Pagkatapos maging kami ni Gu Jingchen, bina-block niya ang ex-girlfriend niyang si Shen Xinci sa lahat ng social media platform.
Pero tuwing nalalasing ito, pumupunta siya sa ibaba ng apartment namin para patayin ang kuryente.
Sa sandaling mawala ang ilaw, wala nang magagawa si Gu Jingchen kundi bumaba.
Dating nagmahalan ang dalawa na parang apoy at gasolina—parehong matigas ang ulo at parehong hindi nagpapatalo.
Hindi pa man umaabot sa tatlong pangungusap ang usapan nila, nauuwi na agad sa matinding pagtatalo.
At kung sino man sa kanila ang mas masakit magsalita, mahirap sabihin.
Matagal na akong nasanay sa eksenang iyon.
Pero sa pagkakataong ito, lumampas na sa karaniwang sigawan ang nangyari.
Bigla na lamang sinakyan ni Shen Xinci si Gu Jingchen at pinagsusuntok at sinisipa siya nang walang habas.
Sa sobrang galit ko, tumakbo ako para itulak siya palayo.
Ang kapalit?
Isang malakas na sampal na halos magpahilo sa akin.
Aakmang gaganti sana ako nang mahigpit na hawakan ni Gu Jingchen ang aking pulso.
Tinulungan niyang makatayo si Shen Xinci mula sa sahig.
Punong-puno ng pag-aalala ang mga mata niya habang tinatanong ito:
“Nasaktan ka ba nang bumagsak ka?”
Pero nang tumingin siya sa akin, puro pagsisi lamang ang nasa mukha niya.
“Lasing siya. Bakit mo pa siya itinulak?”
Natigilan ako habang nakatingin sa lalaking hinahayaan ang ibang babae na kumapit sa kaniya at magwala dahil sa alak.
At sa sandaling iyon, may naunawaan ako.
Kapag sinabi ng isang lalaki na galit na galit siya sa babaeng minsan niyang minahal,
madalas, ang babaeng iyon ang siya ring hindi niya kailanman nakalimutan.
…
Pitong taon ding nagkaroon ng gusot na relasyon sina Gu Jingchen at Shen Xinci.
At nang maghiwalay sila, hindi rin iyon naging maayos.
Tatlong taon na akong nakatira sa bahay ni Gu Jingchen.
At sa loob ng tatlong taong iyon, tatlong taon ding hindi tumigil si Shen Xinci sa panggugulo.
Noong una, palihim niyang kinopya ang susi ng bahay.
Pagkakataong wala si Gu Jingchen, ninakaw niya ang aso na dati nilang sabay na inaalagaan.
Tatlong araw na halos hindi natulog si Gu Jingchen bago niya nabawi ang aso mula sa isang inuupahang kuwarto sa malayong bahagi ng Quezon City.
Pagkatapos noon, nagkabit naman siya ng napakaliit na tracking device sa ilalim ng sasakyan ni Gu Jingchen.
Sa tuwing lalabas kami gamit ang kotse, paulit-ulit na tumutunog sa tracking screen ang lumang voice recording kung saan ipinagtapat ni Gu Jingchen ang pagmamahal niya kay Shen Xinci noong kolehiyo pa sila.
At kalaunan, tuwing malalasing siya, pupunta siya sa ibaba ng apartment para patayin ang breaker ng kuryente at piliting pababain si Gu Jingchen.
Marahil iyon ang tinatawag nilang pagmamahalang puno ng galit at pananabik.
Sa bawat pagkakataon, nanginginig sa galit si Gu Jingchen.
Paulit-ulit niyang sinasabing ayaw na niya itong makita kailanman.
Ngunit hindi niya kailanman tuluyang pinatigil ang lahat.
Sa pagkakataong ito, malinaw na ako ang sinaktan.
Pero si Shen Xinci pa rin ang mahigpit na nakakapit sa kaniya habang umiiyak nang malakas.
Ni hindi man lang ako nilingon ni Gu Jingchen.
Hindi rin niya tinanong kung masakit ba ang pisngi kong nasampal.
