Bahagi 4: Sa stopover, akala pa rin nila sapat na ang isang sorry
Pagdating ko sa stopover, nakita ko agad ang van ko na nakaparada sa tabi ng police outpost.
Mula pa lang sa malayo, kita ko na ang mahabang gasgas sa kaliwang bahagi.
Mahaba iyon.
Masakit sa mata.
Ang maliit na sticker na dinikit ko sa likurang salamin, kalahati na lang at halos natuklap na.
Bukas ang pinto ng van.
Magulo ang loob, parang dinaanan ng bagyo.
May balat ng snack sa sahig.
May tumapong soft drinks sa upuan.
Ang kumot ko, ginawang sapin sa sahig para mahigaan ng bata.
Ang unan na binili ko para sa beach trip, may bahid ng ketchup.
Ang storage compartment, puno ng mga damit na hindi akin.
Tumayo ako sa harap ng van, nanginginig ang kamay ko.
Hindi dahil mahina ako.
Kundi dahil pinipigilan kong huwag sumigaw.
Nakaupo si Ate Lorna sa bench, mapula ang mata.
Pagkakita niya sa akin, tumakbo siya palapit.
—Maya! Mabuti dumating ka na. Sabihin mo sa kanila, misunderstanding lang ito.
Umatras ako ng isang hakbang.
—Huwag mo akong hawakan.
Natigilan siya.
Si Aling Tessie, nakaupo sa tabi, hawak ang dibdib habang umiiyak at naninisi.
—Napakasama ng batang ito. Dahil lang sa isang sasakyan, gusto niyang ipakulong ang buong pamilya.
Tiningnan ko siya.
—Kung “isang sasakyan lang” pala, bakit hindi kayo bumili ng sarili ninyo?
Namula ang mukha niya.
Lumapit si Jun, pinipilit babaan ang boses.
—Maya, ano ba talaga ang gusto mong mangyari? Maingat naman akong nagmaneho.
Itinuro ko ang gasgas sa gilid.
—Ito ang maingat?
Hindi siya nakasagot.
Nakatayo rin sa malapit ang dalawang pasaherong hindi nila kakilala. Pareho silang namumutla.
Sabi ng isang babae sa pulis:
—Hindi namin alam na kinuha lang pala ang van. Nag-post po siya sa Facebook na sasakyan nila ito. Nagbayad kami para makisabay sa Baguio.
Nagmadaling sumagot si Ate Lorna:
—Hindi ko sinabing sa amin ang van. Sinabi ko lang private van.
Binuksan ko ang screenshot ng post.
Sa comments, may nagtanong:
“Van ninyo po ba?”
Sumagot si Ate Lorna:
“Oo, family van. Safe na safe.”
Ipinakita ko ang screen sa pulis.
Wala nang nakapagsalita.
Tinanong ako ng pulis:
—Gusto ninyo po bang ituloy ang formal complaint?
Biglang lumuhod si Ate Lorna.
—Maya, please. Nagkamali ako. Gusto ko lang mapasaya ang mga bata. Hindi kami mayaman tulad mo.
Tiningnan ko sina Paolo at Mica.
Nakatago sila sa likod ni Rico, takot na takot.
Hindi ko sila kinamumuhian.
Hindi ipinapanganak ang bata na marunong mang-angkin.
May matatandang nagtuturo sa kanila na kapag may gusto sila, kunin lang; kapag nahuli, umiyak lang; kapag umiyak, patatawarin.
Sabi ko kay Ate Lorna:
—Kung gusto mong mapasaya ang mga anak mo, puwede kang mag-ipon. Puwede kang mag-rent ng van. Puwede kang sumakay ng bus. Pero wala kang karapatang magnakaw ng sasakyan ng iba at tawagin itong pakikisama.
Mas lalo siyang umiyak.
—Sorry na. Babayaran ko ang car wash. Babayaran ko ang gas.
Tanong ko:
—Ang gasgas?
Tumahimik siya.
—Ang maduming upuan?
Tumahimik siya.
—Ang camera na tinanggalan ng wire?
Tumahimik siya.
—Ang dalawang upuang ibinenta mo sa hindi ninyo kilala?
Tumahimik pa rin siya.
Nagpatuloy ako:
—At kung naaksidente kayo sa daan, sino ang mananagot? Kung nasaktan ang dalawang pasaherong iyon, sino ang sasagot? Kung ginamit ang van ko sa iba pang bagay, sino ang mananagot?
Biglang sumigaw si Jun:
—Tapos ka na ba? Humingi na kami ng tawad!
Humarap ako sa kanya.
—Humihingi kayo ng tawad dahil nahuli kayo, hindi dahil alam ninyong mali kayo.
Nabara siya.
Pinaupo sila ng pulis para sa statement.
Pinirmahan ko ang ownership confirmation, ibinigay ang registration, insurance, resibo ng van modification, GPS record, at CCTV file.
Habang naghihintay ng report, hindi pa rin sumuko si Ate Lorna.
Nag-message siya sa akin nang pribado:
“Maya, kapag itinuloy mo ito, mapapahiya ako sa buong building. Mag-isa ka lang sa buhay, sino ang tutulong sa iyo pagkatapos nito?”
Pagkabasa ko, lumapit ako sa kanya.
Sinadya kong lakasan ang boses para marinig ng mga tao sa paligid.
—Mag-isa ako, kaya lalo kong kailangang protektahan ang sarili ko. Hindi ko kailangan ng taong tutulong sa akin sa pamamagitan ng pagnanakaw ng van ko.
Namuti ang mukha niya.
Noong hapon na iyon, ako ang nagmaneho pabalik sa Manila.
Hindi ako lubusang mag-isa.
May isang staff na sumama dahil kailangan pang ipa-check ang van.
Nasira ang beach trip ko.
Madumi ang sasakyan ko.
May gasgas.
Kailangan ipaayos.
Pagod na pagod ako, gusto ko na lang humiga.
Pero kakaiba, habang pauwi ako, hindi ko naramdaman na ako ang talo.
Dahil sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi ko nilunok ang galit ko.