Part 3 (End) แฟนทิ้งฉันไว้ในสระน้ำลึกเพื่อไปดูแลพี่สาว—พอกลับถึงบ้าน ฉันตัดสินใจเปลี่ยนมหาวิทยาลัยและชีวิตที่พวกเขาเคยขีดเส้นไว้ให้ทั้งหมด
Part 3 (End) บ่ายวันนั้น ฉันไม่รอช้าอีกต่อไป ฉันเดินกลับขึ้นห้อง ปิดประตูล็อกกลอนอย่างแน่นหนา แล้วเริ่มเก็บเสื้อผ้าและข้าวของที่จำเป็นทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทางสองใบ เอกสารสำคัญ บัตรประชาชน สูติบัตร วุฒิการศึกษา และสมุดบัญชี ฉันเก็บไว้ติดตัวอย่างดี พ่อกับแม่พยายามทุบประตูห้องเสียงดังลั่น สลับกับเสียงก่นด่าและคำขู่ว่าจะตัดขาดฉันออกจากตระกูล แต่ยิ่งพวกเขาด่าทอมากเท่าไหร่ จิตใจของฉันก็ยิ่งมั่นคงและเข้มแข็งขึ้นเท่านั้น ฉันรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีคำว่าครอบครัวสำหรับฉัน มันเป็นเพียงกรงขังที่คอยดูดกลืนความฝันของฉันไปปรนเปรอให้พี่สาวเท่านั้น เมื่อเก็บของเสร็จ ฉันโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับที่หน้าบ้าน ฉันเปิดประตูห้องออกมา ลากกระเป๋าเดินทางเดินผ่านพ่อ แม่ และพี่เบลที่ยืนร้องไห้ตาบวมอยู่ตรงทางเดิน “ถ้าแกก้าวออกจากบ้านนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว แกอย่าหวังว่าจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก!” พ่อตะโกนขู่เสียงสั่น ฉันหยุดเดิน หันกลับไปมองพวกเขาสามคนเป็นครั้งสุดท้าย “ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะต่อให้พ่อแม่คุกเข่าอ้อนวอนให้หนูกลับมา หนูก็จะไม่มีวันหันหลังกลับมามองที่นี่อีกเลย” ฉันก้าวขึ้นรถแท็กซี่ มุ่งหน้าตรงไปยังหอพักของสถาบันการบินพลเรือนทันที โดยไม่เสียน้ำตาให้พวกเขาแม้แต่หยดเดียว หลังจากวันนั้น ชีวิตของฉันก็พลิกผันไปสู่โลกใบใหม่ โลกที่ไม่มีใครตัดสินฉันจากรอยแผลเป็น แต่ทุกคนมองเห็นฉันจากศักยภาพและสมอง ฉันเข้าเรียนในสาขาวิศวกรรมการบิน ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการอ่านหนังสือ การทดลองในอุโมงค์ลม และการฝึกงานด้านเทคนิคการบิน ทุนการศึกษาครอบคลุมค่าใช้จ่ายทั้งหมด ทำให้ฉันไม่ต้องพึ่งพาเงินจากทางบ้านแม้แต่บาทเดียว ฉันเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ บล็อกโซเชียลมีเดียของทุกคน และเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งสี่ปีผ่านพ้น ในวันพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตร ฉันสวมชุดครุยวิศวกรรมการบิน พร้อมด้วยเหรียญทองเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ฉันได้รับการเซ็นสัญญาเข้าทำงานทันทีในตำแหน่งวิศวกรซ่อมบำรุงอากาศยานของสายการบินนานาชาติชั้นนำ … Read more
