viralvideos168.video

Part 3 (End): จุดจบของคนทรยศและการสืบทอดบัลลังก์ตัวจริง ความตึงเครียดในศาลาพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เมื่อเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังขึ้นจากทางเข้าด้านหลัง ประตูกระจกบานใหญ่ของศาลาพิธีถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบและเจ้าหน้าที่จากกองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ (บก.ปอศ.) กว่าสิบนาย นำโดยนายตำรวจระดับสารวัตรที่เดินตรงเข้ามายังจุดที่ฉันยืนอยู่ “ขออนุญาตครับ” นายตำรวจกล่าวพลางแสดงบัตรประจำตัวต่อหน้าทุกคน “ผม พ.ต.ท. วรวิทย์ ได้รับมอบหมายให้นำหมายจับมาควบคุมตัว นายธนภัทร และ นางวรินดา ในข้อหาร่วมกันยักยอกทรัพย์ ปลอมแปลงเอกสารสิทธิ และฉ้อโกงบริษัทมหาชน” เสียงแขกในงานพากันฮือฮาอีกครั้ง ธนภัทรหน้าซีดราวกับคนตาย ขาของเขาหมดแรงจนแทบยืนไม่อยู่ “ไม่จริง! นี่มันงานศพนะ คุณจะมาจับกุมผมกลางงานแบบนี้ไม่ได้!” ธนภัทรพยายามโวยวายและขัดขืนเมื่อเจ้าหน้าที่สองนายก้าวเข้าไปประชิดตัว “พวกเราประสานงานกับคุณไอริณล่วงหน้าไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ” สารวัตรตอบด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “หลักฐานเส้นทางการเงิน บัญชีม้า และข้อมูลการโอนเงินออกนอกประเทศทั้งหมด ทางคุณไอริณได้ส่งมอบให้ทางพนักงานสอบสวนตรวจสอบความถูกต้องเรียบร้อยแล้ว และศาลได้อนุมัติหมายจับเป็นที่เรียบร้อย” กุญแจมือเหล็กกล้าถูกสวมเข้าที่ข้อมือของธนภัทรทันที เสียงดังกริ๊กเบาๆ แต่สะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคนในงาน เขาก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าสบสายตาของบรรดาผู้บริหารและคู่ค้าที่ครั้งหนึ่งเขาเคยก้มหัวรับใช้และยกยอ วรินดาที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น เมื่อเห็นธนภัทรถูกจับกุม เธอก็ตื่นตระหนกจนสติแทบหลุด เธอรีบคลานเข้ามากอดขาของฉันไว้แน่น น้ำตาที่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความกลัวจริงๆ ไหลอาบสองแก้ม “ไอริณ… น้าขอโทษ! น้าไม่ได้ตั้งใจ!” วรินดาอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ มือของเธอเกาะชายกระโปรงของฉันไว้แน่น “ธนภัทรมันเป็นคนบงการทั้งหมด! มันข่มขู่ … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3): ปลายทางของความมืดมิดและรอยยิ้มแรก [จบ] ทีมกู้ชีพเอราวัณรีบนำเปลพยาบาลขึ้นมาบนชั้นสองอย่างเร่งด่วน เจ้าหน้าที่ปฐมพยาบาลเข้าตรวจวัดสัญญาณชีพของหญิงสาวและเด็กน้อยทันที สภาพของเธอมีภาวะขาดน้ำขั้นรุนแรง มีกระดูกซี่โครงหักสองซี่ และบาดแผลติดเชื้อที่แขนซ้ายจากการถูกทำร้าย ส่วนเด็กหญิงวัยสองขวบมีภาวะขาดสารอาหารรุนแรงและมีไข้สูง ทั้งสองถูกนำตัวส่งห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดชอย่างเร่งด่วนที่สุด ตลอดเส้นทางบนรถพยาบาล