ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์)ลูกชายนอนตัวงอลมจับอยู่บนเบาะฝึกยิม หายใจหอบถี่จนตัวโยน ในขณะที่ครูฝึกมวยหนุ่มกำลังยืนหัวเราะเยาะเย้ยเขาต่อหน้าผู้ปกครองที่นั่งเต็มขอบสนาม ผมค่อยๆ ถอดรองเท้าเซฟตี้ทำงานคู่เก่า ปลดกระดุมพับแขนเสื้อเชิ้ตลายสก็อตอย่างใจเย็น แล้วเดินก้าวขึ้นสู่สังเวียนด้วยถุงเท้าเพียงคู่เดียว
ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์) เมื่อร่างของครูบอลลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตนเองได้ทำลายโอกาสรอดเดียวไปแล้ว ในทางยุทธวิธีการต่อสู้ระยะประชิด การปล่อยให้เท้าลอยพ้นพื้นโดยไม่มีหลักยึด คือการส่งมอบชะตากรรมของตนเองให้อยู่ในกำมือของศัตรู ผมไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว แต่กลับก้าวสืบเท้าขวาเข้าหาจุดตกกระทบ ย่อเข่าลงต่ำเพื่อสร้างฐานที่มั่นคงดุจรากไม้ใหญ่ จังหวะที่หัวเข่าของเขาพุ่งเฉียดหน้าอกของผมไป ผมใช้ท่อนแขนซ้ายเกี่ยวตวัดล็อคเข้าใต้ข้อพับขาของเขาอย่างแม่นยำ พร้อมกับส่งฝ่ามือขวากระแทกเข้าที่แผ่นอกของเขาด้วยแรงผลักประสาน โครม! ร่างหนากว่าแปดสิบกิโลกรัมของอดีตแชมป์มวยไทยถูกเหวี่ยงฟาดลงกับพื้นเบาะยางสังเคราะห์อย่างรุนแรง เสียงร่างกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหวจนเก้าอี้พับรอบสนามสะเทือน แรงกระแทกส่งผลให้ลมในปอดของครูบอลถูกรีดออกทางปากจนหมดสิ้น เขานอนหงายหลัง ตาค้าง อ้าปากพะงาบๆ พยายามสูดอากาศเข้าปอดด้วยความทรมาน สภาพไม่ต่างจากปลาที่ถูกเหวี่ยงขึ้นมานอนดิ้นพราดๆ อยู่บนฝั่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมยิมฝึกอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความยำเกรง ไม่มีผู้ปกครองคนไหนกล้าแม้แต่จะกระแอมไอ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว ชายวัยกลางคนในชุดช่างซ่อมท่อธรรมดาๆ คนนี้ กลับสามารถสยบนักสู้ระดับแชมป์ลงได้ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที โดยที่เสื้อผ้าของเขาแทบไม่ยับยู่ยี่เลยแม้แต่น้อย ผมไม่ได้ซ้ำเติม ผมยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของเขา สายตาทอดมองลงไปด้วยความเย็นชา “สำหรับคนเป็นครู… ศิลปะการต่อสู้มีไว้เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า และฝึกฝนจิตใจให้ถ่อมตน” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานและเฉียบขาด “แต่วันนี้ แกใช้มันทำร้ายเด็กอายุสิบสามปีเพื่อยกหางตัวเอง” ครูบอลนอนตัวสั่นเทา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่แหลกสลายยิ่งกว่ากระดูกคือศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต เขามองเห็นเงาของยมทูตในดวงตาของผมอย่างแท้จริง และรู้ดีว่าหากนี่คือสงครามจริง เขาคงไม่มีโอกาสได้หายใจอีกต่อไป ในตอนนั้นเอง จ่าสิบเอกประจักษ์ก้าวเดินลงมาจากอัฒจันทร์อย่างช้าๆ ชายชราเดินตรงเข้ามาที่ขอบเบาะฝึก ยืนตรงแล้วยกมือขึ้นทำความเคารพแบบทหารอย่างขึงขังต่อหน้าผม “ผู้พันแดน… … Read more
