ko si Ethan.
Gwapo siya sa paraang kapag pumasok siya sa isang silid, kusang napapalingon ang lahat.
Matangkad.
Kaakit-akit ang ngiti.
Matamis magsalita.
At kilalang-kilala bilang lalaking hindi kailanman pag-aari ng iisang babae.
Sinasabi ng mga kaibigan ko na baliw ako dahil minahal ko siya.
Ngumingiti lang ako.
Dahil hindi rin naman ako inosente.
Gusto niyang hinahabol siya.
Gusto kong manalo.
Gusto niya ang atensyon ng maraming babae.
Gusto ko ang pakiramdam na ako ang pinakaespesyal sa lahat.
Kaya sa loob ng tatlong taon, magkasama kaming dalawang taong hindi naniniwala sa panghabambuhay na pag-ibig.
Hindi namin pinag-uusapan ang kasal.
Hindi namin pinag-uusapan ang hinaharap.
Parang nasa isang bakasyong walang katapusan ang relasyon namin.
Hanggang sa maospital si Mama.
Natuklasan ng mga doktor ang sakit habang maaga pa.
May pag-asa pa.
Pero mula noong araw na iyon, natakot ako.
Natakot akong mawala ang mga taong mahal ko.
Natakot akong balang araw ay maiwan akong mag-isa.
Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, gusto kong magkaroon ng pamilya.
At sa unang pagkakataon din, napagtanto kong hindi si Ethan ang lalaking makapagbibigay sa akin noon.
Kinagabihan, pumunta ako sa paborito niyang bar.
Ang lugar kung saan halos araw-araw siyang naroon.
Malakas ang musika.
Kumikislap ang mga ilaw.
At gaya ng dati, si Ethan pa rin ang sentro ng atensyon.
Napapalibutan siya ng mga kaibigan.
May magandang babae sa tabi niya.
Masaya silang nagtatawanan habang nagtataas ng baso.
Nang makita ako ng babae, agad itong ngumiti.
— Huwag po kayong mag-alala.
— Naglalaro lang po kami.
Ngumiti ako.
— Ayos lang.
— Kung gusto mo siya, pwede ko naman siyang ipaubaya sa iyo.
Biglang nanigas ang ngiti niya.
Halos mabulunan sa alak ang mga tao sa paligid.
Tumawa si Ethan.
Hinila niya ako paupo sa tabi niya.
— Nagseselos ka na naman?
— Hindi.
Tumingin ako sa kanya.
— Gusto ko nang makipaghiwalay.
Nawala ang ngiti sa labi niya.
Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama, iyon ang unang pagkakataong natigilan siya nang ganoon katagal.
Habang pauwi kami.
Siya ang nagmamaneho.
Ako naman ay nakatingin sa bintana.
Umuulan sa labas.
Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan.
Makalipas ang ilang minuto, nagsalita siya.
— Bakit?
— Gusto ko nang magpakasal.
Bahagya siyang natawa.
— E di magpakasal tayo.
Napalingon ako sa kanya.
— Gusto kong magpakasal sa isang mapagkakatiwalaang lalaki.
Unti-unting naglaho ang ngiti niya.
Hindi na siya nagsalita pa.
Alam ko.
Sa unang pagkakataon, nasaktan ang pride niya.
Dahil sa paningin ko.
Hindi siya kailanman naging lalaking gusto kong pakasalan.
Kinagabihan.
Nag-empake ako at umalis sa bahay niya.
Tatlong araw ang lumipas.
Wala siyang tawag.
Wala siyang mensahe.
Hindi siya nagpakita.
Akala ko tinanggap na niya ang paghihiwalay.
Hanggang sa ikaapat na gabi.
Tumunog ang cellphone ko.
Isang simpleng mensahe.
“Labas ka.”
Binuksan ko ang kurtina.
Nandoon ang pamilyar niyang sasakyan sa ibaba ng gusali.
