viralvideos168.video

Part 3: บทอวสานงูเห่า และบทเรียนราคาแพง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างเคียดแค้นของโบว์ที่นอนพังพาบอยู่กับพื้น พี่กล้าเดินเข้ามายืนเคียงข้างฉัน มือหนาของเขาวางลงบนไหล่ฉันอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมและส่งผ่านความอบอุ่นที่มั่นคง สายตาของเขามองลงไปยังผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวภรรยาด้วยความสมเพชเวทนาอย่างที่สุด “หมดเวลาละครสัตว์ของเธอแล้ว บงกช” พี่กล้าเอ่ยชื่อจริงของเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ตลอดเวลาที่เธอพยายามแก้ผ้าเดินเฉียดพี่ ทำเสียงออดอ้อนน่ารังเกียจ เธอคิดว่าพี่รู้สึกมีอารมณ์หรือหวั่นไหวเหรอ? เปล่าเลย… พี่เห็นแล้วรู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนเห็นหนอนแมลงวันไต่ตอมอาหารบูด” คำพูดของพี่กล้าเหมือนมีดกรีดซ้ำลงบนใบหน้าและศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดของโบว์ เธอเงยหน้าขึ้นมองพี่กล้าด้วยสายตาอาฆาตแค้น แต่พี่กล้าไม่แม้แต่จะกระพริบตา “คนเราจะรักและเลือกใครมาเป็นคู่ชีวิต ไม่ได้ดูกันแค่ที่ความขาวหรือความสาวหรอกนะโบว์” พี่กล้าพูดต่ออย่างช้า ๆ แต่เชือดเฉือน “ภามีสิ่งที่เธอไม่มีวันมี… ภามีความซื่อสัตย์ มีเกียรติ รู้จักทำมาหากิน และมีความรักที่บริสุทธิ์ ส่วนเธอ… มีแต่ความริษยา ต่ำตม และใจคอที่คดโกง ต่อให้เธอแก้ผ้าเดินเปลือยกายต่อหน้าพี่ พี่ก็ไม่มีวันลดตัวลงไปแตะต้องผู้หญิงสกปรกแบบเธอแม้แต่ปลายเล็บ!” “พวกแก… พวกมึงสองคนอย่าคิดว่าจะรอดไปได้นะ!” โบว์เริ่มคลุ้มคลั่ง สรรพนามเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอพยายามจะลุกขึ้นยืน ชี้หน้าด่าเราสองคน “กูจะไปบอกแม่! กูจะโพสต์ประจานลงเฟซบุ๊กว่าพวกมึงรังแกกู ขับไล่ไสส่งกู จะดูสิว่าสังคมจะมองคนดีมีศีลธรรมอย่างพวกมึงยังไง!” “อยากทำอะไรก็เชิญตามสบาย” ฉันก้าวออกไปข้างหน้า ยืนประจันหน้ากับเธออย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป ความอ่อนแอ ความสงสาร และสายสัมพันธ์พี่น้องที่ฉันเคยยึดถือ ได้ขาดสะบั้นลงไปพร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าของเธอเมื่อครู่แล้ว “แต่ก่อนที่แกจะไปโพสต์อะไร… ฟังสิ่งที่พี่จะบอกให้ดี” … Read more

Part 3: บทสรุป ชัยชนะ และก้าวใหม่แห่งชีวิต (End) ผมนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ข้างประธานวิชัย ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของผู้บริหารทุกคนในห้องประชุม โดยเฉพาะคุณวิภาวรรณที่แทบไม่กล้าสบตาผมอีกต่อไป ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ เปลี่ยนบทบาทจากเด็กฝึกงานที่คอยรินน้ำ ให้กลายเป็นตัวแทนเจรจาหลักของบริษัทข้ามชาติ “ท่านประธานครับ ทางเยอรมันไม่ได้มีเจตนาร้ายตั้งแต่แรก” ผมกระซิบรายงานประธานวิชัยเป็นภาษาไทยก่อน “แต่เป็นเพราะกิตติศักดิ์แอบไปตกลงเงื่อนไขสัญญาทาสนี้กับพวกเขาไว้ล่วงหน้า ทำให้ฝ่ายเยอรมันเข้าใจผิดคิดว่านี่คือข้อเสนออย่างเป็นทางการที่ผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารของเราแล้ว หากเราชี้แจงความจริงและยื่นข้อเสนอความร่วมมือที่ยุติธรรม วิกฤตินี้จะกลายเป็นโอกาสทองทันทีครับ” ประธานวิชัยมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและเชื่อมั่น “ผมมอบอำนาจให้คุณเป็นตัวแทนสื่อสารของผมอย่างเต็มที่ อธิบายให้พวกเขาเข้าใจ” ผมพยักหน้ารับ จากนั้นหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าคณะผู้แทนเยอรมัน ผมเริ่มต้นกล่าวขออภัยอย่างเป็นทางการในภาษาเยอรมันที่สละสลวย ใช้คำศัพท์ทางการทูตและสำนวนกฎหมายพาณิชย์ขั้นสูงอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ผมอธิบายถึงการทุจริตภายในที่เพิ่งถูกเปิดโปง ชี้แจงว่าสยามเทคไม่เคยมีนโยบายขายขาดสิทธิบัตรเทคโนโลยีซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของชาติ แต่เรามีความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยมที่จะร่วมมือกันในรูปแบบ ‘การร่วมทุนวิจัยและพัฒนา’ (Joint Venture R&D) โดยแบ่งปันผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมและเป็นธรรมต่อทั้งสองฝ่าย ตลอดเวลาเกือบสองชั่วโมง ห้องประชุมที่เคยตึงเครียดกลับค่อยๆ ผ่อนคลายลง ใบหน้าของตัวแทนชาวเยอรมันที่เคยบึ้งตึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ พวกเขาไม่เพียงแต่ทึ่งในความเฉียบคมของข้อเสนอใหม่ แต่ยังตกตะลึงในความสามารถทางภาษาเยอรมันของผม ที่ลึกซึ้งถึงขั้นเข้าใจสำนวนท้องถิ่นของแคว้นบาวาเรีย ซึ่งเป็นบ้านเกิดของหัวหน้าคณะผู้แทนอีกด้วย เมื่อการเจรจาสิ้นสุดลง หัวหน้าคณะผู้แทนเยอรมันลุกขึ้นยืน ยิ้มกว้าง และยื่นมือข้ามโต๊ะมาจับมือกับประธานวิชัย “Wunderbar! (ยอดเยี่ยมมาก)” ชายชาวเยอรมันกล่าว ก่อนจะหันมาจับมือผมแน่น “คุณวิชัย บริษัทของคุณเกือบจะสูญเสียเทคโนโลยีอันล้ำค่าไปแล้ว แต่คุณโชคดีเหลือเกินที่มีเพชรแท้อย่างชายหนุ่มคนนี้อยู่ในองค์กร ความซื่อสัตย์และความสามารถของเขาได้ช่วยกอบกู้ความร่วมมือระดับแปดหมื่นล้านบาทของเราเอาไว้ได้อย่างงดงาม” สัญญาฉบับใหม่ที่ยุติธรรมได้รับการร่างขึ้นและลงนามร่วมกันในบ่ายวันนั้น … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์ / The End): บทเรียนชีวิตและการชดใช้ที่ไร้จุดสิ้นสุด เวลาผ่านพ้นไปหนึ่งปีเต็ม… ข่าวอื้อฉาวของตระกูลวรโชติค่อยๆ ซาลงไปจากหน้าหนังสือพิมพ์และสื่อสังคมออนไลน์ เบญญาภาถูกศาลตัดสินจำคุกเป็นเวลาหลายปีในคดียักยอกทรัพย์สินและหลักฐานทางอาญา ทรัพย์สินทั้งหมดของเธอถูกยึดทรัพย์จนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ชื่อเสียงหรือศักดิ์ศรี แต่สำหรับอัครินทร์ ชีวิตของเขาไม่ได้ก้าวหน้าไปไหนเลย