น้องภูมินั่งจับมือที่ผอมแห้งของแม่อยู่ตลอดเวลา สายตาของเขาไม่ยอมละจากใบหน้าของผู้เป็นแม่เลยแม้แต่วินาทีเดียว ผมขับรถสายตรวจติดตามไปจนถึงโรงพยาบาล ประสานงานส่งต่อข้อมูลให้แพทย์ และติดต่อเจ้าหน้าที่กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) รวมถึงนักสังคมสงเคราะห์และสหวิชาชีพให้เข้ามาคุ้มครองสวัสดิภาพของครอบครัวนี้โดยทันที จากการสอบสวนและรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติมในเวลาต่อมา ความจริงอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้หลังคาบ้านหลังนั้นก็ถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด ผู้เป็นพ่อตกงานมานานหลายเดือนและหันไปพึ่งพายาเสพติดและสุรา เมื่อเกิดอาการประสาทหลอนและคุ้มคลั่ง เขาก็เริ่มลงมือทำร้ายร่างกายภรรยาอย่างทารุณ สองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ หลังจากมีปากเสียงกันรุนแรง เขาได้ลงมือทำร้ายเธอจนบาดเจ็บสาหัส และขังเธอไว้ในห้องพร้อมลูกสาวคนเล็ก ยึดโทรศัพท์มือถือและตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกทั้งหมด เขายื่นคำขาดข่มขู่น้องภูมิว่า หากเด็กชายบอกเรื่องนี้กับใคร หรือพาคนนอกเข้ามาในบ้าน เขาจะฆ่าแม่และน้องให้ตาย เด็กชายวัยเพียงเจ็ดขวบต้องแบกรับความลับอันน่าสะพรึงกลัวและชะตากรรมของครอบครัวไว้บนบ่าเพียงลำพัง ทุกวันเขาต้องแสร้งทำตัวเป็นปกติ เดินไปโรงเรียนด้วยหัวใจที่แหลกสลาย คอยแอบเก็บเศษอาหารและน้ำแอบเอาไปให้แม่และน้องประทังชีวิตในเวลาที่พ่อเผลอหลับ จนกระทั่งความกล้าหาญและความหวังสุดท้าย นำพาเขาให้มาหยุดยืนอยู่หน้าสายตรวจชุมชนอย่างผม สามวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์เลวร้าย บรรยากาศในห้องพักฟื้นผู้ป่วยของโรงพยาบาลเงียบสงบ แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาอย่างอบอุ่น ขจัดความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นในความทรงจำออกไปจนหมดสิ้น อาการของแม่และน้องสาวพ้นขีดอันตรายแล้ว สีหน้าของเธอเริ่มมีเลือดฝาด และเด็กน้อยก็เริ่มส่งเสียงหัวเราะและยอมดื่มนมได้มากขึ้น ผมถือถุงของขวัญใบเล็กๆ เดินเข้าไปในห้อง ข้างในมีชุดนักเรียนใหม่สองชุด รองเท้าคู่ใหม่ และสมุดวาดภาพพร้อมกล่องดินสอสี น้องภูมิกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ข้างเตียงแม่ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเห็นผม … Read more

(PART 3) บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ สายตาทุกคู่ของบรรดานักธุรกิจ เซเลบริตี้ และผู้บริหารระดับสูงต่างจับจ้องไปที่กานต์และมินตราด้วยความรังเกียจและสมเพช จากชายหนุ่มที่เคยยืนเชิดหน้าชูตา คิดว่าตัวเองเป็นดาวเด่นของค่ำคืน บัดนี้กานต์กลับดูตัวเล็กจ้อย ไร้ค่า และน่าเวทนายิ่งกว่าเศษผง ฉันเปิดแฟ้มเอกสารในมือออกอย่างช้าๆ แสงไฟสะท้อนให้เห็นตราประทับทางกฎหมายของสำนักงานทนายความอันดับหนึ่งของประเทศ “กานต์ ทรัพย์สินทุกอย่างที่เธอมีอยู่ตอนนี้… รถยนต์หรู คอนโดมิเนียมหรูใจกลางสุขุมวิท บัญชีเงินฝาก และตำแหน่งหน้าที่การงาน เธอคิดว่ามันมาจากความสามารถของเธอจริงๆ งั้นเหรอ?” