viralvideos168.video

ตอนที่ 3: เปิดโปงคนชั่ว ทวงคืนบัลลังก์ทายาท (จบบริบูรณ์) ดวงตาของคุณแพรวาค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างยากลำบาก สายตาที่พร่ามัวค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นใบหน้าของฉันและทารกน้อยในอ้อมแขน ริมฝีปากที่แห้งผากของเธอขยับเบาๆ แทบไม่มีเสียง “พะ… พิมพ์… ลูก…“ “คุณผู้หญิง! ได้ยินอิฉันไหมคะ?” ฉันก้มลงกระซิบข้างหูของเธออย่างรวดเร็ว “ฟังอิฉันให้ดีนะคะคุณผู้หญิง คุณเมธัสกับลลิตาหักหลังคุณ พวกมันสลับตัวลูกของคุณไป และเมธัสเพิ่งสั่งให้หมอชัยรัตน์ฉีดยาฆ่าคุณคืนนี้เพื่อฮุบมรดก! แต่อิฉันแอบสลับลูกสาวตัวจริงของคุณกลับมาได้แล้ว ดูสิคะ… ปานรูปดอกมะลิที่หัวไหล่ซ้าย ลูกของคุณปลอดภัยดีค่ะ!“ ฉันเปิดผ้าอ้อมให้คุณแพรวาดูปานดำรูปดอกมะลิ ทันทีที่เห็น น้ำตาแห่งความรักและความเจ็บปวดก็ไหลทะลักออกมาอาบแก้มของเธอ แววตาที่เคยอ่อนแรงแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความเคียดแค้นและความมุ่งมั่นของความเป็นแม่อย่างน่าอัศจรรย์ สัญชาตญาณความเป็นแม่ดึงสติสัมปชัญญะของเธอกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ “ไอ้… สัตว์นรก…” คุณแพรวาเค้นเสียงรอดไรฟัน มืออันสั่นเทาเอื้อมมาจับมือฉันไว้แน่น “พิมพ์… ช่วยฉัน… เราต้องซ้อนแผนพวกมัน…“ ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ด้วยความช่วยเหลือจากทนายวรเดชที่นำกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลตำรวจบุกเข้ามาทางประตูด้านหลัง พวกเราได้ทำการย้ายคุณแพรวาออกจากห้อง ICU ไปยังห้องนิรภัยชั้นบนอย่างลับๆ และส่งหมอของตำรวจเข้ามาสวมรอยดูแลแทน เพื่อดักจับหมอชัยรัตน์คาหนังคาเขาพร้อมเข็มฉีดยาพิษในเวลาเที่ยงคืน หมอชัยรัตน์ถูกจับกุมตัวได้ในทันที และยอมจำนนเปิดปากสารภาพความจริงทั้งหมดเพื่อแลกกับการลดหย่อนโทษ พร้อมทั้งส่งมอบคลิปเสียงการสั่งฆ่าของเมธัสให้ตำรวจทันที! แต่คุณแพรวาสั่งให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ… เพราะเธอยังมีเวทีใหญ่ที่ต้องขึ้นไปปิดฉากคนทรยศด้วยตัวเอง เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องโถงรับรองวีไอพีของโรงพยาบาลเดชาวัฒน์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึม เมธัสในชุดสูทสีดำสนิทแสร้งทำสีหน้าโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง ยืนอยู่ต่อหน้าคณะกรรมการบริหารบริษัท … Read more

ตอนที่ 3 (ตอนจบ) เวลา 20:00 น. ตรง รถเอสยูวีสีดำของภัทรแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าอาคารสำนักงานย่านสาทรเหมือนเช่นเคย ฉันก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แสร้งทำเป็นพนักงานออฟฟิศที่เหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน ภัทรหันมายิ้มให้อย่างอบอุ่น รอยยิ้มของน้องชายที่แสนดีซึ่งซ่อนใบหน้าของปีศาจไว้เบื้องหลัง “วันนี้งานหนักอีกแล้วเหรอครับพี่ริน? หน้าซีดเชียว” ภัทรพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำดื่มที่เปิดฝาไว้แล้วส่งมาให้ฉัน “ดื่มน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจก่อนครับ เดี๋ยวผมเปิดแอร์เย็นๆ ให้” “ขอบใจนะภัทร” ฉันรับขวดน้ำมา ยกขึ้นจรดริมฝีปาก แกล้งทำท่ากลืนอึกใหญ่ แต่แท้จริงแล้วฉันใช้เทคนิคแอบบ้วนน้ำกลับลงไปในแก้วเก็บความเย็นส่วนตัวที่มีหลอดดูดปิดทึบซึ่งฉันถือติดมือมาด้วย หลังจากผ่านไปสิบนาที ฉันเริ่มแกล้งทิ้งศีรษะพิงกระจก เปลือกตาค่อยๆ ปิดลง แกล้งหายใจติดขัดและปล่อยให้แขนทั้งสองข้างตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ภัทรชะลอรถแล้วเอื้อมมือมาเขย่าแขนฉันเบาๆ “พี่ริน? พี่รินครับ?” เมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบสนอง เขาก็แสยะยิ้มกว้างออกมาทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาธาม “พี่ธาม ปลาฮุบเหยื่อแล้ว หลับสนิทเป็นตายเลย กำลังขับมุ่งหน้าไปที่คลินิก เดี๋ยวเจอกันอีกครึ่งชั่วโมง” รถแล่นฝ่าสายฝนออกนอกเมือง มุ่งตรงไปยังคลินิกเวชกรรมร้างที่ถูกดัดแปลงเป็นแล็บลับในซอยลึกแถบนนทบุรี ภัทรขับรถเลี้ยวเข้าไปในโรงจอดรถด้านหลังที่มีประตูปิดมิดชิด จากนั้นเขาก็ดึงร่างของฉันขึ้นไปบนรถเข็นพยาบาล ล้อเลื่อนหมุนไปตามทางเดินที่เงียบสงัดและมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟุ้งกระจาย ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก แสงไฟนีออนสว่างจ้าส่องเข้าตาที่แอบหรี่มองอยู่ ธามยืนอยู่ในชุดกาวน์แพทย์ ข้างๆ เขาคือหญิงสาวหน้าตาซีดเซียวแต่แววตาเต็มไปด้วยความโลภ—แพทย์หญิง วาเนสซ่า “มาถึงสักที” วาเนสซ่าพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เธอเดินมาลูบใบหน้าของฉันอย่างหลงใหล “เซลล์ของนังนี่บริสุทธิ์มาก … Read more

ตอนที่ 3 (Part 3): บทสรุปของคนทรยศ [จบ] “แม่จ๋า! ช่วยแม่ด้วย! แม่อยู่ข้างใน!” เสียงกรีดร้องของมะนาวดังลั่นไปทั่วซอย ตามมาด้วยเสียงกระแทกประตูรั้วเหล็กด้านหน้าอย่างรุนแรง เจ้าหน้าที่ตำรวจสายตรวจสองนายพร้อมด้วยหน่วยกู้ภัยที่ตามหลังมาติดๆ ใช้คีมตัดเหล็กขนาดใหญ่ตัดโซ่คล้องประตูหน้าบ้านออก เสียงพังประตูไม้บานใหญ่ดังสนั่นก่อนที่กลุ่มควันสีเทาและสารเคมีดับเพลิงจะพวยพุ่งทะลักออกมาด้านนอก “มีคนเจ็บอยู่ข้างใน! เตรียมถังออกซิเจนเร็ว!” เสียงตำรวจตะโกนสั่งการ ร่างของฉันถูกหามออกมาบนเปลพยาบาล สติของฉันเลือนรางแต่ยังคงพยายามเบิกตามองหาลูกสาว ทันทีที่เห็นมะนาววิ่งโผเข้ามากอดแขนฉันทั้งน้ำตา โดยมีก้อย น้องสาวของฉันยืนประคองอยู่ข้างๆ ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดก็พังทลาย ฉันรอดชีวิตมาได้ และลูกสาวของฉันปลอดภัย “พี่ริญ! ไม่เป็นไรแล้วนะพี่ ปลอดภัยแล้ว ตำรวจล้อมจับพวกมันได้หมดแล้ว!” ก้อยพูดทั้งน้ำตาพลางลูบหน้าผากฉัน หลังจากหน่วยกู้ภัยปฐมพยาบาลให้ออกซิเจนแก่ฉันและมะนาวจนอาการคงที่ ร้อยตำรวจเอกพิชัย สารวัตรเวรสอบสวน สภ.