BUMIYAHE AKO NG 3 ORAS PARA SURPRESAHIN ANG ASAWA KO, PERO TILA TUMIGIL ANG PUSO KO NANG SABIHIN NG GUARD NA “NASA TAAS NA ANG MISIS NIYA”… AT ANG NAKITA KONG SUOT NG BABAE AY ANG MILITARY DOG TAG NA AKO LANG DAPAT ANG NAGMAMAY-ARI!
Sinasabi nila na ang tiwala ay parang isang salamin. Kapag nabasag, maaari mo itong buuin muli, ngunit habambuhay mo nang makikita ang mga bitak. Para sa akin, ang tiwala ko sa aking asawang si Captain Leo ay hindi lamang nabasag—ito ay dinurog at tinapakan sa pinakawalang-awang paraan na maaari mong maisip.
Sa loob ng limang taon, naging isang tapat at maunawaing “military wife” ako. Sanay ako sa mga gabi na mag-isa, sa mga biglaang deployment, at sa kaba tuwing hindi siya nakakatawag. Ang tanging pinanghahawakan ko ay ang kanyang pangako at ang isang napakahalagang bagay na ibinigay niya sa akin noong araw ng aming kasal: Ang kanyang orihinal na military dog tag. Sabi niya noon, “Maya, ang dog tag na ito ay ang buhay at kaluluwa ko. Sa iyo ko lang ito ibibigay dahil ikaw lang ang nag-iisang babae sa buhay ko.”
Dahil masyadong mahalaga, itinago ko iyon sa isang pelus na kahon sa aming vault. O iyon ang inakala ko.
ANG TATLONG ORAS NA BIYAHE
Ika-limang anibersaryo ng aming kasal. Nakadestino si Leo sa isang headquarters na tatlong oras ang layo mula sa aming bahay at nakatira siya pansamantala sa isang condominium na inilaan para sa mga opisyal. Dahil hindi siya makakauwi, napagpasyahan kong ako ang gagawa ng paraan.
Nagluto ako ng paborito niyang pagkain, bumili ng cake, at maagang nagmaneho. Tatlong oras akong bumagtas sa kalsada na may ngiti sa labi at pananabik sa aking puso. Inisip ko kung gaano siya matutuwa pagkabukas niya ng pinto.
Nang makarating ako sa lobby ng kanyang condominium, masigla akong lumapit sa front desk security.
“Magandang hapon po. Ako po si Maya, asawa ni Captain Leo sa Unit 804. Pwede po bang humingi ng visitor’s pass? I-su-surprise ko sana siya,” nakangiti kong sabi habang inilalapag ang cake sa counter.
Kumunot ang noo ng guwardiya. Tiningnan niya ang logbook, pagkatapos ay tiningnan ako nang may labis na pagtataka at kalituhan.
“Ma’am… asawa po kayo ni Captain?” nag-aalangang tanong ng guwardiya.
“Opo. May problema ba?”
Napalunok ang guwardiya at dahan-dahang umiwas ng tingin. “Eh Ma’am… K-Kakaakyat lang po kasi ng Misis ni Captain Leo. Mga labinlimang minuto pa lang po ang nakakalipas. ‘Yung magandang babae po na laging bumibisita sa kanya rito tuwing weekend.”
Parang binuhusan ng kumukulong yelo ang buong katawan ko. Tumigil ang pag-ikot ng aking mundo at tila nabingi ako sa sarili kong tibok ng puso. Misis niya? Laging bumibisita tuwing weekend?!
Hindi ako nakapagsalita. Nanginginig ang aking mga kamay na kinuha ko ang spare key card na ibinigay sa akin ni Leo noon (na inakala niyang hindi ko kailanman gagamitin). Tinalikuran ko ang guwardiya at nagmamadaling pumasok sa elevator.
ANG PAG-AKYAT SA IMPYERNO
Ang biyahe sa elevator patungong 8th floor ay ang pinakamahaba at pinakamasakit na sandali ng buhay ko. Nagdadasal ako na sana ay isang malaking pagkakamali lang ito. Baka kapatid niya? Baka pinsan? Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko kahit alam kong sinungaling ang sarili kong utak.
Nang tumigil ang elevator, naglakad ako patungo sa Unit 804. Nanginginig kong itinapat ang key card.
Click.
Bumukas ang pinto nang walang ingay. Ang una kong narinig ay ang mahinang musika at ang malambing na tawanan ng isang lalaki at isang babae.
