viralvideos168.video

ภาคที่ 3 (ตอนจบ): การล่มสลายของจักรวรรดิปลอมๆ และจุดจบของคนทรยศ บรรยากาศในห้องประชุมชั้น 35 บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสนามประหารทางกฎหมาย คณะกรรมการบริหารทั้ง 14 คนต่างก้มนิ่ง ไม่กล้าสบตาฉันสักคน บางคนเริ่มเก็บเอกสารของตัวเองเตรียมเผ่นหนีออกจากห้อง ขณะที่คามิลล์ยืนตัวสั่นพับๆ อยู่มุมห้อง น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวว่าจะต้องมารับผิดชอบหนี้สินมหาศาลที่เธอกำลังจะเข้าไปมีส่วนพัวพัน “โทรศัพท์ด่วนจากฝ่ายกฎหมายและตลาดหลักทรัพย์ครับท่านประธาน!” เลขาหน้าห้องวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมโทรศัพท์มือถือยื่นให้ธนากร แต่ธนากรทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก มือที่ยื่นมารับสั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง “ธนากร! แกทำพังหมดแล้ว!” อนันต์พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของธนากร เขย่าอย่างแรงด้วยความแค้น “หุ้นบริษัทดิ่งฟลอร์จนมูลค่าหายไปเกือบหมด หุ้นกู้ถูกระการซื้อขาย ธนาคารจ่อฟ้องล้มละลาย ถ้าแกเคลียร์เรื่องนี้ไม่ได้ แกต้องติดคุกหัวโตแน่!” ธนากรผลักอนันต์ออก หันขวับมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโกรธแค้นผสมปนเปกัน เขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าฉัน ท่ามกลางสายตาสกрязของทุกคนในห้อง “ปาริฉัตร… ผมขอร้อง… ช่วยผมด้วย!” ธนากรละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด กอดขาฉันไว้แน่น “ผมมันโง่เอง ผมหลงผู้หญิงคนนี้ พลาดไปชั่ววูบ! ช่วยโทรบอกธนาคาร ยกเลิกคำสั่งถอนค้ำประกันทีเถอะ! ไม่อย่างนั้น บริษัทล้มละลายแน่ ผมติดคุกแน่!” ฉันก้มลงมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยยืนผายลมผยองอยู่บนจุดสูงสุดของความสำเร็จ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นแค่สุนัขจนตรอกที่ไร้ค่า ฉันใช้ปลายเท้างัดมือของเขาให้ออกจากการเกาะกุม แล้วก้าวถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง “ตอนที่แกบอกให้ฉันไปนั่งที่มุมห้อง… ตอนที่แกโยนปากกาใส่หน้าฉัน… ตอนที่แกบังคับให้ฉันเซ็นยกหุ้นและบ้านพักให้ผู้หญิงคนนี้… แกเคยคิดถึงคำว่า … Read more

Part 3  ฉันมองหน้าผู้มาเยือนทั้งสองด้วยความประหลาดใจ คุณกิตติยิ้มให้ฉันอย่างสุภาพ ขณะที่ภรรยาของเขา ซึ่งปัจจุบันคือเจ้านายโดยตรงของฉันในบริษัทออกแบบชื่อดัง เดินเข้ามาจับมือฉันด้วยความอบอุ่น “นภัส… อา L ทางเราได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วนะลูก” ภรรยาของคุณกิตติเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ “ทางคุณแม่ของลูกน้องเราเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น เรารู้สึกแย่มากที่ชื่อของเราถูกเอาไปอ้างเพื่อทำลายชื่อเสียงของหนูแบบนั้น” “ขอบคุณมากนะคะคุณนาย… เอ๊ย ขอบคุณค่ะพี่น린 (ชื่อเล่นภรรยาคุณกิตติ)” ฉันรีบปรับคำพูด “หนูก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเรื่องสมัยฝึกงานจะถูกเอามาบิดเบือนไปไกลขนาดนั้น” “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกนะ” คุณกิตติพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พี่คุยกับฝ่ายกฎหมายของบริษัทแล้ว เราพร้อมที่จะออกแถลงการณ์ยืนยันความจริง และถ้าผู้หญิงคนนั้นหรือใครก็ตามยังกล้าปล่อยข่าวเสียหายเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก ทางบริษัทเราจะร่วมเป็นโจทก์ฟ้องร้องข้อหาทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงด้วยเช่นกัน หนูมีหลักฐานอะไร ให้บอกพี่ได้เลยเต็มที่” คำพูดนั้นทำให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจ… แต่เป็นความตื้นตันใจที่มีผู้ใหญ่ใจดีและเพื่อนร่วมงานคอยยืนหยัดเคียงข้าง “ขอบคุณมากๆ ค่ะพี่ ขอบคุณจากใจจริงเลยนะคะ” ฉันเอ่ยปากขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง การสนับสนุนจากรอบด้านทำให้คดีความในชั้นศาลดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ในนัดไกล่เกลี่ยครั้งแรก อัคราปรากฏตัวด้วยสภาพที่ดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขามีรอยคล้ำจากการอดนอน และท่าทีที่เคยเย่อหยิ่งมั่นใจในตัวเองเมื่อก่อนหน้านี้หายSเกลี้ยง เมื่อเรานั่งลงที่โต๊ะเจรจาต่อหน้าผู้พิพากษาและทนายความของทั้งสองฝ่าย อัครามองหน้าฉันด้วยแววตาเวทนาและสำนึกผิด “นภัส… เราคุยกันหน่อยได้ไหม?” เขาร้องขอเสียงเครือ “เรื่องทั้งหมด… พี่ขอโทษ พี่โง่เองที่หลงเชื่อบัว พี่โดนเป่าหูจนหน้ามืดตามัว แต่ตอนนี้บัวโดนฟ้องจนตั้งตัวไม่ติดแล้ว บริษัทของเธอก็เสียหายหนักมาก พี่กับบัว… เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ นะ นภัส … Read more

ภาคที่ 3: บทสรุปแห่งความยุติธรรม เวลาผ่านไปเพียงสองสัปดาห์หลังจากวันเซ็นเอกสาร พายุใหญ่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในชีวิตของธนากรและครอบครัวจอมปลอมของเขา ในค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังนั่งจิบชาเงียบๆ อยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นบน เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงโวยวายและเสียงร้องไห้ฟูมฟายของแม่สามีและธนากรที่เพิ่งกลับเข้ามาบ้านด้วยสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยง —นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ทำไมธนาคารถึงปฏิเสธการอนุมัติเงินกู้! แถมพวกเขายังบอกว่าบ้านหลังนี้ถูกโอนสิทธิ์ไปให้มูลนิธิอื่นแล้ว! —ธนากรพุ่งเข้ามาเขย่าแขนฉันด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจและสับสนสุดขีด แม่สามีเดินตามเข้ามาด้วยความโมโห เธอยกไม้เท้าขึ้นชี้หน้าฉันแล้วกรีดร้องเสียงดังลั่นบ้าน —นังคนเนรคุณ! แกกล้าดียังไงถึงหักหลังลูกชายฉัน! แกทำแบบนี้ได้ยังไง อีคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า! แกตั้งใจจะฮุบสมบัติของตระกูลเราใช่ไหม! ฉันค่อยๆ สะบัดแขนของธนากรออกอย่างนิ่มนวล ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองหน้าคนทั้งสองด้วยแววตาที่เยือกเย็นและว่างเปล่า รอยยิ้มที่มุมปากทำให้พวกเขาชะงักไปชั่วขณะ —สมบัติของตระกูลเหรอคะคุณแม่? —ฉันทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย— บ้านหลังนี้เป็นมรดกที่แม่บังเกิดเกล้าของฉันทิ้งไว้ให้ต่างหาก ไม่เคยเป็นของตระกูลคุณเลยสักนิดเดียว และตลอดสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา ฉันทำหน้าที่ภรรยาและลูกสะใภ้ที่ดีมาโดยตลอด ดูแลคุณแม่ ปรนนิบัติคุณทุกอย่าง แต่สิ่งที่พวกคุณตอบแทนฉันคืออะไร? การซ่อนเร้นครอบครัวใหม่อย่างนั้นเหรอ? การแอบมีลูกกับผู้หญิงชื่อ ‘Courtney’ และวางแผนจะฮุบเรือนหอของฉันไปให้พวกเขางั้นเหรอคะ? สิ้นเสียงของฉัน