Sa halip, buong tiyaga niya itong niyakap at marahang inalo.
“Sige na, ayos lang. Nandito ako. Huwag ka nang umiyak.”
“Galit na galit ako sa’yo, Gu Jingchen!”
Sigaw ni Shen Xinci habang nakakapit sa kaniya.
Kinakalmot siya nito at minsan ay kinakagat pa.
May matinding obsesyon si Gu Jingchen sa kalinisan.
Hindi niya kayang tiisin ang pisikal na pagdikit ng ibang tao sa kaniya.
Ngunit ngayon, para bang wala siyang pakialam sa lahat ng iyon.
Habang nakatayo ako sa malamig na dilim ng eskinita, nararamdaman ko ang unti-unting pamamanhid ng aking pisngi, kasabay ng tuluyang pagka-agnas ng huling hibla ng pag-asa sa aking puso. Ang lalaking pinaglaanan ko ng tatlong taon ng aking buhay, ang lalaking nangakong ako na ang kaniyang kasalukuyan at hinaharap, ay buong-pusong yumayakap ngayon sa babaeng sumira sa aming katahimikan. Ang bawat hagulhol ni Shen Xinci at ang bawat marahang pag-alo ni Gu Jingchen ay tila mga saksak ng patalim na nagpira-piraso sa aking pagkatao. Sa sandaling iyon, ang katahimikan ko ang naging pinakamalakas na hiyaw ng aking pagsuko. Hindi ko na pinunasan ang luhang pumatak sa aking mukha. Tinalikuran ko sila nang walang isang salita, umakyat sa apartment, at sa gitna ng kadiliman dahil sa pinatay na kuryente, kinuha ko ang aking maleta. Hindi ko na kailangan ng ilaw para makita ang daan palabas sa buhay na kailanman ay hindi naging akin.
Lumipas ang isang buwan na tila isang mahabang panaginip. Binago ko ang aking numero, lumipat ako ng tirahan sa kabilang dako ng lungsod, at ibinuhos ang buong lakas ko sa trabaho. Sa unang dalawang linggo, nakatanggap ako ng mga email mula kay Gu Jingchen—mga mensaheng puno ng paghingi ng paumanhin, mga rason na “lasing lang si Xinci at kailangan lang protektahan sa sarili niya,” at mga pakiusap na bumalik ako. Ngunit hindi ko na sinagot ang alinman sa mga ito. Alam ko ang katotohanan: ang galit at obsesyon nila sa isa’t isa ay isang lason na walang espasyo para sa isang seryosong relasyon. Sila ay dalawang bagyo na nagwawasak sa lahat ng madadaanan, at sa wakas, nagpasya akong huwag nang maging urong-sulong na biktima ng kanilang labanan.
Isang gabi, habang naglalakad ako pauwi galing sa isang hapunan kasama ang aking mga kasamahan sa trabaho, biglang huminto ang isang pamilyar na itim na sasakyan sa aking tapat. Bumukas ang pinto at lumabas si Gu Jingchen. Halatang malaki ang ipinagbago ng kaniyang hitsura; gulo-gulo ang kaniyang buhok, may malalalim na itim sa ilalim ng kaniyang mga mata, at wala na ang dating kintab ng kaniyang pagiging metikuluso sa sarili. Nang makita niya ako, tila nakakita siya ng pag-asa sa gitna ng disyerto. Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang aking mga balikat, ang kaniyang boses ay nanginginig sa matinding emosyon.
“Nahanap din kita, sa wakas… Please, makinig ka muna sa akin. Nagkamali ako. Noong gabing iyon, natakot lang ako na baka may magawang masama si Xinci sa sarili niya kaya ko siya inuna. Pero ikaw ang mahal ko, ikaw ang buhay ko ngayon. Hindi ko kayang mabuhay sa apartment na wala ka. Gabi-gabi kong iniisip ang katahimikan at ang pag-aalaga mo. Patawarin mo ako, pabalikin mo na ako sa buhay mo,” pagsusumamo niya, habang ang mga mata niya ay nagsisimulang mangilid ang luha.
