Biglang bumukas ang pinto ng villa. Umalingawngaw sa buong bulwagan ang sunod-sunod na yabag. Agad na nagbago ang ekspresyon ni Vanessa Cruz. Napalingon din ang kanyang mga kaibigan sa may entrada. Isang lalaking nasa edad singkuwenta, nakasuot ng itim na suit, ang unang pumasok. Sinundan siya ng mahigit sampung bodyguard. Sa isang iglap, nagbago ang atmospera sa loob ng silid. Maging ang mga nanonood ng livestream ay nagsimulang magkomento nang sunod-sunod.
—Sino iyon? Nagkatinginan ang mga tao.
—Mukhang hindi ordinaryong tao. Bulungan ng ilan.
—Kamag-anak kaya siya ng babaeng iyon? Tanong ng isa pang manonood.
Kumunot ang noo ni Vanessa.
—Sino kayo? Hindi man lamang siya nilingon ng lalaki. Dire-diretso siyang lumapit sa akin at bahagyang yumuko.
—Miss Sophia, patawad po at nahuli kami. Sa isang iglap, natahimik ang buong silid. Natigilan si Vanessa. Pati ang mga kaibigan niya ay hindi makapaniwala. Tahimik akong tumayo at pinagpag ang alikabok sa aking damit. Pagkatapos ay malamig kong tiningnan ang kahong naglalaman ng diary. Agad na naintindihan ng lalaki ang ibig kong sabihin. Lumapit siya sa mesa, maingat na kinuha ang kahon at ibinigay sa akin. Doon lamang natauhan si Vanessa at mabilis na sumugod.
—Sino ang nagsabing puwede mong kunin iyan? Katibayan iyan!
—Katibayan? O pag-aari ng aming binibini? O baka gusto mong ipaliwanag kung paano ito napunta sa iyong mga kamay? Hinarangan siya ng lalaki. Napatigil si Vanessa at wala siyang naisagot. Dahan-dahan kong binuksan ang kahon. Nang makitang ligtas pa rin ang diary ng aking ina, bahagyang nanginig ang aking mga kamay. Ito na lamang ang natitirang alaala niya sa akin. Kung nabuksan ito ngayon sa harap ng libo-libong tao, hindi ko kailanman mapapatawad ang mga taong nasa likod nito. Tumingin ako sa grupo nila.
—Nakabukas pa rin ba ang livestream? Tumango ang isang babae habang hawak ang kanyang cellphone.
—Mabuti. Kung ganoon, hayaan nating makita ng lahat ang katotohanan. Pagkatapos noon, humarap ako sa camera. Sa unang pagkakataon mula nang makarating ako rito, direkta kong kinausap ang libo-libong manonood.
—Magandang gabi sa inyong lahat. Ako si Sophia Reyes. At wala akong kahit anong romantikong relasyon kay Gabriel Santos. Agad na sumabog ang comment section.
—Gabriel?
—Iyong lalaking laman ng mga tsismis?
—Ano’ng nangyayari?
Nagsimulang mataranta si Vanessa.
—Ano’ng pinagsasasabi mo? Si Gabriel mismo ang nagsabing gusto mo siya!
—Gusto ko siya? Sa tingin mo ba kulang ako sa lalaki para habulin siya? Napatawa ako. Sa sandaling iyon, iniabot sa akin ng lalaking naka-suit ang isang makapal na folder. Binuksan ko iyon sa harap ng lahat.
—Narito ang buong rekord ng negosyo ni Gabriel sa nakalipas na tatlong taon. Alam ba ninyo kung ano ang pinaka-interesanteng bahagi? Isa-isa kong binuklat ang mga dokumento. Mahigit walumpung porsiyento ng kanyang mga proyekto ay nanggaling sa mga kumpanyang may kaugnayan sa pamilya namin. Ibig sabihin, kung wala ang mga koneksiyong iyon, hindi kailanman magiging matagumpay ang kompanya niya. Nagbulungan ang lahat. Namutla si Vanessa.
—Hindi… imposible…
—Hindi ako ang nagpapadala ng regalo kay Gabriel. Hindi ako ang unang nagte-text sa kanya. At lalong hindi ako ang nanliligaw sa kanya. Ang mga pagbati tuwing Bagong Taon ay ipinapadala ng aming opisina bilang bahagi ng tradisyon. Ang mga regalo naman ay kabilang sa listahan ng mga ipinapadala sa mga matagal nang kakilala ng aming pamilya. Pagkatapos ay pinatugtog ko ang isang audio recording. At agad na narinig ang boses ni Gabriel.
—Matagal na akong gusto ni Sophia. Kapag nagsabi ako ng oo, gagawin niya ang kahit ano para sa akin. Ang mga proyektong iyon? Regalo lang niya iyon sa akin. Pagkatapos marinig iyon, parang sumabog ang buong silid. Napatayo si Vanessa.
—Hindi… Hindi niya sasabihin iyon…
—Alam mo kung ano ang nakakatawa? Ikaw lang ang naniwala sa mga kasinungalingan niya. Malamig ko siyang tiningnan. Namutla siya. Samantalang ang mga kaibigang kanina ay todo suporta sa kanya ay unti-unting lumalayo. Wala nang gustong makisangkot. Biglang tumunog ang telepono ng isa sa kanila. Sinagot niya ito at ilang segundo pa lamang ang lumipas ay nagbago na agad ang kanyang mukha.
—Vanessa… may problema… na-freeze ng korte ang mga assets ng kompanya ni Gabriel… Parang nawalan ng lakas si Vanessa.
—Ano? Hindi maaari! Isa pang telepono ang tumunog. At isa pa. Sunod-sunod ang masamang balita. Ang mga natitirang business partners ay umatras. Tinanggal ng mga bangko ang credit support. Umatras ang malalaking investors. Sa loob lamang ng isang gabi, nagsimulang gumuho ang negosyong ilang taon ding itinayo ni Gabriel. Nanginginig si Vanessa habang paulit-ulit na tumatawag sa kanya ngunit walang sumasagot. At sa mismong sandaling iyon, may isang taong pumasok sa villa. Lahat ay napalingon. Si Gabriel iyon. Ngunit ibang-iba siya sa dating elegante at mayabang na lalaki. Lukot ang kanyang polo, magulo ang buhok at bakas ang matinding pagod sa kanyang mukha. Nang makita niya ako, agad siyang lumapit.
—Sophia! Sa wakas nakita rin kita! Muling sumabog ang livestream. Huminto siya sa harap ko. Namumula ang kanyang mga mata.
—Sophia… alam kong nagkamali ako. Totoong nagkamali ako. Gagawin ko ang lahat. Pakiusap, iligtas mo ang kompanya ko. Tahimik ko lamang siyang tiningnan. Napakagat siya sa labi at pagkatapos ay bigla siyang lumuhod sa harap ko. Napasinghap ang lahat. Maging si Vanessa ay hindi makapaniwala.
—Gabriel… ano’ng ginagawa mo?
—Sophia… dalawampung taon na tayong magkaibigan. Hindi mo kayang gawin ito sa akin. Ako lamang ang tinitingnan niya.
—Dalawampung taon? Noong hinayaan mong insultuhin ako ng girlfriend mo, naalala mo ba ang dalawampung taong iyon? Noong ginamit mo ang pangalan ko para magyabang, naalala mo ba? Noong ginawa mo akong katatawanan ng lahat, naalala mo ba? Sa bawat tanong ko, lalong namumutla si Gabriel dahil wala siyang maisagot. Lumapit ako at tumingin nang diretso sa kanyang mga mata.
—Gabriel. Tinulungan kita dahil sa respeto ko sa iyong lola. Ngunit inakala mong ginagawa ko iyon dahil gusto kita. Sobra mong pinahalagahan ang sarili mo. Parang tinamaan siya ng napakalakas na sampal. Natigilan siya. Samantalang ako ay tumalikod upang umalis. Ngunit sa sandaling iyon, biglang tumawa si Vanessa. Noong una ay mahina, pagkatapos ay palakas nang palakas hanggang sa nakakatakot na itong pakinggan. Tumingin siya sa akin.
—Kaya pala… kaya pala mula simula hanggang wakas… isa lang akong piyesa sa laro ninyo… Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na silver USB mula sa kanyang bag at ibinagsak iyon sa mesa.
—Sophia Reyes. Akala mo ba nanalo ka na? Paano kung sabihin kong nasa loob ng USB na ito ang isang lihim na itinago ng pamilya mo sa loob ng dalawampung taon? Sa isang iglap, naglaho ang ngiti sa aking mukha dahil nakilala ko ang USB na iyon. Nasa personal na vault iyon ng aking lolo. At ayon sa lahat ng alam ko, walang sinuman ang dapat na makakuha nito. Maliban na lamang sa isang tao mula mismo sa aming pamilya…