เขายังคงติดอยู่ในเขาวงกตแห่งความรู้สึกผิด ตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหารที่ใครๆ ต่างใฝ่ฝันกลายเป็นเพียงภาระอันหนักอึ้ง เขาสละตำแหน่งบริหารระดับสูงให้แก่บอร์ดบริหารมืออาชีพ และผันตัวมาทำงานการกุศล อุทิศเงินส่วนตัวหลายร้อยล้านบาทเพื่อสร้างศูนย์โรคหัวใจในโรงพยาบาลรัฐเพื่อเป็นเกียรติแก่แม่สิรินทร์ ทว่าไม่ว่าเขาจะทำความดีมากเพียงใด เงาแห่งความรู้สึกผิดก็ยังคงตามหลอกหลอนเขาทุกค่ำคืน ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา อัครินทร์จ้างนักสืบเอกชนมือหนึ่งออกตามหารินรดาไปทั่วทุกสารทิศ ทั้งในประเทศและต่างประเทศ แต่เธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหยดน้ำที่ระเหยไปในอากาศ รินรดาเปลี่ยนบัญชีธนาคาร ตัดขาดการติดต่อกับสังคมเดิม และไม่เคยกลับไปที่บ้านพ่อแม่ในนนทบุรีอีกเลย จนกระทั่งวันหนึ่งในฤดูฝน นักสืบได้ส่งที่อยู่และภาพถ่ายใบหนึ่งมาให้เขา มันเป็นภาพถ่ายของหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย กำลังยืนรดน้ำแปลงดอกไม้หน้าบ้านพักหลังเล็กๆ ที่แวดล้อมไปด้วยทิวเขาและม่านหมอกในอำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ แม้ใบหน้าจะดูซูบผอมลงไปบ้าง แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอกลับดูสงบ นิ่ง และเป็นอิสระอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดเจ็ดปีที่เธออยู่กับเขา อัครินทร์ไม่รอช้า เขาทิ้งงานทั้งหมดแล้วขับรถมุ่งตรงสู่เชียงใหม่ในบ่ายวันนั้นทันที สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบาเหนือทิวทัศน์หุบเขาของแม่ริม เมื่อรถของเขาจอดลงหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ อัครินทร์ก้าวลงจากรถ ขาของเขาสั่นจนแทบก้าวไม่ออก เขายืนมองแผ่นหลังที่คุ้นเคยซึ่งกำลังก้มเก็บดอกมะลิใส่ตะกร้าหวาย “ริน…” เสียงเรียกของเขาแผ่วเบาและแหบแห้ง แต่ท่ามกลางความเงียบสงบของขุนเขา มันกลับดังก้องพอที่จะทำให้ร่างบางนั้นชะงักงัน … Read more

ตอนที่ 3 : ผลกรรมของความลังเล และจุดจบของคนไม่รู้จักพอ (จบบริบูรณ์) ความเงียบงันภายในห้องพักบีบคั้นหัวใจของนนท์จนแทบหายใจไม่ออก เขากำกระดาษโน้ตของมุกไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกผิด ความตกใจ และความกลัวที่ประดังเข้ามาพร้อมกันทำให้เขาลนลาน นนท์รีบควักโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกง กดโทรออกหามุกทันที “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…” เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติแจ้งเตือน นนท์กัดฟันแน่น เปลี่ยนไปเปิดแอปพลิเคชันไลน์เพื่อส่งข้อความ แต่หน้าต่างแชตกลับขึ้นเพียงความว่างเปล่า ข้อความของเขาไม่มีเครื่องหมายอ่าน มุกได้บล็อกเบอร์โทรศัพท์ บล็อกไลน์ และบล็อกทุกช่องทางการติดต่อของเขาไปหมดแล้ว