Tatlong taon matapos kaming maghiwalay, nakidnap ako. At ang taong nakikipag-negosasyon sa lider ng mga kidnapper… ay walang iba kundi ang ex-boyfriend ko. Sa sobrang takot ko, napasigaw ako: “Asawa ko, iligtas mo ako!” Nanatiling matigas ang mukha niya, parang walang naririnig, at hindi man lang ako tinapunan ng tingin. Natatarantang nagpalit ako ng tawag: “Sir Tan, Boss Tan, Don Tan, Santo Tan…” Wala pa ring reaksyon. Sa sobrang inis ko, halos magwala na ako at sumigaw: “Tristan Wu, hayop ka! Hahayaan mo lang ba akong mamatay dito?!” Biglang namula ang mga mata ng ex ko, nagngangalit ang mga ngipin, at bawat salita ay parang lason na lumabas sa bibig niya: “Ako… si… Diego… Laxamana!” … Diyos ko! Ibig bang sabihin, mali pati ang pangalan at apelyido na nabanggit ko? 1. Sobrang nakakahiya ang eksenang iyon. Yumuko ako at pilit na nagtago, pero damang-dama ko ang malamig na tingin ni Diego na tila humihiwa sa balat ko. Nang maramdaman ng lider ng mga kidnapper ang tensyon, agad itong pumagitna para mag-ayos: “Magkakilala naman pala kayo, Boss Diego, isama mo na ang babaeng ito.” Inutusan niya ang mga tauhan na kalagan ako habang pinapangaralan ako: “Neng, sa susunod huwag ka basta-basta sasampa sa truck ng may truck.” Ang totoo niyan, naligaw ako at maling nakapasok sa likod ng kanilang truck na nakaparada sa tabi ng kalsada sa Quezon City, kaya inakala nilang magnanakaw ako at dinala rito. Pinaghinalaan ako ng amo nila na isa akong corporate spy, kaya tinanong-tanong ako nang husto. Hindi nagtagal, dumating si Diego. Nahihiya akong tumingin kay Diego, at saktong nagtama ang mga mata namin—ang kanyang mga mata na kasing talim ng patalim. “Sino’ng kakilala ang hindi man lang matandaan ang pangalan ko?” Ngumisi siya nang mapait at tumalikod sabay sabing: “Hindi ko siya kilala.” “Muntik na akong maging asawa mo, paanong hindi mo ako kilala?” Nang makita kong tila wala talagang balak si Diego na iligtas ako sa kapahamakan. Agad kong hinawakan ang manggas ng kanyang mamahaling suit, nagmamakaawa: “Diego, huwag mo akong iwan dito…” Biglang lumingon si Diego, ang kanyang mga mata ay punong-puno ng galit at sakit. “Tanya Domingo.” Nagngangalit ang kanyang panga, at ang boses niya ay gumaralgal: “Ikaw ang unang nang-iwan sa akin!” Kami ni Diego, ako ang nakipaghiwalay. Tatlong taon na ang nakakaraan, naghahanda na si Diego na mag-propose sa akin. Dahil isa akong “workaholic” at laging nag-o-overtime sa opisina sa Makati. Kaya tinatanong niya ako kalahating buwan pa lang ang nakakalipas, araw-araw niyang kinukumpirma: “Tanya, sa gabi ng ika-20, alas-siyete, libre ka ba para sa akin?” Paulit-ulit din ang sagot ko: “Huwag kang mag-alala! Ang oras na ‘yan ay para sa iyo lang.” Noon, nahulaan ko nang magpo-propose siya, pati ang disenyo ng singsing ay na-imagine ko na. Kinansela ko ang lahat ng trabaho ko at nag-ayos nang husto para maging maganda sa gabing iyon. …… Noong gabing iyon, alas-dose ng madaling araw, natagpuan ako ni Diego sa isang bar sa Bonifacio Global City (BGC). Naka-suit siya pero gusot-gusot na ang hitsura, may hawak siyang isang pumpon ng lantang mga rosas, mukhang kawawa. Habang ako, nakabihis nang magarbo, nakaupo kasama ang mga kaibigan sa sofa, umiinom at tumatawa nang malakas. “Tanya, natatandaan mo ba ang ipinangako mo sa akin?” Sa tanong niya, napatigil ako at nauutal na sumagot: “Sorry, nakalimutan ko…” Talagang nakalimutan ko. Mapait na tumawa si Diego, halos hindi makahinga sa tindi ng emosyon: “Tanya, pang-ilang beses na ba ito?” Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko siyang “in-indian” gamit ang dahilan na “nakalimutan ko.” Pero iyon ang unang pagkakataon na sa sobrang galit ni Diego, lumayas siya sa maliit na apartment na tinitirhan namin sa Pasig, at tatlong araw na hindi ako kinausap. Sa ikaapat na araw, siya ang unang nag-text: “Tanya, naghihintay ako ng paliwanag mo.” At ang sagot ko ay: “Maghiwalay na tayo.” Kahit gaano pa siya kagalit noon, hindi kailanman naisip ni Diego na makipaghiwalay. “Bakit……..” Natatarantang tumawag siya, ang boses ay paos na paos: “Kung nakalimutan mo, ayos lang… Kasalanan ko, hindi ako dapat nagalit. Pangako, hindi na ako magagalit sa iyo ulit, Tanya, huwag ka lang makipaghiwalay.” Sinabihan ko siyang walang kwenta, sinabihan ko siyang mahirap, masyadong makapit, nakakasawa… Ginamit ko ang pinakamasasakit na salita bilang mga kutsilyo na walang awang itinarak sa puso niya. Ako ang nang-iwan kay Diego. Sa pag-alala ko rito, ang pagkakahawak ko sa manggas ni Diego ay biglang tila napaso, sa sobrang sakit ay kusa kong binitiwan. “Tanya, hindi ako katulad mo.” Biglang hinawakan ni Diego ang kamay kong kabibitaw lang, at mapait na ngumiti: “Wala ka pa ring puso.” Tinanong ni Diego ang address ko. Akma ko sanang itataas ang manggas ko para ipakita ang isang bagay. Pero sa sandaling iyon, pinigilan ko ang sarili ko at sinabi na lang ang pangalan ng condominium ko. Habang tinitingnan ni Diego ang Waze, napansin niyang nakatingin ako nang matagal sa luho ng loob ng kanyang sasakyan. Nagdilim ang kanyang paningin, at sa malalim na boses ay nagtanong: “Tanya, nagsisisi ka na ba?”

Uncategorized

Tatlong taon matapos kaming maghiwalay, nakidnap ako. At ang taong nakikipag-negosasyon sa lider ng mga kidnapper… ay walang iba kundi ang ex-boyfriend ko. Sa sobrang…