คลองหลวง ได้เดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับสมุดบันทึกและแท็บเล็ตในมือ แววตาของเจ้าหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “คุณริญญาครับ คนร้ายสองคนที่ขับรถตู้หนีออกไป ถูกด่านตรวจสกัดจับได้ที่ถนนพหลโยธินขาออก ห่างจากหมู่บ้านไปไม่ถึงห้ากิโลเมตร ในรถพบอุปกรณ์ตัดต่อสายแก๊ส รีโมตควบคุมชนวน และสารเร่งสะเก็ดไฟ ตอนนี้พวกมันยอมเปิดปากรับสารภาพหมดแล้วครับ” “แล้ว… เอกพลล่ะคะ?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความเจ็บปวดในใจรุนแรงยิ่งกว่าบาดแผลตามร่างกาย สารวัตรพิชัยเปิดหน้าจอแท็บเล็ตให้ฉันดู มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งในตัวเมืองนนทบุรี ซึ่งห่างจากบ้านของเราไปเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ไม่ใช่เชียงใหม่อย่างที่เขาสร้างเรื่องโกหกไว้ “นายเอกพลไม่ได้ไปสนามบินดอนเมืองเลยครับ เขาขับรถไปเปิดห้องพักรออยู่ที่โรงแรมนี้ เพื่อสร้างหลักฐานที่อยู่เท็จ … Read more

พาร์ท 3 (จบ): ลมหายใจที่เป็นของตัวเอง หลังจากวันนั้น ฉันเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ใหม่ เปิดบัญชีธนาคารใหม่ และปิดกั้นช่องทางโซเชียลมีเดียเดิมทั้งหมด ฉันไม่รับรู้ข่าวสารโดยตรงจากครอบครัวของลูกชายอีกเลย แต่เมืองไทยไม่ได้กว้างใหญ่อย่างที่คิด โดยเฉพาะในแวดวงสังคมคนรู้จัก ข่าวคราวของพวกเขายังคงแว่วมาเข้าหูฉันเป็นระยะผ่านเพื่อนเก่าและคนสนิท ฉันได้ยินมาว่า วันนั้นที่หน้าบ้านพักตากอากาศที่เขาใหญ่ จบลงด้วยความอับอายขายหน้าอย่างที่สุด เจ้าของบ้านคนใหม่ไม่ยอมอ่อนข้อและเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจมาระงับเหตุจริงๆ แพรวากับพ่อแม่ของเธอต้องยืนร้องไห้อยู่ข้างกองกระเป๋าเดินทางท่ามกลางสายตาของเพื่อนบ้านละแวกนั้นที่ออกมาดูความพินาศของครอบครัวที่ชอบอวดรวย อานนท์ต้องกัดฟันควักเงินก้อนสุดท้ายที่เหลือติดกระเป๋าจ้างเหมารถกระบะขนครอบครัวและสัมภาระกลับเข้ากรุงเทพฯ อย่างทุลักทุเล ความจริงอันโหดร้ายเริ่มตามเช็คบิลพวกเขาทีละอย่าง เมื่อไม่มีเงินสนับสนุนจากฉัน ค่างวดรถหรูที่ค้างชำระก็ถูกไฟแนนซ์ส่งเจ้าหน้าที่มายึดไปภายในเวลาไม่ถึงสองเดือน คอนโดหรูที่พวกเขาเคยผ่อนอยู่ก็ต้องประกาศขายทอดตลาดเพราะไม่มีเงินส่งต่อ หลานทั้งสองคนต้องย้ายออกจากโรงเรียนนานาชาติค่าเทอมหลักล้าน ไปเข้าโรงเรียนรัฐบาลใกล้บ้านเช่าหลังเล็กๆ ที่พวกเขาจำใจต้องย้ายเข้าไปอยู่ และแน่นอน… เมื่อเงินทองหมดไป ความรักจอมปลอมที่สร้างขึ้นบนความสะดวกสบายก็พังทลายลงตามไปด้วย ฉันรู้มาว่าอานนท์กับแพรวาทะเลาะกันแทบทุกวัน ต่างฝ่ายต่างโทษกันว่าความโลภของอีกคนเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันตัดขาด แพรวาโทษว่าอานนท์ไม่เด็ดขาด ไม่สามารถควบคุมแม่ของตัวเองได้ ส่วนอานนท์ก็เพิ่งตาสว่างและโกรธแค้นที่แพรวาแอบทำเอกสารปลอมจนทำให้พวกเขาเสียโอกาสทุกอย่าง ในที่สุด พ่อแม่ของแพรวาที่เคยใส่เสื้อ “Family Cruise” อย่างมีความสุข ก็เป็นฝ่ายยุยงให้ลูกสาวฟ้องหย่า เพื่อแบ่งทรัพย์สินที่เหลืออยู่น้อยนิดและเรียกร้องค่าเลี้ยงดูจากอานนท์ ลูกชายของฉันที่เคยหยิ่งผยอง ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำในบริษัทเอกชนระดับล่าง นั่งรถเมล์ไปทำงาน และใช้ชีวิตอยู่ในห้องเช่าแคบๆ เพียงลำพังพร้อมภาระหนี้สินท่วมหัว ถามว่าฉันสะใจไหม? ไม่เลย… ในหัวใจของคนเป็นแม่ มันไม่มีความสะใจอยู่ในนั้นหรอก มันมีความเจ็บปวดลึกๆ อยู่เสมอที่เห็นสายเลือดเพียงคนเดียวต้องเผชิญกับชะตากรรมเช่นนี้ แต่เหนือกว่าความเจ็บปวด คือ ‘ความเข้าใจ’ … Read more

ตอนที่ 3: บทเรียนราคาแพงและจุดจบของความถือดี เสียงกัปตันประกาศแจ้งการเตรียมตัวลดระดับเพดานบินเพื่อร่อนลงสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิดังขึ้นผ่านลำโพง แสงไฟในห้องโดยสารถูกหรี่ลงตามมาตรการความปลอดภัย บรรยากาศที่เคยคุกรุ่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเงียบสงบ แต่สำหรับสองแม่ลูกที่นั่งอยู่เบาะหลังเดิม ทุกวินาทีกลับยาวนานราวกับตกนรกทั้งเป็น ผู้เป็นแม่นั่งกอดกระเป๋าแบรนด์เนมแนบแน่น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก เธอพยายามกดโทรศัพท์เพื่อเตรียมติดต่อใครบางคน แต่ก็ไม่สามารถเชื่อมต่อสัญญาณได้ในขณะนั้น ขณะที่เด็กหญิงเฌอเอมหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตาบนแก้ม เมื่อล้อของเครื่องบินแอร์บัสแตะพื้นรันเวย์และค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าสู่เกตเทียบเครื่องบิน สัญญาณรัดเข็มขัดนิรภัยดับลง ผู้โดยสารส่วนใหญ่เตรียมตัวจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าจากช่องเก็บของเหนือศีรษะ แต่แล้วเสียงประกาศของหัวหน้าลูกเรือก็ดังขึ้นอย่างหนักแน่น: “ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ เพื่อความสะดวกในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ขอความกรุณาทุกท่านนั่งประจำที่เดิมสักครู่ จนกว่าเจ้าหน้าที่จะเข้าควบคุมสถานการณ์เรียบร้อยค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ” ประตูเครื่องบินเปิดออก เจ้าหน้าที่ตำรวจตรวจคนเข้าเมือง ตำรวจท่องเที่ยว และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของการท่าอากาศยานฯ ในเครื่องแบบเต็มยศจำนวนสี่นาย เดินแถวเรียงหนึ่งเข้ามาในห้องโดยสารทันที โดยมีหัวหน้าลูกเรือเดินนำทางตรงไปยังที่นั่งของแม่ลูกคู่นั้น “คุณวิภาดา มงคลสุข ใช่ไหมครับ?” นายตำรวจหัวหน้าชุดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม หญิงคนนั้นสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดจนไร้สีเลือด “ชะ… ใช่ค่ะ ผู้กอง มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยบนเครื่องค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!” “ทางเราได้รับแจ้งเหตุการก่อความไม่สงบ ทำลายทรัพย์สิน