Naglakad ako sa maikling pasilyo patungo sa sala. At doon, sa mismong sopa, nakita ko ang aking asawa. Nakaupo si Leo, walang suot na pang-itaas, habang nakakandong sa kanya ang isang nakababatang babae. Naghahalikan sila nang buong alab, walang pakialam sa mundo.
Ngunit hindi ang halik ang tuluyang sumira sa aking kaluluwa.
Nang bahagyang gumalaw ang babae, kumislap ang isang bagay na nakasabit sa kanyang leeg. Isang pilak na kwintas.
Pinagmasdan ko ito nang mabuti, at halos bumigay ang aking mga tuhod nang marealize ko kung ano iyon. Ang military dog tag. Ang eksaktong dog tag na isinumpa ni Leo na sa akin lamang ibibigay. Ang dog tag na itinago ko sa aking vault upang protektahan! Lihim niya itong ninakaw mula sa sarili kong kahon sa bahay upang ibigay sa kanyang kabit bilang simbolo ng kanyang “katapatan” sa babaeng ito!
ANG HARAPAN
Bumagsak ang kahon ng cake na hawak ko.
BLAG.
Gulat na napalingon silang dalawa. Nang makita ako ni Leo, naging kasing-puti ng papel ang kanyang mukha. Agad niyang itinulak ang babae at tarantang tumayo, hindi malaman kung saan itatago ang kanyang sarili.
“M-Maya… B-Bakit ka nandito?! Paano ka nakapasok?!” utal-utal at nanginginig na tanong ni Leo.
Ang babae ay naguguluhan ding tumingin sa akin. Inayos niya ang kanyang buhok at mataray na nagtanong, “Babe, sino siya? Bakit may susi siya ng condo natin?”
Condo natin. Ang mga salitang iyon ay parang lason. Tinitigan ko ang babae, pagkatapos ay bumaba ang tingin ko sa kanyang leeg.
“Saan mo nakuha ang kwintas na iyan?” malamig at walang-emosyon kong tanong. Ang boses ko ay matigas, pinipigilan ang anumang luha na magtangkang tumulo.
Hinawakan ng babae ang dog tag nang may pagmamalaki. “Ah, ito ba? Ibinigay ito sa akin ni Leo. Sabi niya, ibinibigay lang daw ito ng isang sundalo sa nag-iisang babaeng pinakamahal niya. Bakit, inggit ka?”
Napapikit ako sa tindi ng sakit, ngunit nang imulat ko ang aking mga mata, wala nang natirang pagmamahal para sa lalaking nasa harap ko. Purong pandidiri na lamang.
Humarap ako kay Leo. Nakaluhod na siya ngayon sa sahig, sinusubukang abutin ang kamay ko.
“Maya, let me explain! Isang pagkakamali lang ‘to! Kunin mo ‘yung cake, mag-usap tayo, parang awa mo na!” nagmamakaawa niyang sabi, tumutulo na ang mga luha sa pag-aakalang madadaan niya ako sa drama.
Umatras ako para hindi niya ako mahawakan. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.
“Limang taon, Leo. Limang taon akong nagpakatanga kakahintay sa’yo tuwing nasa misyon ka, habang naglalaro ka pala rito ng bahay-bahayan,” matalim kong sabi, ang boses ay dumadagundong sa tahimik na kwarto. “At ang mas malala? Ninakaw mo ang dog tag mula sa sarili kong vault para lang may maipangako kang kasinungalingan sa kabit mo.”
Nalaglag ang panga ng babae. Tiningnan niya si Leo. “K-Kabit? A-Asawa mo siya?!”
Hindi ko na sila pinagsalita. Hinubad ko ang aking wedding ring at inihagis ito nang malakas sa mukha ni Leo. Tumama ito sa kanyang pisngi at gumulong sa sahig.
“Sayo na ang basurang kwintas na ‘yan, Miss,” baling ko sa babae na ngayon ay namumutla na rin. “Bagay na bagay sa inyong dalawa. Mga peke.”
Tinalikuran ko sila. Habang naglalakad ako palabas ng pinto, narinig ko ang malakas na sigawan at sampalan nilang dalawa. Ang babaeng inakala na siya ang “nag-iisa,” at ang lalakeng nabunyag ang lahat ng panlilinlang.
Bumiyahe ako nang tatlong oras pabalik. Sa pagkakataong ito, wala nang cake, wala nang asawa, at wala nang mga kasinungalingan. Umiyak ako habang nagmamaneho, oo, ngunit pagdating ko sa aming bahay, alam kong ang mga luhang iyon ang huling ibubuhos ko para sa isang kapitan na namatay na sa aking puso.