แม้กระทั่งเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม เธอก็กดอันฟอลโลว์และบล็อกบัญชีของเขาอย่างไร้ร่องรอย “โธ่เว้ย!” นนท์สบถลั่นห้อง ขว้างโทรศัพท์ลงบนเตียงด้วยความหงุดหงิดและสับสน เขานั่งมองกล่องแหวนหมั้นวงนั้นด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง ใช่… เขาซื้อมันมาเพื่อตั้งใจจะรอจังหวะมอบให้แพรวาจริงๆ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขายอมรับว่าเขารักมุก มุกเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อม ดูแลเขา เอาใจใส่เขาในแบบที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่ในซอกหลืบของหัวใจ เขายังคงมี ‘ปม’ ที่ค้างคาใจกับแพรวา แพรวาคือรักแรกที่ไม่สมหวัง คือคนที่เขาเคยพยายามแทบตายแต่ไม่ได้ครอบครอง พอรู้ข่าวว่าแพรวาจะแต่งงาน เขากลับรู้สึกเสียดายจนแอบไปซื้อแหวนวงนี้เก็บไว้เพื่อปลอบประโลมความรู้สึกพ่ายแพ้ของตัวเอง และเมื่อคืนนี้ เมื่อแพรวาถูกคู่หมั้นทิ้งอย่างกะทันหัน สัญชาตญาณความเห็นแก่ตัวของเขาก็ผลักดันให้เขาละเลยมุก เขาทิ้งมุกไว้ที่หน้าร้าน ยกเค้กของมุกให้แพรวา เพราะเขารู้สึกว่าแพรวากำลังต้องการเขา และเขาก็ทนลำพองใจในฐานะ ‘ฮีโร่’ ผู้แสนดีไม่ได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า มุก … Read more

Part 3 (End): คำพิพากษา บทเรียนราคาแพง และชีวิตใหม่ที่ไม่มีวันหวนกลับ แสงไฟสีแดงกระพริบของรถพยาบาลฉุกเฉินและรถตำรวจนับห้าคันแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าล็อบบี้รีสอร์ตอย่างเร่งด่วน เสียงไซเรนดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขามวกเหล็ก ท่ามกลางสายตาของบรรดาแขกเหรื่อที่ไม่มีใครยอมกลับบ้าน ทุกคนต่างรอดูจุดจบของครอบครัวใจทรามนี้ด้วยตาตนเอง เบลถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลศูนย์สระบุรีอย่างเร่งด่วน แพทย์ระบุว่าเธอมีภาวะฮีทสโตรกขั้นรุนแรง (Severe Heatstroke) ผิวหนังไหม้ระดับหนึ่งจากไอร้อนจัด และเกิดภาวะขาดน้ำเฉียบพลัน หากได้รับการช่วยเหลือช้ากว่านั้นเพียงแค่ห้านาที ระบบอวัยวะภายในอาจล้มเหลวและเสียชีวิตได้อย่างแน่นอน ในขณะเดียวกัน ที่หน้างานแต่ง ตำรวจ สภ.มวกเหล็ก ได้เข้าควบคุมตัววินและคุณนายประกายดาวทันที “ปล่อยฉันนะ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! ฉันคือคุณนายประกายดาว ตระกูลเรามีหน้ามีตาในสังคมนะ!” ประกายดาวกรีดร้องโวยวายขณะที่ข้อมือถูกสวมกุญแจมือเหล็กเย็นเฉียบ “จะใหญ่มาจากไหนก็ต้องอยู่ใต้กฎหมายครับคุณนาย” นายตำรวจผู้ควบคุมคดีกล่าวเสียงเรียบ “หลักฐานชัดเจน ทั้งคลิปเสียงที่บันทึกผ่านระบบเครื่องเสียงกลางพยานบุคคลนับร้อยปาก และสวิตช์นิรภัยที่ตรวจค้นพบในกระเป๋ากางเกงของลูกชายคุณนาย เชิญไปให้การที่โรงพักครับ” วินตัวสั่นเทา ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหมดมาดหนุ่มออฟฟิศเจ้าสำราญ ก้มลงกราบเท้าพ่อของเบลเพื่อขอความเมตตา “คุณลุงครับ ผมผิดไปแล้ว… ผมแค่อยากได้รถขับอวดเพื่อน ผมไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าพี่เบลจริงๆ ยกโทษให้ผมเถอะครับ!” พ่อของเบลมองวินด้วยแววตาสมเพชเวทนา ก่อนจะสะบัดขาออกอย่างไร้เยื่อใย “กูเคยคิดว่ามึงเป็นน้องของลูกเขย เลยเอ็นดูเหมือนหลาน… แต่สันดานโจรแบบมึง สมควรไปนอนสำนึกผิดในคุก!” ส่วนธันวา เขายืนเคว้งคว้างอยู่กลางลานจอดรถ สายตาของแขกทุกคนที่มองมามีแต่ความดูแคลน เพื่อนร่วมงานของเขาพากันเดินหนี ไม่มีใครยอมสบตาหรือพูดคุยด้วยแม้แต่คนเดียว สามวันต่อมา ณ … Read more

Part 3 (End): ตราบาปใต้เงากฎหมาย และชีวิตใหม่ที่แท้จริง เสียงโลหะของกุญแจมือดัง ‘คลิก’ บาดลึกเข้าไปในจิตใจของทุกคนในห้องบอลรูม เจ้าหน้าที่สองนายเข้าควบคุมตัวอัครินทร์ที่ส่งเสียงสบถด่าทอไม่หยุดหย่อน ขณะที่อีกสองนายก้มลงพยุงตัวนายประเสริฐ วัฒนากุล ขึ้นจากพื้นเพื่อใส่กุญแจมือเช่นเดียวกัน กล้องสมาร์ตโฟนจากแขกในงานและสื่อมวลชนสายอาชญากรรมที่มาร์คประสานงานไว้ภายนอก สาดแสงแฟลชวูบวาบสว่างไสวไปทั่วห้อง ภาพอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนชื่อดังที่เพิ่งกล่าวสุนทรพจน์เรื่อง ‘คุณธรรมและความซื่อสัตย์’ ถูกสวมกุญแจมือในชุดราชปะแตนผ้าไหมสีงาช้าง กลายเป็นภาพข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งในชั่วพริบตา “อันดา! แกมันลูกอกตัญญู!” ลัดดากรีดร้องทั้งน้ำตา พลางพุ่งเข้ามาหวังจะทุบตีฉัน “แกทำลายพ่อแก! แกทำลายครอบครัวเรา! ชาตินี้แกจะไม่มีวันเจริญ!” มาร์คก้าวเข้ามายืนขวางไว้ทันที “ระวังคำพูดด้วยครับคุณนาย หากขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานสอบสวนคดีพิเศษ เราจะดำเนินคดีกับคุณอีกคนหนึ่ง และขอแจ้งให้ทราบด้วยว่า บัญชีธนาคารและทรัพย์สินทั้งหมดในบ้านของพวกคุณ จะถูกอายัดเพื่อตรวจสอบเส้นทางการเงินในคืนนี้ทั้งหมด!” คำว่า ‘อายัดทรัพย์สินทั้งหมด’ ทำให้ลัดดาและเบลล่าถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้นอีกครั้ง บ้านหรู รถยนต์ราคาแพง และชีวิตที่หรูหราสุขสบายที่พวกเธอเคยใช้กดทับฉันมาตลอดแปดปี กำลังจะมลายหายไปในพริบตา เพราะเงินส่วนใหญ่ที่ลัดดาใช้จ่ายล้วนมาจากเงิน ‘เงินกินเปล่า’ ที่พ่อแอบรับมาจากเครือข่ายของอัครินทร์มานานนับปี ฉันเดินเข้าไปใกล้โต๊ะกระจกหน้าเวที หยิบถุงมือผ้าสีขาวขึ้นมาสวม ก่อนจะบรรจงหยิบ ‘ห่วงหยกโบราณสลักลายมังกร’ ขึ้นมาอย่างทะนุถนอม เนื้อหยกเย็นเฉียบ ลวดลายสลักมังกรที่ขดตัวอย่างสง่างามสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ มันรอดพ้นผ่านกาลเวลามาหลายร้อยปี ผ่านสงครามและการล่มสลายของอาณาจักร แต่กลับต้องมาแปดเปื้อนเพราะความโลภของคนในยุคปัจจุบัน “โบราณวัตถุชิ้นนี้เป็นของแผ่นดิน” ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ กับตัวเอง … Read more