ธนากรและแม่ของเขาถึงกับหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบ ทันใดนั้นความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้ธนากรตระหนักได้ทันทีว่าฉันรู้เรื่องทั้งหมดมานานแล้ว —เธอ… เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่… —ธนากรพึมพำออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ สีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย —ฉันรู้ตั้งแต่คืนวันที่คุณแอบลงมาคุยโทรศัพท์กับลูกและภรรียน้อยของคุณที่โซฟาข้างล่างนั่นแหละค่ะธนากร —ฉันตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำ— ฉันปล่อยให้พวกคุณเล่นละครตบตาฉันต่อ เพราะฉันอยากรู้ว่าคนที่เราเคยรักและไว้ใจจะสามารถใจร้ายได้ถึงขนาดไหน และวันนี้ เอกสารที่คุณให้ฉันเซ็น … Read more

Part 3 “กร! แกทำอะไรน้อง! บ้าไปแล้วรึไง!” แม่พุ่งเข้ามาทุบตีแขนฉัน ใบหน้าของแกบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและตกใจ แต่ฉันไม่สะทกสะท้าน สายตานิ่งสนิทจ้องมองแม่และน้องชายด้วยความรู้สึกด้านชาที่น่ากลัวกว่าความโกรธ “ถามมันสิแม่… ว่าเงินห้าปีที่ผ่านมา มันเอาไปทำอะไรหมด!” ฉันโยนปึกเอกสารและสลิปการโอนเงินลงบนพื้นบ้าน เอกสารกระจัดกระจายไปทั่วเท้าของแม่ น้าเดชลุกขึ้นยืนช้าๆ เช็ดเลือดมุมปาก สีหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นตัวเลขบนสลิปการโอนเงินที่ระบุชื่อบัญชีของตัวเองชัดเจน “พี่… พี่ฟังผมก่อน…” น้าเดชเสียงสั่น “ฟังอะไรอีกวะ!” ฉันตะคอกลั่นบ้านจนหน้าต่างสั่น “แกสูบเงินที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อและความตายในไซต์งานก่อสร้าง เอาไปปรนเปรอความสุข เล่นการพนัน ปล่อยให้หลานสาวแท้ๆ ของตัวเองกินแค่ขนมปังแผ่นเดียว แบ่งครึ่งกินประท้วงชีวิต แกทำลงไปได้ยังไงวะ!” แม่หันไปมองหน้าลินที่ยืนก้มหน้าเงียบอยู่ด้านหลังฉัน ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที “แล้วทำไมล่ะ! ถ้ารู้สึกเสียดายเงินนัก แกก็ควรจะกลับมาดูเองตั้งแต่แรกสิ! เด็กนี่มันก็แค่ภาระ พ่อมันก็ไปทำงานไกล แม่มันก็ตาย! ถ้าฉันไม่ได้เงินพวกนั้นมาช่วยจุนเจือบ้านหลังนี้ ครอบครัวเราจะอยู่ยังไง!” คำพูดของแม่เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ตัดขาดสายใยความผูกพันทั้งหมดในใจฉัน นี่เหรอ… คำพูดของคนที่เรียกว่าแม่? คนที่ยอมขายแม้กระทั่งอนาคตและสุขภาพของหลานในไส้ เพื่อเอาเงินไปให้ลูกชายผลาญเล่นในบ่อน? “จุนเจือบ้านเหรอแม่?” ฉันแค่นجหัวเราะด้วยความสมเพช “บ้านหลังนี้ ซ่อมแซมด้วยเงินที่ฉันส่งมา รถกระบะที่จอดอยู่หน้าบ้าน ก็ซื้อด้วยเงินที่ฉันส่งมา แต่สิ่งที่ลูกสาวฉันได้กินคือเศษข้าวบูดกับขนมปังขึ้นรา!” ฉันหันไปมองน้าเดชที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก “แกเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไ้ด้เลย เดช… ฉันให้เวลาแกหนึ่งชั่วโมง … Read more