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก กานต์ตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลอาบสองแก้ม “ริน… หมายความว่ายังไง…” คุณอนันต์ก้าวขึ้นมาข้างหน้าพร้อมกับเปิดแท็บเล็ตแสดงเอกสารสำคัญขึ้นจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางเวที “ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของคุณกานต์ เกิดขึ้นได้เพราะคุณรินรดาเซ็นอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ เงินโบนัสพิเศษปีละหลายล้าน รวมถึงรถเบนซ์ประจำตำแหน่ง ล้วนเป็นเงินจากกองทุนส่วนตัวของคุณรินรดาทั้งสิ้น คอนโดมิเนียมที่พวกคุณแอบใช้เป็นรังรักกับเลขาคนนี้ ก็ซื้อในนามนิติบุคคลของเครืออัครเมธากุล!” เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นอีกครั้ง มินตราได้ยินดังนั้นถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้นพรม เธอคิดมาตลอดว่ากานต์เป็นเศรษฐีหนุ่มอนาคตไกล เป็นบ่อเงินบ่อทองที่เธอแย่งชิงมาจากเมียหลวงได้สำเร็จ แต่แท้จริงแล้ว ชายที่เธอยอมเอาตัวเข้าแลกกลับไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลยแม้แต่อย่างเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเอามาปรนเปรอเธอ ล้วนเป็นเศษเงินจากความเมตตาของผู้หญิงที่เธอเหยียดหยามว่าเป็นยายเพิ้ง “และที่เลวร้ายไปกว่านั้น…” ฉันกล่าวต่อ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สิ้นหวังของกานต์ “ฝ่ายตรวจสอบบัญชีพบว่า เธอร่วมมือกับมินตรา ยักยอกเงินงบประมาณจัดซื้อของบริษัทไปกว่าสี่สิบล้านบาท เพื่อเอาไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม นาฬิกาหรู และปรนเปรอกันในโรงแรมห้าดาว” “ไม่จริง! พี่ไม่ได้ทำ! ริน… ให้โอกาสพี่อธิบายก่อน!” … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์) เวลา 19.30 น. หน้าทางเข้าห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหรูหราอลังการ เหล่านักเรียน ม.ปลายชั้นปีสุดท้ายต่างแต่งกายด้วยชุดสูทและชุดราตรีสีสันสดใส เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเคล้าแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลขนาดยักษ์ น้าพิมพ์ยืนถือแก้วไวน์คุยโวโอ้อวดอยู่กับกลุ่มผู้ปกครองและคุณครูใกล้โต๊ะลงทะเบียน ขณะที่เบลล่าเดินเฉิดฉายอยู่ในชุดราตรีสีชมพูฟูฟ่อง เธอโปรยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ หว่านเสน่ห์ให้เพื่อนๆ ทุกคนที่เดินผ่าน ทว่าในสายตาของช่างภาพและแขกบางคน ชุดของเบลล่าแม้จะแพงระยับ แต่มันกลับดูโหลและซ้ำซากกับชุดราตรีเช่าทั่วไปตามท้องตลาด “อาจารย์ศิริลักษณ์คะ คืนนี้ตำแหน่ง ‘พรอมควีน’ คงหนีไม่พ้นเบลล่าลูกสาวดิฉันแน่นอนใช่ไหมคะ” น้าพิมพ์เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ “แน่นอนค่ะคุณนายพิมพ์ประภา หนูน้องเบลล่าสวยเด่นมาก… ว่าแต่น่าเสียดายนะคะที่น้องพลอยติดธุระเลยไม่ได้มา” อาจารย์ตอบอย่างสุภาพ “โอ๊ย อย่าไปพูดถึงเด็กคนนั้นเลยค่ะ ไม่ค่อยรักดี วันๆ เอาแต่เก็บตัว” น้าพิมพ์โบกมือปัดอย่างรังเกียจ ทันใดนั้นเอง บริเวณโถงทางเข้าด้านหน้าก็เกิดความฮือฮาขึ้นอย่างกะทันหัน! เสียงเครื่องยนต์คลาสสิกที่นุ่มนวลดังแว่วมาจากจุดส่งผู้โดยสารวีไอพี ตามมาด้วยเสียงช่างภาพและผู้คนที่ยืนอยู่แถวนั้นส่งเสียงอุทานดังเซ็งแซ่ ประตูห้องบอลรูมเปิดกว้างออก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเด็กนักเรียนต่างหันไปมองเป็นตาเดียว ฉันก้าวลงมาจากรถเบนซ์คลาสสิกสีน้ำเงินเข้ม โดยมีพี่แดนในชุดสูททักซิโด้สีดำตัดเย็บสุดเนี้ยบยื่นมือมาประคอง ร่างของฉันก้าวเข้าสู่พรมแดงใต้แสงไฟสปอตไลต์ของโรงแรม วินาทีนั้น ทุกสิ่งรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงดนตรีในห้องจัดเลี้ยงดูเหมือนจะเบาลงไปชั่วขณะ สายตานับร้อยคู่ตรึงแน่นอยู่ที่ตัวฉัน ชุดบอลกาวน์ผ้าเดนิมยีนส์วินเทจไล่เฉดสีทอประกายสะท้อนกับแสงไฟแชนเดอเลียร์ รายละเอียดขอบโครเมียมและคริสตัลโบราณจากแผงหน้ารถของพ่อสะท้อนแสงวิบวับราวกับอัญมณีล้ำค่า โครงสร้างชุดที่ผสมผสานความคลาสสิกเข้ากับศิลปะอวองการ์ดร่วมสมัย ทำให้ฉันดูเหมือนเจ้าหญิงยุคใหม่ที่หลุดออกมาจากนิตยสารโว้ก ชายกระโปรงผ้าเดนิมที่พลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดินเต็มไปด้วยมนต์สะกด … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์) เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลงจอดที่สนามบินดอนเมืองอย่างนิ่มนวล รถพยาบาลฉุกเฉินพร้อมทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจเด็กระดับประเทศมารอรับน้องกัสถึงข้างรันเวย์ ตลอดการเดินทาง ผมไม่ยอมปล่อยมือรินลดาและน้องกายเลยแม้แต่วินาทีเดียว ส่วนน้องกัสได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากแพทย์ประจำตัวของผม ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล น้องกัสถูกนำตัวเข้าตรวจเช็กร่างกายอย่างละเอียดในห้องปลอดเชื้อ คืนนั้น ทีมแพทย์ได้ทำการผ่าตัดแก้ไขลิ้นหัวใจที่ผิดปกติอย่างเร่งด่วน การผ่าตัดกินเวลายาวนานกว่าห้าชั่วโมง เป็นห้าชั่วโมงที่ทรมานที่สุดในชีวิตของผม ผมได้แต่กุมมือรินลดาที่หน้าห้องผ่าตัด สวดมนต์ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอแลกทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมีในชีวิต เพื่อให้ลูกชายของผมปลอดภัย ในที่สุด ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก แพทย์หัวหน้าทีมเดินยิ้มออกมาพร้อมกับถอดหน้ากากอนามัย “การผ่าตัดประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบครับคุณกวินทร์ สัญญาณชีพของน้องคงที่มาก ลิ้นหัวใจทำงานได้เป็นปกติ หลังจากนี้พักฟื้นอีกประมาณสองถึงสามสัปดาห์ น้องกัสก็จะสามารถวิ่งเล่นและใช้ชีวิตได้เหมือนเด็กปกติทั่วไปแล้วครับ” เสียงถอนหายใจยาวของรินลดาตามมาด้วยเสียงสะอื้นแห่งความโล่งอก เธอทรุดตัวลงสู่อ้อมกอดของผม ผมกอดเธอและน้องกายไว้แน่น หัวใจที่เคยแหลกสลายของผมเริ่มได้รับการเยียวยา ลูกชายของผมรอดชีวิตแล้ว และครอบครัวของผมกำลังจะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง สองสัปดาห์ต่อมา หลังจากที่น้องกัสอาการดีขึ้นจนย้ายมาพักฟื้นในห้องสูทพิเศษของโรงพยาบาล และสามารถหัวเราะพูดคุยกับน้องกายได้อย่างสดใส ถึงเวลาแล้วที่ผมต้องสะสางบาดแผลในอดีตที่ค้างคามานานถึงหกปี ผมไม่ได้บอกแม่ล่วงหน้า แต่สั่งให้คนขับรถไปรับ ‘คุณหญิงกานดา’ มาที่โรงพยาบาล โดยอ้างเพียงว่าผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับพินัยกรรมของตระกูลที่ต้องให้ท่านมาเซ็นรับทราบด้วยตัวเอง เมื่อคุณหญิงกานดาก้าวเข้ามาในห้องสูทหรูหราของโรงพยาบาล ท่านยังคงรักษาท่าทีสง่างาม หยิ่งทะนง และสวมใส่เครื่องเพชรแวววาวสมฐานะคุณหญิงตระกูลใหญ่ แต่ทันทีที่สายตาของท่านเหลือบไปเห็นรินลดายืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ พร้อมกับเด็กชายฝาแฝดสองคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากผมในวัยเด็ก… สีหน้าของคุณหญิงกานดาเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นความตกตะลึง แก้วตาสั่นระริก ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “รินลดา…! นี่มันหมายความว่ายังไง … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์) เมื่อร่างของครูบอลลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตนเองได้ทำลายโอกาสรอดเดียวไปแล้ว ในทางยุทธวิธีการต่อสู้ระยะประชิด การปล่อยให้เท้าลอยพ้นพื้นโดยไม่มีหลักยึด คือการส่งมอบชะตากรรมของตนเองให้อยู่ในกำมือของศัตรู ผมไม่ได้ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว แต่กลับก้าวสืบเท้าขวาเข้าหาจุดตกกระทบ ย่อเข่าลงต่ำเพื่อสร้างฐานที่มั่นคงดุจรากไม้ใหญ่ จังหวะที่หัวเข่าของเขาพุ่งเฉียดหน้าอกของผมไป ผมใช้ท่อนแขนซ้ายเกี่ยวตวัดล็อคเข้าใต้ข้อพับขาของเขาอย่างแม่นยำ พร้อมกับส่งฝ่ามือขวากระแทกเข้าที่แผ่นอกของเขาด้วยแรงผลักประสาน โครม! ร่างหนากว่าแปดสิบกิโลกรัมของอดีตแชมป์มวยไทยถูกเหวี่ยงฟาดลงกับพื้นเบาะยางสังเคราะห์อย่างรุนแรง เสียงร่างกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหวจนเก้าอี้พับรอบสนามสะเทือน แรงกระแทกส่งผลให้ลมในปอดของครูบอลถูกรีดออกทางปากจนหมดสิ้น เขานอนหงายหลัง ตาค้าง อ้าปากพะงาบๆ พยายามสูดอากาศเข้าปอดด้วยความทรมาน สภาพไม่ต่างจากปลาที่ถูกเหวี่ยงขึ้นมานอนดิ้นพราดๆ อยู่บนฝั่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมยิมฝึกอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความยำเกรง ไม่มีผู้ปกครองคนไหนกล้าแม้แต่จะกระแอมไอ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผมด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว ชายวัยกลางคนในชุดช่างซ่อมท่อธรรมดาๆ คนนี้ กลับสามารถสยบนักสู้ระดับแชมป์ลงได้ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที โดยที่เสื้อผ้าของเขาแทบไม่ยับยู่ยี่เลยแม้แต่น้อย ผมไม่ได้ซ้ำเติม ผมยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของเขา สายตาทอดมองลงไปด้วยความเย็นชา “สำหรับคนเป็นครู… ศิลปะการต่อสู้มีไว้เพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า และฝึกฝนจิตใจให้ถ่อมตน” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานและเฉียบขาด “แต่วันนี้ แกใช้มันทำร้ายเด็กอายุสิบสามปีเพื่อยกหางตัวเอง” ครูบอลนอนตัวสั่นเทา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่แหลกสลายยิ่งกว่ากระดูกคือศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต เขามองเห็นเงาของยมทูตในดวงตาของผมอย่างแท้จริง และรู้ดีว่าหากนี่คือสงครามจริง เขาคงไม่มีโอกาสได้หายใจอีกต่อไป ในตอนนั้นเอง จ่าสิบเอกประจักษ์ก้าวเดินลงมาจากอัฒจันทร์อย่างช้าๆ ชายชราเดินตรงเข้ามาที่ขอบเบาะฝึก ยืนตรงแล้วยกมือขึ้นทำความเคารพแบบทหารอย่างขึงขังต่อหน้าผม “ผู้พันแดน… … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3 – จบบริบูรณ์) การเดินออกจากสำนักงานขายในวันนั้น คือการก้าวเดินที่เบาสบายที่สุดในชีวิตของฉัน ราวกับได้ปลดเปลื้องโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นทิ้งไว้เบื้องหลัง แต่สำหรับครอบครัวของภัทร… หายนะเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หลังจากวันนั้นไม่ถึงสามชั่วโมง โทรศัพท์มือถือของฉันก็แทบระเบิด มีสายเรียกเข้าและข้อความจากภัทรส่งเข้ามาไม่ต่ำกว่าร้อยสาย เขาส่งข้อความมาขอโทษ อ้อนวอน อ้างว่าเขารักฉันมากแค่ไหน และยอมทำทุกอย่างเพื่อให้งานแต่งงานดำเนินต่อไปได้ แต่ฉันไม่แม้แต่จะกดเปิดอ่าน ฉันบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเขา ไลน์ เฟซบุ๊ก และทุกช่องทางการติดต่ออย่างเด็ดขาด ทางด้านคุณเกรียงไกรและคุณนายอรัญญา เมื่อรู้ว่าฉันเอาจริงและไม่ยอมกลับไปเป็นเหยื่อให้พวกเขาสูบเลือดสูบเนื้อ ความตื่นตระหนกก็ถาโถมเข้าใส่พวกเขาทันที เพราะก่อนหน้านี้ พวกเขามั่นใจมากว่าแผนการจะสำเร็จ จึงได้แจกการ์ดแต่งงานไปแล้วนับร้อยใบให้แก่ญาติพี่น้องและเพื่อนร่วมงานในแวดวงสังคม การที่งานแต่งงานถูกยกเลิกกะทันหันย่อมหมายถึงความอับอายขายหน้าอย่างรุนแรง สองวันต่อมา คุณเกรียงไกรพาภัทรบุกมาถึงบ้านพักของฉันและพ่อแม่ในยามบ่าย คราวนี้ ท่าทางหยิ่งยโส โอหัง และบารมีจอมปลอมของผู้เป็นพ่อได้หายไปจนหมดสิ้น เขายืนอยู่หน้าประตูรั้วพร้อมกระเช้ารังนกและผลไม้ราคาแพงในมือ สีหน้าซีดเซียวและดูแก่ชงักลงไปหลายปี “หนูริน… พ่อมาขอโทษ” คุณเกรียงไกรเอ่ยขึ้นทันทีที่ฉันเปิดประตูรั้วออกไป โดยมีพ่อสุรชัยยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง “วันนั้นพ่อคิดน้อยไป พ่อแค่อยากให้ครอบครัวเรามั่นคง… เอาอย่างนี้ไหมลูก ถ้าหนูรินยอมกลับมาแต่งงานกับภัทร พ่อจะยอมให้ใส่ชื่อหนูรินกับภัทรในโฉนดบ้านเหมือนเดิมเลย พ่อจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกแม้แต่นิดเดียว!” ฉันมองดูชายวัยกลางคนที่เคยชี้นิ้วสั่งฉันเมื่อวันก่อน บัดนี้กลับต้องมายืนก้มหัวอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา “ยอมให้ใส่ชื่อหนูงั้นเหรอคะ?” ฉันถามกลับด้วยรอยยิ้มเย็น “แล้วเงินดาวน์ 1.2 ล้านที่คุณลุงบอกว่ามีล่ะคะ … Read more

Part 3 (End) บ่ายวันนั้น ฉันไม่รอช้าอีกต่อไป ฉันเดินกลับขึ้นห้อง ปิดประตูล็อกกลอนอย่างแน่นหนา แล้วเริ่มเก็บเสื้อผ้าและข้าวของที่จำเป็นทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทางสองใบ เอกสารสำคัญ บัตรประชาชน สูติบัตร วุฒิการศึกษา และสมุดบัญชี ฉันเก็บไว้ติดตัวอย่างดี พ่อกับแม่พยายามทุบประตูห้องเสียงดังลั่น สลับกับเสียงก่นด่าและคำขู่ว่าจะตัดขาดฉันออกจากตระกูล แต่ยิ่งพวกเขาด่าทอมากเท่าไหร่ จิตใจของฉันก็ยิ่งมั่นคงและเข้มแข็งขึ้นเท่านั้น ฉันรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีคำว่าครอบครัวสำหรับฉัน มันเป็นเพียงกรงขังที่คอยดูดกลืนความฝันของฉันไปปรนเปรอให้พี่สาวเท่านั้น เมื่อเก็บของเสร็จ ฉันโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับที่หน้าบ้าน ฉันเปิดประตูห้องออกมา ลากกระเป๋าเดินทางเดินผ่านพ่อ แม่ และพี่เบลที่ยืนร้องไห้ตาบวมอยู่ตรงทางเดิน “ถ้าแกก้าวออกจากบ้านนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว แกอย่าหวังว่าจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก!” พ่อตะโกนขู่เสียงสั่น ฉันหยุดเดิน หันกลับไปมองพวกเขาสามคนเป็นครั้งสุดท้าย “ไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะต่อให้พ่อแม่คุกเข่าอ้อนวอนให้หนูกลับมา หนูก็จะไม่มีวันหันหลังกลับมามองที่นี่อีกเลย” ฉันก้าวขึ้นรถแท็กซี่ มุ่งหน้าตรงไปยังหอพักของสถาบันการบินพลเรือนทันที โดยไม่เสียน้ำตาให้พวกเขาแม้แต่หยดเดียว หลังจากวันนั้น ชีวิตของฉันก็พลิกผันไปสู่โลกใบใหม่ โลกที่ไม่มีใครตัดสินฉันจากรอยแผลเป็น แต่ทุกคนมองเห็นฉันจากศักยภาพและสมอง ฉันเข้าเรียนในสาขาวิศวกรรมการบิน ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการอ่านหนังสือ การทดลองในอุโมงค์ลม และการฝึกงานด้านเทคนิคการบิน ทุนการศึกษาครอบคลุมค่าใช้จ่ายทั้งหมด ทำให้ฉันไม่ต้องพึ่งพาเงินจากทางบ้านแม้แต่บาทเดียว ฉันเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ บล็อกโซเชียลมีเดียของทุกคน และเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างแท้จริง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งสี่ปีผ่านพ้น ในวันพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตร ฉันสวมชุดครุยวิศวกรรมการบิน พร้อมด้วยเหรียญทองเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ฉันได้รับการเซ็นสัญญาเข้าทำงานทันทีในตำแหน่งวิศวกรซ่อมบำรุงอากาศยานของสายการบินนานาชาติชั้นนำ … Read more