Nakatayo siya sa ulan.
Walang payong.
Walang jacket.
Nakatitig lang sa bintana ko.
Parang baliw.
Hindi ako bumaba.
Lumipas ang isang oras.
Dalawang oras.
Tatlong oras.
Kinabukasan na nang umalis ang sasakyan niya.
Akala ko maaawa ako.
Akala ko mararamdaman ko ulit ang dati.
Pero hindi.
Sa pagkakataong ito.
Sigurado akong tapos na kami.
Halos maiyak sa tuwa si Mama nang malaman niyang naghiwalay kami.
Kinabukasan agad.
Dinala niya ako sa isang sikat na matchmaking agency.
— Anak.
— Hindi sapat ang guwapo para bumuo ng pamilya.
Napangiti ako.
Hindi ako tumutol.
Dahil alam kong tama siya.
Inabot sa akin ng consultant ang makapal na folder.
Puro mga lalaking may maayos na trabaho.
Responsable.
May pinag-aralan.
Mga lalaking gustong-gusto ni Mama.
Habang tinitingnan ko ang mga profile, biglang tumunog ang cellphone ko.
Pangalan ni Ethan ang lumabas sa screen.
Nagdalawang-isip ako bago sinagot.
Malamig ang boses niya.
— Nasaan ka?
— Busy ako.
— Sa ano?
Tumingin ako sa mga profile sa harap ko.
At kalmadong sumagot.
— Nakikipag-blind date.
Biglang tumahimik ang kabilang linya.
Napakatahimik.
Akala ko naputol na ang tawag.
Ilang segundo ang lumipas.
Narinig ko siyang tumawa.
Pero may kakaiba sa tawang iyon.
Parang may nagbabadyang bagyo.
— Blind date?
— Oo.
— May napili ka na ba?
Kumuha ako ng isang profile nang hindi tumitingin.
Lalaking nakasalamin.
Mukhang mabait.
Propesor sa unibersidad.
Binasa ko ang pangalan niya.
— Oo.
— Mukhang mabuting tao siya.
Muling tumahimik si Ethan.
Pagkatapos ay nagsalita.
Mahina.
Ngunit nakakatakot.
— Huwag mo siyang kitain.
— Ethan, hiwalay na tayo.
— Hindi pa ako pumapayag.
Napatawa ako.
— Hindi mo kailangang pumayag para makipaghiwalay ako.
Eksakto sa sandaling iyon.
Biglang bumukas ang pinto ng opisina.
Humahangos na pumasok ang isang empleyado.
— Miss Maria!
— May naghahanap po sa inyo!
Napatingin ako.
— Sino?
Napayuko siya at nilunok ang kaba.
— Sa labas po…
— May mahigit dalawampung sasakyan na nakaparada sa buong kalsada.
— At ang lalaking nasa unahan ay nagsabing…
Napatingin siya sa akin.
Nanginginig ang boses.
— Nandito siya para sunduin ang magiging asawa niya.
Natigilan ako.
Kasabay noon.
Narinig ko muli ang boses ni Ethan sa telepono.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon.
Wala na ang pilyong tono niya.
Wala na ang biro.
Ang natira na lamang ay isang nakakatakot na determinasyon.
— Maria.
— Subukan mong lumabas.
— At ipapakita ko sa iyo…
— Kung ano ang mangyayari kapag hindi ako pumayag sa paghihiwalay.
Basahin ang susunod na bahagi ng kuwento sa seksyon ng mga komento. Sa bahagi ng komento, piliin ang LAHAT NG MGA KOMENTO upang makita ang karugtong ng kuwento…
Dahan-dahang ibinaba ng consultant ang hawak niyang panulat, at ang buong silid ng matchmaking agency ay binalot ng isang nakabibinging katahimikan. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso, hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa halo-halong galit at gulat sa ginawang pag-eskandalo ni Ethan. Tumingin ako kay Mama na noon ay napahawak na sa kanyang dibdib, bakas ang takot at pag-aalala sa kanyang mga mata. Sa sandaling iyon, napagtanto ko na ang tatlong taon naming laro ni Ethan ay tapos na; seryoso na ang labanang ito, at hindi ko hahayaang sirain niya ang kapayapaang pangarap ko para sa aking pamilya.