Part 3 ความเงียบกริบปกคลุมทั่วทั้งตลาดสดในชั่วพริบตา ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่แสนเดียว พ่อค้าแม่ค้าต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นแม่ค้าขายขนมไทยเนื้อตัวมอมแมมเมื่อครู่ เปลี่ยนร่างกลายเป็นนายตำรวจหญิงยศพันตำรวจตรีผู้มีอำนาจสูงสุดในปฏิบัติการครั้งนี้ รณรงค์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและตกใจสุดขีด “แก… แกเป็นใครกันแน่?” เขาเค้นเสียงถามลอดไรฟัน “ฉันคือ พันตำรวจตรีหญิง ธัญญรัตน์…” ฉันหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเขา “…ลูกสาวของ พลตำรวจโท ประเสริฐ คนที่คุณหักหลังเมื่อห้าปีที่แล้วไงล่ะ” ทันทีที่สิ้นคำพูดของฉัน หน่วยปฏิบัติการพิเศษก็กรูกันเข้ามาตรึงกำลัง รณรงค์พยายามจะควักอาวุธปืนที่เอวออกมาเพื่อขัดขืน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เจ้าหน้าที่สองนายพุ่งเข้าชาร์จตัวเขา กดลงกับพื้นถนนอย่างรวดเร็ว เอกสารลับทั้งหมดในแฟ้มสีน้ำตาลปลิวว่อนกระจายเกลื่อนพื้น เผยให้เห็นรายชื่อบัญชีส่วยและลายเซ็นของรณรงค์ที่โยงใยไปถึงเครือข่ายคอร์รัปชันขนาดใหญ่ในกรมตำรวจ ส่วนดาบตำรวจวิชัยถึงกับเข่าทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นเมื่อเห็นหัวหน้าของตนถูกจับกุมอย่างไร้ทางสู้ เขาพยายามจะคลานเข้ามาหาฉันเพื่อขอความเมตตา “ท่านครับ! ผมแค่ทำตามคำสั่ง! ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ เมตตาผมด้วยเถอะครับ!“ “เก็บคำแก้ตัวของคุณไว้พูดในศาลเถอะวิชัย” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันไปสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชา “ควบคุมตัวผู้ต้องหาทั้งสองคนไปสอบสวนที่กองบัญการทันที และรวบรวมหลักฐานทั้งหมดในที่เกิดเหตุให้ครบถ้วน อย่าให้ตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียว” เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าในตลาด ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีและความโล่งอกของทุกคน ยายศรี แม่ค้าขายผักคนเดิม ปาดน้ำตาด้วยความตื้นตันก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันแล้วกุมมือฉันไว้แน่น “ขอบคุณนะคะคุณตำรวจ… ขอบคุณจริงๆ ที่มาช่วยพวกเราให้พ้นจากเงื้อมมือคนพวกนี้” ฉันยิ้มรับและบีบมือยายศรีเบาๆ “มันคือหน้าที่ของพวกเราค่ะยาย ต่อไปนี้ไม่มีใครมารีดไถพวกท่านอีกแล้ว” ฉันก้มลงมองเอกสารคดีเก่าของพ่อที่หลุดออกมาจากแฟ้มของรณรงค์ ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาในตลาดสด ทำให้รู้สึกสดชื่นราวกับความมืดมนที่ปกคลุมเมืองนี้มานานห้าปีได้ถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจดแล้ว … Read more

ภาคที่ 3: บทสรุปแห่งการชดใช้ (Part 3 – จบ) ปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่กับขมับของภาคินทำให้บรรยากาศในโถงทางเดินชั้นสองตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มใบหน้าของภาคิน ความร่ำรวยระดับหมื่นล้านไม่สามารถซื้อลมหายใจในนาทีนี้ได้เลยแม้แต่น้อย “แกต้องการอะไรกันแน่ ธนา?” ภาคินเค้นเสียงถามด้วยความเคียดแค้น แม้ตัวจะสั่นเทาแต่ศักดิ์ศรีก็ยังค้ำคออยู่ “เงินเหรอ? เอาไปเลย! ฉันยกหุ้นครึ่งบริษัทให้แกได้ แค่ปล่อยลูกชายฉันไป!” “เงินเหรอครับคุณภาคิน?” หมอธนาหัวเราะเยาะในลำคอ สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่สะสมมานานนับทศวรรษ “เงินสกปรกของแก เอาไปซื้อชีวิตพ่อฉันคืนไม่ได้หรอ! สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ… คือการให้แกได้ลิ้มรสความรู้สึกของการ ‘นั่งมองลูกตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา’ โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย… เหมือนกับที่ฉันต้องยืนมองพ่อตัวเองสิ้นใจในกองเพลิงวันนั้น!” หมอธนาหันไปพยักหน้าให้บอดี้การ์ด “ลากตัวพวกมันไปที่ห้องใต้หลังคา! แล้วเปิดวาล์วสารเคมีระดับสูงสุด… วันนี้แหละ คือวันสิ้นสุดตระกูลมากกว่า!” “อย่านะ!” ฉันกรีดร้องพยายามจะเข้าไปขัดขวาง แต่บอดี้การ์ดอีกคนก็พุ่งเข้ามาล็อกตัวฉันไว้แน่น เช่นเดียวกับป้าเพ็ญที่ถูกลากตัวไปพร้อมกัน พวกเราถูกผลักให้เข้าไปในห้องใต้หลังคาที่อับทึบ กลิ่นหอมหวานปนสารเคมีในห้องนั้นรุนแรงจนแสบจมูก ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงล็อกกุญแจจากด้านนอกก็ดังขึ้นก้องกังวาน แกร็ก! “ช่วยด้วย! มีใครอยู่ข้างล่างไหม! เปิดประตู!” ภาคินทุบประตูไม้บานใหญ่ด้วยความสิ้นหวัง เขาสลับวิ่งไปที่หน้าต่างแต่ก็พบว่ามันถูกตอกตะปูและเชื่อมเหล็กดัดไว้อย่างแน่นหนาจากภายนอก ฉันกวาดสายตามองไปรอบห้อง ท่ามกลางความมืดมล มีเพียงแสงไฟสลัวจากช่องระบายอากาศบนเพดานที่พ่นควันจางๆ ออกมา “คุณภาคินคะ เลิกทุบประตูเถอะค่ะ เอาเวลามาช่วยกันคิดหาทางออกดีกว่า!” ฉันตะโกนแข่งกับเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัว … Read more

ภาคที่ 3: บทสรุปแห่งการให้อภัยและการเริ่มต้นใหม่ (Part 3) สามวันต่อมา หลังจากที่ฉันออกจากห้องไอซียูและย้ายมาพักฟื้นในห้องพิเศษ หมอธนาก็จัดการเรื่องการตรวจ DNA เพื่อยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด แม้ว่าเราทั้งคู่จะรู้ดีอยู่แก่ใจตั้งแต่แรกเห็นสร้อยกางเขนเส้นนั้นแล้วก็ตาม แต่เอกสารทางวิทยาศาสตร์ก็คือเครื่องยืนยันความจริงที่สมบูรณ์แบบที่สุด และผลตรวจก็ออกมาตรงกันอย่างไร้ข้อกังขา — แม่ลูกกัน 99.99% วันนั้น หมอธนาพาฉันนั่งรถกลับมาที่บ้านพักของเขาในกรุงเทพฯ เพื่อพักฟื้นต่อ ระหว่างทางเราคุยกัน ⚡️ เรื่องราวตลอด 31 ปีที่ผ่านมา เขาเติบโตมาเป็นศัลยแพทย์ฝีมือดี เพราะความตั้งใจลึกๆ ที่อยากจะช่วยเหลือชีวิตผู้คน เพื่อชดเชยกับความรู้สึก “เคยเกือบสูญเสียชีวิต” ตั้งแต่วันแรกเกิด เมื่อเรามาถึงบ้าน ฉันแปลกใจมากเมื่อเห็นว่าที่หน้าบ้านมีรถเก๋งคันคุ้นเคยจอดอยู่ — รถของพ่อแม่ฉันเอง หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความรู้สึกโกรธเคืองที่ฝังรากลึกมานานหลายสิบปีพรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง ทำไมพวกท่านถึงมาอยู่ที่นี่? หมอธนารู้ล่วงหน้าแล้วหรือ? ราวกับอ่านความคิดของฉันได้ หมอธนาหันมามองด้วยแววตานิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ “ผมเป็นคนโทรหาตาและยายเองครับแม่… ถึงเวลาที่เราต้องพูดความจริงทั้งหมดกันเสียที” เราเดินเข้าไปในบ้าน พ่อกับผมนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก ใบหน้าของคนทั้งคู่ดูแก่ชราลงไปมากตามกาลเวลา แม่นั่งก้มหน้ากุมมือตัวเองแน่น ส่วนพ่อนั่งหลังงอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความสำนึกผิด ทันเห็นฉันเดินเข้ามาพร้อมกับหมอธนา ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก “อรทัย…” แม่ส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพรูลงมาอาบแก้มเหี่ยวย่น “ลูก… ลูกแม่” … Read more