และพฤติกรรมที่เป็นภัยต่อความสงบเรียบร้อยบนอากาศยานครับ มีพยานหลักฐานเป็นคลิปวิดีโอและเอกสารคำร้องอย่างเป็นทางการจากกัปตัน ขอเชิญคุณและบุตรสาวไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจย่อยภายในสนามบินด้วยครับ” ผู้โดยสารทุกคนต่างมองดูเหตุการณ์ด้วยความโล่งใจ วิภาดาจำต้องก้มหน้าก้มตา ลากกระเป๋าและจูงลูกสาวเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจออกไปจากเครื่องบิน ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบและสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองความอัปยศของเธอ เมื่อเดินออกมาถึงบริเวณหน้าเกต หมอธนินซึ่งเดินตามออกมาพร้อมกับแฟ้มคดีและกระเป๋าที่เสียหาย ก็พบกับชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมสูทดูภูมิฐาน … Read more

ตอนที่ 3 (จบบริบูรณ์): การชดใช้ของปีศาจร้ายและอ้อมกอดสุดท้าย (Part 3 – END) “พวกมึงทำอะไรกับลูกกู…” น้ำเสียงของแม่ไม่ได้ตะโกนอีกต่อไป แต่มันต่ำ พร่าสั่น และเยือกเย็นจนทำให้บรรยากาศรอบข้างราวกับลดลงสู่จุดเยือกแข็ง แม่ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องไปที่สองแม่ลูกที่กำลังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่หน้าประตู “คุณ… คุณแอนคะ! ป้าไม่ได้ตั้งใจ! ป้าสาบานได้! น้อง… น้องอาจจะโรคหัวใจกำเริบเอง ป้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะคะ!” ป้ามลคลานเข่าเข้ามากราบแทบเท้าแม่ ร้องไห้คร่ำครวญขอความเมตตา “ยกโทษให้ป้าด้วยนะคะคุณแอน อย่าเอาเรื่องป้าเลยนะ ป้ามีลูกต้องดูแล…” “ลูกเหรอ?” แม่แค่นหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแตกสลายและคลุ้มคลั่ง “มึงรักลูกของมึง แล้วลูกของกูล่ะ?! เด็กหกขวบที่กูไว้ใจให้มึงดูแล! เด็กที่มึงเอาเศษผักบูดให้กิน แล้วประเคนของดี ๆ ให้ลูกตัวเองกินจนอ้วนพี!” แม่ไม่เสียเวลาฟังคำแก้ตัวอันน่ารังเกียจอีกต่อไป แม่หยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมา กดโทรออกไปยังสามเบอร์ติดต่อหลักทันที สายแรก… หน่วยกู้ชีพฉุกเฉินและโรงพยาบาลตำรวจ สายที่สอง… ทนายความประจำตระกูลที่มีอิทธิพลที่สุดในประเทศ และสายที่สาม… พลตำรวจโทผู้บัญชาการตำรวจนครบาล ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทและที่ปรึกษาทางกฎหมายของบริษัทแม่ “พี่เอกคะ… มาที่บ้านแอนเดี๋ยวนี้ค่ะ พาทีมพิสูจน์หลักฐานและร้อยเวรมาด้วย มีคนฆาตกรรมลูกสาวแอนในบ้าน” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเย็นยะเยือก … Read more