Tumayo ako nang tuwid, iniwan ang mga profile ng mga lalaki sa ibabaw ng mesa, at humakbang palabas ng opisina. Habang naglalakad ako sa koridor, bawat empleyadong nadadaanan ko ay nakadungaw sa bintana, bulung-bulungan ang nakikitang tanawin sa ibaba. Pagkabukas ko ng glass door ng gusali, sinalubong ako ng malamig na hangin at ng nakasisilaw na hanay ng mga itim na marangyang sasakyan na nakaparada sa kahabaan ng kalsada, na tila ba isang pampolitikang kumboy o eksena sa isang pelikula. Ang mga drayber na naka-suit ay pormal na nakatayo sa gilid ng bawat kotse, ngunit ang aking paningin ay dumeretso sa lalaking nasa pinakaharap.
Nandoon si Ethan. Suot ang isang mamahaling dark coat, gulo-gulo ang buhok mula sa hangin, at hawak pa rin ang kanyang telepono sa kanang kamay. Ang kanyang mga mata, na dati’y laging puno ng mapaglarong ningning, ay blanko ngayon at malamig na nakatitig sa akin. Sa tabi niya ay ang propesor na nakasalamin mula sa matchmaking agency—ang lalaking dapat na makaka-blind date ko ngayon—na kasalukuyang pinatitigil at pinagbabawalan ng mga tauhan ni Ethan na pumasok sa gusali. Namumutla ang lalaki at halatang takot sa tensyong nakapaligid sa kanya.
“Ethan, ano ba itong kalokohang ito?!” sigaw ko habang pababa ng hagdan, hindi alintana ang mga taong nagsisimula nang mag-usisa at kumuha ng video sa paligid. “Nasisiraan ka na ba ng bait? Sabi ko sa iyo, tapos na tayo! Wala kang karapatang manggulo sa buhay ko o sa mga taong gusto kong makilala!”
Hindi siya sumagot agad. Humakbang siya paitaas, bawat galaw niya ay may dalang bigat na tila ba may bagyong paparating. Nang marating niya ang huling baitang bago ang kinatatayuan ko, huminto siya. Ang kanyang paghinga ay mabigat, at sa malapitang distansya, nakita ko ang pamumula ng kanyang mga mata—mga matang tila hindi natulog nang ilang araw, puno ng pait, pagod, at isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa kanya sa loob ng tatlong taon: matinding takot na mawalan.
“Akala mo ba biro lang sa akin ang lahat, Maria?” paos ang boses niya, ngunit sapat ang lakas para marinig ng lahat. “Akala mo ba kaya kong panoorin ka na makipagkita sa ibang lalaki, magpakasal sa iba, at bumuo ng pamilya na hindi ako ang kasama? Sa tingin mo ba ganoon lang ako kadaling iwan?”
“Oo! Dahil ikaw si Ethan!” sumbatan ko siya, kasabay ng pag-init ng aking mga mata sa nagbabadyang luha. “Ang sikat na playboy ng lungsod! Ang lalaking walang ibang inisip kundi ang sarili niyang kaligayahan at pride! Hindi mo ako mahal, Ethan, nasaktan lang ang ego mo dahil ako ang unang nang-iwan sa iyo! Hindi mo kayang magbigay ng kapanatagan, at hindi mo kailanman mabibigyan si Mama ng katiyakan na may maayos akong kinabukasan!”