Part 3 สายฝนโปรยปรายลงมาช้าๆ บนย่านชุมชนฝั่งธนบุรี บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำฝนกระทบหลังคาสังกะสีของร้านเบเกอรี่เล็กๆ ของลุงมั่น นาโอมิกำลังช่วยตรวจสมุดการบ้านของนักเรียนท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัว ขณะที่เด็กชายต้นกล้าและอี้กำลังนั่งต่อเลโก้กันอย่างสนุกสนานบนเสื่อผืนเก่า ทันใดนั้น เสียงรถหรูคันใหญ่ราคารាប់ล้านบาทก็แล่นมาจอดเทียบท่าหน้าร้านอย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของปรเมศวร์ที่ก้าวลงมาโดยไม่สนใจว่าเสื้อสูทราคาแพงจะเปียกฝน เขาเดินตรงดิ่งมาที่ประตูร้านด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ทำให้ทุกคนภายในร้านหันไปมอง นาโอมิลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร หัวใจของเธอก็เต้นกระหน่ำด้วยความตกใจและหวาดกลัวอดีตสามีผู้เย็นชาคนนั้น เธอกวักมือเรียกให้ลูกแฝดไปหลบอยู่ข้างหลังทันที “ปรเมศวร์? คุณมาที่นี่ทำไม?” นาโอมิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย แต่แววตายังคงมีความแข็งกร้าวปกป้องลูก ปรเมศวร์ผลักประตูเข้ามาในร้าน ดวงตาคมกريบมองสำรวจไปทั่วร่างของอดีตภรรยาและเด็กชายฝาแฝดทั้งสองคนที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับถอดแบบออกมา ภาพความลำบากที่พวกเขาต้องเผชิญฉายชัดขึ้นมาในหัวจนทำให้เขารู้สึกจุกที่ลำคอ เขาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว แต่นาโอมิกลับถอยหลังหนี พร้อมกับเอ่ยเตือนเสียงแข็ง “อย่าเข้ามานะ! คุณต้องการอะไรอีก? เราหย่ากันขาดแล้วไม่ใช่เหรอ คุณเอาชีวิตและความสุขของฉันไปหมดแล้ว ยังต้องการอะไรจากเราอีก?!” ปรเมศวร์หยุดยืนนิ่ง น้ำตาที่กลั้นไว้มานานไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อายใคร เขาคุกเข่าลงช้าๆ ต่อหน้าอดีตภรรยา ท่ามกลางความตกตะลึงของนาโอมิและลูกแฝดทั้งสอง “นาโอมิ… ผมขอโทษ” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “คุณ… คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย? ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” นาโอมิตกใจทำอะไรไม่ถูก เธอมองหน้าลูกชายทั้งสองที่กำลังยืนงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว… เรื่องจดหมาย เรื่องการตั้งครรภ์ เรื่องที่คุณพยายามติดต่อผมแต่ถูกแม่ของผมปิดบังไว้ทั้งหมด” ปรเมศวร์เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง “ผมมันโง่เง่าเอง… ผมปล่อยให้ความโลภและคำสั่งของคนอื่นมาทำลายครอบครัวของเรา ทำให้คุณและลูกต้องมาลำบากอยู่แบบนี้” … Read more

ภาคទី 3: บทสรุปแห่งหัวใจและการเริ่มต้นใหม่ (จบ) ผ่านไปสามสัปดาห์หลังจากคืนนั้น บรรยากาศในบริษัท Northstar Technologies (สาขากรุงเทพฯ) เต็มไปด้วยความตึงเครียด ข่าวลือเรื่องการถูกเทคโอเวอร์อย่างไม่เป็นมิตรแพร่สะพัดไปทั่วทุกแผนก พนักงานเริ่มกังวลเรื่องความมั่นคงในการทำงาน ขณะที่ฉันเองก็ตกเป็นเป้าสายตาของบอร์ดบริหารบางคนที่ภักดีต่อฝั่งพี่ชายของคิมหันต์ เช้าวันจันทร์ที่ฝนตกพรำ ๆ ฉันถูกเรียกตัวไปที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุด ซึ่งมีคณะกรรมการบริหารและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้ต้องชะงัก คิมหันต์ยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะประชุม สีหน้าของเขาเรียบเฉยและเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหิน แต่วับตาที่มองมาที่ฉันมีความกังวลฉายชัดอยู่ชั่วพริบตา ด้านข้างของเขาคือชายวัยไล่เลี่ยกัน หน้าตาคล้ายคลึงกันอย่างกับแกะ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความริษยา—นั่นคือ “คธา” พี่ชายแท้ ๆ ของคิมหันต์ “อ๋อ… นี่สินะพนักงานระดับล่างที่ท่าน CEO