Part 3: ปลายทางแห่งการเริ่มต้นใหม่ (ตอนจบ) หลังจากก้าวลงจากเครื่องบินที่เชียงใหม่ ฉันไม่ได้แวะพักหรือไปท่องเที่ยวตามแผนการใดๆ ทั้งสิ้น ฉันพาเตชินไปนั่งพักที่ร้านกาแฟอันเงียบสงบในสนามบิน ซื้อนมและขนมให้ลูกกิน ก่อนจะจองตั๋วเครื่องบินของอีกสายการบินหนึ่งเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในเที่ยวบินที่เร็วที่สุด ตลอดการเดินทางกลับ ฉันไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาอีกเลย เมื่อความเจ็บปวดเดินทางมาถึงขีดสุด มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นและความเด็ดเดี่ยว ฉันรู้ดีว่าฉันล้มไม่ได้ เพราะเตชินมีเพียงฉันคนเดียวเป็นที่พึ่ง ทันทีที่กลับถึงคอนโดในกรุงเทพฯ ฉันโทรศัพท์ติดต่อพี่ชายของฉันซึ่งเป็นทนายความผู้เชี่ยวชาญด้านคดีครอบครัว ฉันส่งหลักฐานทุกอย่างให้เขา ทั้งคลิปวิดีโอที่บันทึกเสียงการประกาศของกานต์อย่างชัดเจน สลิปบัตรเครดิตที่ฉันพบในอีเมลย้อนหลังซึ่งระบุค่าโรงแรมหรูในเชียงใหม่และภูเก็ต รวมถึงแชตไลน์ที่ฉันสามารถกู้คืนมาได้จากแท็บเล็ตเครื่องเก่าของเขาที่บ้าน ทุกอย่างสอดคล้องกันว่าเขานอกใจและมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับลูกเรือคนนั้นมานานถึงสองปี วันต่อมา ข่าวฉาวเรื่อง “กัปตันสายการบินดังสารภาพรักแอร์สาวกลางเวหา แต่เมียหลวงและลูกชายวัย 7 ขวบนั่งฟังอยู่ท้ายลำ” กลายเป็นไวรัลสะเทือนสังคม มีคลิปวิดีโอจากผู้โดยสารหลายคนถูกโพสต์ลงในโซเชียลมีเดีย สังคมรุมประณามการกระทำที่ไร้จริยธรรมและขาดความเป็นมืออาชีพของทั้งคู่ เพียงไม่ถึงสามวัน ทางสายการบินต้นสังกัดได้ออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการ ปลดกานต์ออกจากตำแหน่งนักบินและยกเลิกสัญญาจ้างทันที เนื่องจากกระทำความผิดร้ายแรง ละเมิดกฎระเบียบความปลอดภัยในการใช้อุปกรณ์สื่อสารของเครื่องบินเพื่อเรื่องส่วนตัว และสร้างความเสื่อมเสียให้แก่ภาพลักษณ์ขององค์กร ส่วนอริสาก็ถูกสั่งพักงานและสอบสวนทางวินัยจนต้องยื่นใบลาออกในที่สุดเพื่อหนีแรงกดดันจากสังคม กานต์พยายามมาหาฉันที่คอนโดหลายครั้ง เขายืนเคาะประตู ร้องไห้ขอร้องอยู่หน้าห้องจนนิติต้องขึ้นมาเชิญตัวออกไป เขาส่งข้อความมานับร้อยข้อความ อ้อนวอนขอโอกาส ขอร้องไม่ให้หย่า และบอกว่าเขาเสียทุกอย่างไปหมดแล้ว ทั้งงาน เกียรติยศ และเงินทอง แต่ฉันไม่เปิดประตูให้เขาแม้แต่ครั้งเดียว สองสัปดาห์ต่อมา เราเผชิญหน้ากันอีกครั้งที่สำนักงานเขตบางรักเพื่อจดทะเบียนหย่า กานต์ดูแก่ลงไปนับสิบปี ผมเผ้ายุ่งเหยิง … Read more