LALAKING ALAM NA HINDI NA AKO ANG DATING MAY-ARI NG ACCOUNT

BAHAGI 2: ANG LALAKING ALAM NA HINDI NA AKO ANG DATING MAY-ARI NG ACCOUNT

Nanigas ako.

Nakatigil ang mga daliri ko sa keyboard.

Paulit-ulit na umuugong sa isip ko ang sinabi niya.

“Kailan mo balak alisin ang relasyon natin?”

Napalunok ako.

Parang biglang uminit ang buong silid.

— A-Anong ibig mong sabihin?

Tahimik siya nang ilang segundo.

— Mali ang tanong ko.

Kalmado pa rin ang boses niya.

— Ang gusto kong itanong, bakit hindi mo pa ito inaalis?

Bumilis ang tibok ng puso ko.

— Alam mong nagpalit na ng may-ari ang account na ito?

— Oo.

— Mula pa kailan?

— Mula noong unang laban natin.

Natigilan ako.

— Paano mo nalaman?

Mahina siyang natawa.

Napakagaan ng tawang iyon.

Pero sapat para mamula ang mga tainga ko.

— Hindi kailanman naglalaro bilang support ang dating may-ari.

— Hindi rin siya gumagamit ng mga emote na parang bata.

— At lalong hindi niya tatawaging “asawa” ang isang estranghero.

Napangiwi ako.

Sige na nga.

Mukhang tama siya sa huling dahilan.

Pero…

— Kung alam mo na, bakit mo pa ako binuhat sa laro buong gabi?

Muling natahimik ang kabilang linya.

Napakatagal.

Akala ko nag-log out na siya.

Pagkaraan ng ilang sandali, sumagot siya.

— Dahil curious ako.

Natigilan ako.

— Curios sa ano?

— Gusto kong malaman kung anong klaseng tao ang bumibili ng lumang account sa kalagitnaan ng gabi.

— At pagkatapos ay agad gustong hiwalayan ako.

Napatawa ako.

— Hindi ba dapat ko naman talagang alisin iyon?

— Siguro.

— Pero hindi mo ginawa.

Ako:

— …

Tama siya.

Hindi ko talaga inalis.

At ang dahilan…

Hindi ko rin alam.

Siguro dahil abala ako sa pagra-rank.

O baka nakalimutan ko lang.

O baka…

Ayaw ko lang aminin ang totoong dahilan.

Unti-unti kong napansing interesante ang lalaking ito.

Biglang may lumabas na system notification.

[Shadow sent you a gift.]

Napakurap ako.

Pagbukas ko.

Isang bagong limited-edition skin ang nasa mailbox ko.

At hindi iyon mura.

Nagulat ako.

— Nagkamali ka ba?

— Hindi.

— Para sa’yo iyan.

— Ha?

— Regalo para sa pag-akyat mo ng rank.

Napatitig ako sa screen.

Hindi ko alam ang sasabihin.

May tama ba siya sa ulo?

Ilang oras pa lang kaming magkakilala.

Tapos mamahaling regalo agad?

— Hindi ko matatanggap ito.

— Tinanggap mo na.

— May notification na.

Ako:

— …

Gusto ko siyang sapakin.

Pero hindi ko magawa.

Habang tumatagal ang usapan namin.

Napansin kong hindi naman pala siya malamig.

Sa katunayan.

Mahilig siyang mang-asar.

At tila paborito niyang gawin iyon sa akin.

Alas-tres y medya na ng madaling-araw.

Inaantok na ako.

— Matutulog na ako.

— Sige.

— Good night.

— Good night.

Pipindutin ko na sana ang exit.

Nang bigla siyang magsalita.

— Ano ang pangalan mo?

Napahinto ako.

Ayokong sabihin ang totoong pangalan ko.

— Tawagin mo na lang akong Maya.

Iyon ang palayaw na ginagamit ko online.

— Maya.

Inulit niya.

Napakalambot ng pagkakasabi niya.

At hindi ko maintindihan kung bakit.

Pero parang may kakaibang kaba sa dibdib ko nang marinig ko iyon.

— Ikaw?

— Shadow na lang.

— Wala kang totoong pangalan?

— Malalaman mo rin balang araw.

Napairap ako.

Napakahiwaga naman.

Pero hindi na ako nagtanong.

Pagkatapos kong mag-log out.

Humiga ako sa kama.

Ngunit kahit isang oras na ang lumipas.

Hindi pa rin ako makatulog.

Paulit-ulit kong naririnig sa isip ko ang boses niya.

At ang tanong na hindi mawala sa isip ko.

Bakit niya pinanatili ang relasyong iyon sa loob ng napakaraming taon?

Kinabukasan.

Nagising ako dahil sa tunog ng telepono.

Mensahe mula sa dating may-ari ng account.

— Kumusta ang account?

Bigla kong naalala si Shadow.

— Ate, may itatanong sana ako.

— Sino ba talaga iyong naka-link na account?

Matagal bago siya sumagot.

— Sino?

— Iyong may heart icon.

Muli siyang natigilan.

Pagkaraan ng ilang minuto.

Nag-reply siya.

— Nakita mo siya?

May kakaiba sa paraan ng pagkakasulat niya.

— Oo.

— Naglaro kami kagabi.

Bigla siyang tumawag.

Nagulat akong sinagot iyon.

Halatang kinakabahan ang boses niya.

— Sinabi mong siya mismo ang nag-imbita sa’yo?

— Oo.

— Imposible…

Nanlamig ang batok ko.

— Bakit?

Huminga siya nang malalim.

— Tatlong taon na siyang hindi nag-o-online.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.

— Ano?

— Akala ko tuluyan na siyang tumigil sa laro.

— Hindi ko rin alam kung bakit nanatili ang relationship badge.

Bigla akong kinabahan.

— Sigurado ka?

— Tingnan mo ang login history niya.

Agad kong binuksan ang laro.

At nang makita ko ang impormasyon sa profile niya.

Nanigas ako.

Huling login:

Kagabi.

At bago iyon.

Tatlong taon ng walang kahit isang bakas ng pag-online.

Napatitig ako sa screen.

Lalong dumami ang tanong sa isip ko.

— Naging kayo ba talaga?

Matagal siyang hindi sumagot.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi.

— Hindi.

— Hindi kami nagkita kahit minsan.

— Magkaibigan lang kami sa laro.

— Pero…

Huminto siya.

— Noong araw na mawala siya.

— Sinabi niyang may hahanapin siyang isang tao.

Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

— Sino?

— Hindi ko alam.

— Pero bago siya mawala.

— May iniwan siyang isang mensahe.

Napahigpit ang hawak ko sa telepono.

— Ano iyon?

Mabagal niyang sinabi.

— Kung babalik man ako balang araw…

— Ibig sabihin nahanap ko na siya.

Hindi ko pa lubos na nauunawaan ang ibig sabihin noon.

Nang biglang mag-vibrate ang telepono ko.

Notification mula sa laro.

[Shadow is now online.]

Kasunod nito ang isang pribadong mensahe.

Isang maikling linya lamang.

“Sa tingin ko… sa wakas nahanap na rin kita.”

Huminto ang paghinga ko.

Dahil sa sandaling iyon.

Napagtanto ko.

Hindi iyon mensaheng ipinadala sa isang estranghero.

Parang…

Matagal na niya akong hinahanap.

ITUTULOY…