ตอนที่ 3 (จบบริบูรณ์): ชัยชนะที่เงียบงันและการชดใช้กรรม (PART 3 – END) หนึ่งปีผ่านไป ณ อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนประถมศึกษาประจำตำบลเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะสดใสของเด็กๆ ดอกปีบสีขาวร่วงหล่นส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ ลลิตาในชุดข้าราชการครูสีกากีเรียบร้อย กำลังยืนจัดเอกสารการสอนอยู่หน้าชั้นเรียน ใบหน้าของเธอดูอิ่มเอิบ ผิวพรรณสดใส แววตาที่เคยหม่นหมองและอมทุกข์กลับมาเปล่งประกายด้วยความหวังและความสุขอีกครั้ง กวินและกานดาในวัยสามขวบครึ่ง สวมชุดนักเรียนอนุบาลตัวเล็กน่ารัก กำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่ใต้ร่มไม้ริมสนามหญ้า เด็กทั้งสองคนมีสุขภาพแข็งแรง แก้มแดงเปล่งปลั่ง ไร้ร่องรอยของความเจ็บป่วยหรือความหวาดกลัวเหมือนในอดีต ตั้งแต่ก้าวออกจากค่ายทหารในวันนั้น ลลิตาไม่เคยหันหลังกลับไปมองอีกเลย เธอใช้เงินเก็บส่วนตัวที่เหลืออยู่และเงินสนับสนุนจากครอบครัว สอบบรรจุกลับเข้ารับราชการครูได้สำเร็จ สภาพแวดล้อมที่อบอุ่นและเงียบสงบของบ้านเกิด ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของเธอและลูกๆ จนหมดสิ้น ทันใดนั้น เสียงกระซิบกระซาบของครูในโรงเรียนก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดทหารบกเต็มยศที่เดินตรงเข้ามาที่หน้าอาคารเรียน พันตรีอธิปยืนอยู่ตรงนั้น… แต่เขาไม่ใช่ผู้พันที่ดูสง่างามและหยิ่งผยองเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป ร่างกายของเขาซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้ามีหนวดเคราจางๆ ดวงตาลึกโหลและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ในมือของเขาถือกล่องของขวัญใบใหญ่สองกล่องและตุ๊กตาหมีสีชมพู เมื่ออธิปเห็นลูกแฝด หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อคลอขึ้นมาที่เบ้าตา “กวิน… กานดา…” เขารีบย่อตัวลง คุกเข่ากับพื้นหญ้า ยื่นของขวัญออกไปข้างหน้าด้วยมือที่สั่นเทา “ลูก… พ่อซื้อของเล่นมาให้ จำพ่อได้ไหมลูก?” เด็กน้อยทั้งสองคนหยุดชะงัก กวินก้าวออกมายืนบังหน้ากานดาเอาไว้ตามสัญชาตญาณ แววตาของเด็กน้อยมองชายแปลกหน้าในชุดทหารด้วยความหวาดระแวง … Read more

ตอนที่ 3 (ตอนจบ) : บทเรียนราคาแพงของพ่อ และเกียรติยศที่ไม่อาจแย่งชิง ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งหอประชุมอีกครั้ง เมื่อรินดาจรดสายตาลงมองผู้คนนับพันเบื้องล่าง เสียงของเธอดังกังวานผ่านไมโครโฟน หนักแน่น มั่นคง แต่ทว่าบาดลึกเข้าไปในหัวใจของใครบางคน —ท่านผู้บังคับบัญชา คณาจารย์ และผู้มีเกียรติทุกท่าน รินดาเริ่มต้นกล่าวสุนทรพจน์ ตลอดสี่ปีที่ดิฉันสวมเครื่องแบบนี้ มีหลายครั้งที่ดิฉันต้องเผชิญกับพายุ ความหนาวเหน็บ และความเจ็บปวด แต่สิ่งที่ยากที่สุดในการเป็นทหาร ไม่ใช่การฝึกหนักในสนามรบ… หากแต่คือการต้องยอมรับความจริงว่า คนที่ควรจะโอบกอดและเชื่อมั่นในตัวเรามากที่สุด กลับเป็นคนที่ผลักเราให้ล้มลงในสายฝน คำพูดนั้นทำให้ธนิตสะดุ้งสุดตัว เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก เขารู้ดีแก่ใจว่าคำพูดนั้นหมายถึงใคร คนรอบข้างเริ่มหันมามองท่าทีแปลก ๆ ของครอบครัวเขา —บัตรเชิญเพียงใบเดียว ไม่อาจมอบเกียรติยศให้แก่ผู้ใดได้ หากผู้นั้นไม่ได้แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและความเสียสละ รินดากล่าวต่อ สายตามองตรงไปยังแพรวาที่นั่งก้มหน้าจนคางแทบชิดอก กระบี่เล่มนี้ไม่ได้เป็นตัวแทนของความโอ้อวด แต่มันคือสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ ความอดทน และการยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แม้ในวันที่ต้องยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่สุดก็ตาม เมื่อสุนทรพจน์จบลง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องยาวนานกว่าสามนาทีเต็ม นายทหารระดับสูงต่างตบมือด้วยความซาบซึ้งใจในจิตวิญญาณของเธอ ทันทีที่พิธีการเสร็จสิ้นลง ธนิตก็ไม่รอช้า ความโลภและความอยากอวดอ้างเข้ามาบดบังความละอายใจ เขารีบพาภรรยาและลูกเลี้ยงเบียดเสียดฝูงชนเพื่อพยายามจะเข้าใกล้รินดาที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านายพล —รินดา! รินดาลูกพ่อ! ธนิตตะโกนเรียกเสียงดัง หวังจะให้บรรดานายทหารระดับสูงได้ยินว่าเธอคือลูกสาวของเขา นี่พ่อเองนะลูก! พ่ออยู่นี่แล้ว! นายทหารหลายคนหันมามองด้วยความสงสัย … Read more

ตอนที่ 3 : อวสานคนทรยศ (Part 3 – จบบริบูรณ์) หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เอกภพพาพิมพ์และเด็กชายเลโอมาร่วมโต๊ะอาหารมื้อใหญ่ เพื่อฉลองล่วงหน้าให้กับ “บ้านหลังใหม่” ที่เขากำลังจะได้เงินไปดาวน์ แม่สามีของฉันนั่งอุ้มหลานชายตัวน้อย ป้อนขนมด้วยความรักใคร่ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแห่งความสุขของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ… บนคราบน้ำตาของฉัน “พี่เอกภพคะ หนูไปดูบ้านจัดสรรโครงการแถวราชพฤกษ์ไว้แล้วนะคะ สวยมาก มีสระว่ายน้ำด้วย ถ้าได้เงินกู้ก้อนนี้มา เราไปเซ็นสัญญาจองกันเลยนะคะ” พิมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ได้สิพิมพ์ พรุ่งนี้เจ้าหน้าที่ธนาคารจะเอาเงินสดแคชเชียร์เช็คมามอบให้ที่บ้าน พี่เตรียมเอกสารทุกอย่างไว้หมดแล้ว” เอกภพตอบพลางยิ้มกว้าง แต่ความสุขของพวกเขาก็ต้องพังทลายลงในเช้าวันรุ่งขึ้น เช้าวันนั้น ที่ห้องรับแขกของบ้านเรือนไทยประยุกต์ เอกภพและแม่สามีนั่งรอเจ้าหน้าที่ธนาคารด้วยความตื่นเต้น ประตูรั้วเปิดออก รถยนต์สีดำสองคันแล่นเข้ามาจอดสนิท แต่คนที่ก้าวลงมาจากรถกลับไม่ใช่เจ้าหน้าที่สินเชื่อ… หากแต่เป็นฉัน ทนายวิน และเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมหมายศาลในมือ เอกภพผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “มินตรา! นี่มันเรื่องอะไรกัน? แล้วพาตำรวจกับทนายมาทำไม?” แม่สามีแผดเสียงขึ้นทันที “นังมินตรา! แกเล่นบ้าอะไรของแก เรียกตำรวจเข้าบ้านทำไม อยากให้ชาวบ้านแถวนี้เขานินทาหรือไง!” ฉันเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของฉันนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแออีกต่อไป ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดวิดีโอที่ฉันบันทึกไว้ในคืนวันครบรอบแต่งงาน เสียงสนทนาของเอกภพ พิมพ์ … Read more