คนเก่งของเราเอาอกเอาใจเป็นพิเศษถึงขั้นพาไปกินข้าวริมแม่น้ำทุกคืน?” คธายิ้มเยาะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางโยนแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะ “คุณคธา กรุณาอย่าล้ำเส้นเรื่องส่วนตัว” คิมหันต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำและทรงพลัง แววตาดุดันจนคธาชะงักไปเล็กน้อย “ส่วนตัวเหรอคิม? หึ! แกกำลังเอาความลับทางการค้าและแผนงานโปรเจกต์ใหม่ไปให้ผู้หญิงคนนี้อ่านเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวต่างหาก เอกสารนี่คือหลักฐานว่าเธอแอบคัดลอกข้อมูลสำคัญส่งให้คู่แข่ง!” คธาชี้มาที่ฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บอร์ดบริหารบางคนเริ่มแสดงความไม่พอใจ ฉันหันไปมองหน้าคิมหันต์ หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจและโกรธแค้นกับข้อกล่าวหาที่เป็นเท็จ ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลย! แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากพูดแก้ต่าง คิมหันต์ก็ยกมือขึ้นห้าม เขาก้าวช้า ๆ เดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ … Read more

ภาคที่ 3: บทสรุปและการชำระแค้น เสียงกรีดร้องในหัวของฉันดังระเบิดราวกับมีระเบิดปรมาณูลงกลางอก ข่าวอาการป่วยวิกฤตของลูกชายกระแทกเข้าใส่หัวใจของคนเป็นแม่อย่างรุนแรงจนแทบยืนไม่ไหว ความโกรธแค้นที่มีต่อกรณ์มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยและความตระหนกสุดขีดที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด “ต้นกล้า? ลูกฉันเป็นอะไรนะแม่?!” ฉันพุ่งเข้าไปชะโงกหน้าคว้าโทรศัพท์มือถือจากมือของกรณ์ที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง “เอม?! เอ็ง… เอ็งกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เสียงแม่สามีสะอื้นไห้ที่ปลายสาย “ลูกเอ็งมันกินเค้กช็อกโกแลตที่อีผู้หญิงหน้าไม่อายคนนั้นส่งพัสดุมาฝากเด็กเมื่อวานนี้! ในเค้กมันมีส่วนผสมของถั่วลิเซียนที่น้องต้นกล้าแพ้อย่างรุนแรง แต่แม่ไม่รู้ นึกว่าขนมธรรมดา พอกินเข้าไปไม่นาน หน้าตาก็บวมเป่ง หายใจไม่ออก ช็อกหมดสติไป ตอนนี้อยู่ห้องไอซียูโรงพยาบาลในโคราช หมอยื้อชีวิตอยู่!” ฉันหันขวับกลับไปจ้องหน้านัทด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยจิตสังหาร รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวฉันจนทำให้นัทถอยหลังกรูดไปจนชิดหัวเตียงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “นัท… แกส่งเค้กผสมถั่วไปให้ลูกฉันกิน ทั้ง ๆ ที่แกรู้ดีว่าน้องต้นกล้าแพ้ถั่วลิเซียนอย่างรุนแรงตั้งแต่ตอนที่แกยังทำงานเป็นเลขาฯ บริษัทเราเนี่ยนะ?!” เสียงของฉันคำรามออกมาอย่างดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องลูกน้อย นัทส่ายหน้าพัลวัน น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว “เปล่า… ม… ไม่นะพี่เอม หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูแค่… หนูแค่อยากส่งของขวัญไปเอาใจเด็กเฉย ๆ หนูจำไม่ได้ว่าน้องแพ้อะไรบ้าง!” “โกหก!” ฉันพุ่งเข้าใส่ตัวนัทแล้วกระชากผมยาวของเธออย่างแรงจนเธอกรีดร้องลั่นห้อง แรงทั้งหมดที่สะสมมาสี่เดือนระเบิดออกมาในคราวเดียว ฉันตบหน้านัทซ้ำ ๆ ไปสองครั้งติดต่อกันจนหน้าของเธอหันไปตามแรงเหวี่ยง “แกจงใจ! แกอยากกำจัดลูกฉันเพื่อจะได้ครอบครองทุกอย่างกับผัวชั่วๆ ของฉันใช่ไหม?!” “ช่วยด้วย! กรณ์ ช่วยฉันด้วย!” … Read more