Sa pagbanggit ko sa pangalan ng aking ina, tila ba may kung anong bumasag sa matigas na depensa ni Ethan. Lumingon siya sa glass door kung saan nakatayo si Mama, na kasalukuyang inaalalayan ng consultant, nakatingin sa amin na may luha sa mga mata. Muling tumingin sa akin si Ethan. Ang kanyang panga ay nagtagis, at sa harap ng dalawampung marangyang sasakyan, sa harap ng kanyang mga tauhan, ng mga usisero, at ng buong lungsod na nakakakilala sa kanya bilang hari ng kawalan ng seryosong commitment, dahan-dahang nanginginig ang kanyang mga tuhod.
Bumaba ang kanyang katawan, hanggang sa marinig ang marahang tunog ng pagluhod niya sa semento, mismo sa harap ko.
Singhap ng gulat ang umalingawngaw sa buong paligid. Ang mga tauhan niya ay napatingin sa ibang direksyon sa tindi ng kahihiyan para sa kanilang amo, ngunit walang pakialam si Ethan. Tumingala siya sa akin, ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang humawak sa aking malamig na mga daliri, at doon ko nakita ang unang patak ng luha na gumulong sa kanyang pisngi.
“Patawad… patawarin mo ako, Maria,” ang kanyang boses ay tuluyan nang nabasag, nanginginig at puno ng pagsusumamo. “Gusto mo ng kasal? Magpapakasal tayo ngayon din. Gusto mo ng mapagkakatiwalaang lalaki? Iiwan ko ang lahat ng bar, ang lahat ng kaibigan, at ang lahat ng buhay na nakasanayan ko. Isusuko ko ang lahat ng ari-arian ko sa pangalan mo para lang patunayan na hindi kita iiwan. Huwag mo lang akong ipagpalit sa iba… Pakiusap, bigyan mo ako ng pagkakataong maging lalaking magbibigay sa iyo ng kapanatagan.”
Tinitigan ko siya, ang aking puso ay parang pinipiga sa matinding sakit. Ang lalaking luluhod sa harap ko ay hindi na ang mapagmataas na playboy na minahal ko; siya ay isang lalaking tuluyan nang binalian ng pakpak ng sarili niyang pag-ibig. Ngunit habang tinitingnan ko ang kanyang pagluhod, dahan-dahang pumasok sa aking isip ang mga salita ni Mama: Piliin mo ang lalaking nagbibigay sa iyo ng kapanatagan. Ang kapanatagan ba ay nagmumula sa mga pangako ng isang taong nagbago dahil sa takot, o sa isang taong may likas na katatagan mula sa simula?
Dahan-dahan, ngunit may pinal na desisyon, hinila ko ang aking mga kamay mula sa kanyang pagkakahawak. Humakbang ako pabalik, dahilan upang tuluyang malaglag ang kanyang mga kamay sa hangin.
“Napakalaki ng pagmamahal ko sa iyo sa loob ng tatlong taon, Ethan, sapat na iyon para sa isang buhay,” sabi ko habang pinatitigas ang aking boses, kahit na ang aking puso ay nadudurog. “Ngunit ang pag-ibig na kailangang dumaan sa pananakot, pag-eskandalo, at pagluhod sa kalsada para lang mapatunayan, ay hindi ang pag-ibig na magbibigay sa akin ng kapayapaan. Tapos na tayo. Sana ay mahanap mo ang sarili mo, hindi sa piling ng iba, kundi sa sarili mong pagbabago.”
Tumalikod ako at naglakad pabalik sa loob ng gusali, sinalubong ang naghihintay na yakap ni Mama. Sa likod ko, narinig ko ang mahina at muling pagtangis ni Ethan sa ilalim ng nagsisimulang pagpatak ng ulan, habang ang mga sasakyan niya ay dahan-dahang nagsimulang umalis nang paisa-isa. Iniwan ko ang pinakasikat na playboy ng lungsod na nakaluhod sa kawalan, bitbit ang katotohanan na sa wakas, pinili ko ang aking sariling kapanatagan, at ang bagong simula ng aking buhay.