Tinitigan ko siya nang matagal, hinahanap ang dating tibok ng puso ko para sa kaniya, ngunit wala akong naramdaman kundi matinding pagod at habag. Bago ko pa man maibuka ang aking bibig upang sumagot, isang pamilyar at marahas na tawa ang umalingawngaw mula sa di-kalayuan. Lumabas si Shen Xinci mula sa anino ng mga puno, may hawak na bote ng alak, at ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa galit at selos.
“Sinasabi ko na nga ba! Nandito ka na naman sa kaniya, Jingchen!” Sigaw ni Shen Xinci habang pasuray-suray na lumalapit, sabay hagis ng bote ng alak sa semento na lumikha ng matalim na tunog ng pagkabasag. “Sabi mo galit ka sa akin! Sabi mo ayaw mo na akong makita! Pero bakit tuwing tinatawagan kita, pumupunta ka pa rin? Bakit hinayaan mo akong kagatin at saktan ka kung hindi mo na ako mahal? Sinungaling ka!” Marahas niyang itinulak si Gu Jingchen, at tulad ng dati, nagsimula na naman siyang magwala, pinagsusuntok ang dibdib ng lalaki habang umiiyak.
Sa pagkakataong ito, hindi ko na pinanood ang kanilang pamilyar na tula ng pagkawasak. At hindi na rin ako nakialam upang mamagitan. Kita ko sa mga mata ni Gu Jingchen ang matinding takot—hindi dahil sa pananakit ni Shen Xinci, kundi dahil sa takot na tuluyan ko na siyang talikuran. Sinubukan niyang itulak palayo si Shen Xinci upang maabot ang kamay ko, ngunit lalong humigpit ang kapit ng ex-girlfriend niya sa kaniyang leeg, isinisigaw ang lahat ng kanilang pitong taong nakaraan na puno ng sugat at tamis.
Dahan-dahan kong inalis ang mga kamay ni Gu Jingchen na nakasabit pa rin sa aking braso. Tumingin ako sa kanilang dalawa—ang dalawang taong nakatali sa isa’t isa sa pamamagitan ng isang mapangwasak na uri ng pag-ibig na walang sinumang makakapagpagaling kundi ang sarili nila.
“Gu Jingchen,” seryoso at malamig kong sabi, habang umaatras ako ng ilang hakbang palayo sa kanila. “Tama ka noong gabing iyon. Lasing siya, at hindi ko dapat siya itinulak. Dahil sa totoo lang, wala naman talaga akong karapatang pumagitna sa inyong dalawa. Ang pitong taon ninyo ay hindi kailanman mabubura ng tatlong taon natin. Ang galit mo sa kaniya ay hindi tunay na galit—ito ay ang hindi mo pa rin pagbinit sa kaniya. Magkasama kayo sa impiyernong ginawa ninyo para sa isa’t isa, at sa wakas, pinalalaya ko na ang sarili ko mula sa apoy ninyo.”
“Huwag! Pakiusap!” Sigaw ni Gu Jingchen, habang sinusubukan niyang kumawala kay Shen Xinci na ngayon ay humahagulgol na sa kaniyang paanan, mahigpit na nakakapit sa kaniyang mga binti. Ang eksenang iyon—ang lalaking may obsesyon sa kalinisan na hinahayaang marumihan ang kaniyang mamahaling kasuotan sa kalsada dahil sa kaniyang nakaraan—ang naging huling alaala ko sa kanila.
Tinalikuran ko sila habang maririnig pa rin ang kanilang mga sigawan at iyakan na unti-unting lumalabo sa bawat hakbang ko palayo. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naramdaman ko ang tunay na kalayaan. Ang hangin ng gabi ay hindi na malamig; ito ay sariwa at puno ng bagong simula. Iniwan ko sila sa kanilang walang-katapusang ikot ng galit at pananabik, habang ako ay naglalakad patungo sa sarili kong liwanag—isang liwanag na hindi na kailanman mapapatay ng sinuman.