Nanginginig ang mga daliri ko habang inaayos ang suot kong cream-colored na dress dito sa harap ng salamin ng Iloilo River Esplanade. Alas-singko pa lang ng madaling-araw ay gising na ako para mag-ayos. Nagpa-salon ako at isinuot ang lumang hikaw ng nanay ko bago siya namatay. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko sa tindi ng kaba.

Insecure ako. Hindi dahil pangit ako, kundi dahil sa malaking kasalanang ginawa ko. Tatlong taon kaming may relasyon online ng lalaking kilala ko lang bilang “TambaySaPier”—isang simpleng mekaniko sa Palawan na mahilig sa motorsiklo. Tuwing humihingi siya ng litrato ko, palaging larawan ng pinsan kong si Celia ang isinesend ko. Si Celia na mataba, kulot, laging may bimpo sa balikat, at naka-daster sa bahay dahil may apat nang anak.

Takot akong madismaya siya sa totoong mukha ko, pero nahulog ako sa kanya dahil sa gabi-gabi niyang pagtawag at pag-aalaga sa akin tuwing nagbebenta ako ng batchoy sa pier. Ngayong araw, magkikita kami.

Eksaktong alas-diyes ng umaga, isang marangyang itim na SUV ang huminto sa mismong harap ko.

Bumukas ang pinto. Bumaba ang isang matangkad, maitim, at malapad ang balikat na lalaki. Naka-poloshirt siya at jeans, may mahabang peklat sa leeg, at ang mga mata niya ay may talim na parang nakasanayan ang mga delikadong sitwasyon.

Dire-diretso siyang lumapit sa akin at huminto.

“Mara?” tanong niya.

“O-oo…” nanginginig kong sagot.

Tinitigan niya ako nang matagal bago bahagyang ngumiti. “At least… mas maganda ka kaysa sa inaasahan ko.”

Namula ako pero napayuko sa hiya. “Hindi ka ba galit? Hindi ako ‘yung babaeng nasa mga litratong isinend ko.”

“Matagal ko nang alam, Mara,” seryoso niyang sagot. “Sa repleksyon ng rice cooker sa likod ng pinsan mo noong nagpadala ka ng picture, nakita kita roon. At noong nag-video call tayo, ni-record ko ‘yon at ipina-zoom ko sa mga tauhan ko.”

Napatanga ako. “Ang creepy mo naman! Sino ka ba talaga?”

Bago pa siya makasagot, tatlong police mobile ang biglang pumarada sa kabilang kalsada. Mabilis na bumaba ang mga armadong pulis. Isang opisyal ang tumakbo patungo sa amin at sumaludo sa lalaking nasa harap ko.

“Sir! Ready na po ang buong team. Hinihintay na lang po namin ang utos ninyo,” ulat ng pulis.

Tumingin ako sa kanya, punong-puno ng takot. Dahan-dahan niyang inilabas ang kanyang ID mula sa bulsa at ipinakita sa akin.

CAPTAIN LEON DELA CRUZ — PNP SPECIAL ACTION FORCE.

“Sabi mo… mekaniko ka lang sa probinsya?” bulong ko.

“Marunong naman talaga akong mag-ayos ng makina,” kalmado niyang sagot. “Pero ikaw, Mara? Hindi mo rin naman ginamit ang totoong pagkatao mo noong nakilala mo ako.”

Hindi ako nakasagot. Biglang tumakbo pabalik ang isang pulis mula sa direksyon ng pantalan.

“Sir! Nahanap na po namin ang target sa lumang warehouse malapit sa pier!” sigaw ng pulis.

Nagbago ang mukha ni Leon. Nawala ang lambing at napalitan ng lamig. Humarap siya sa akin at hinawakan nang mahigpit ang kamay ko.

“Mara, may isang bagay akong hindi sinabi sa ‘yo,” seryoso niyang sabi habang hinihila ako patungo sa SUV. “Hindi aksidente ang pagkakakilala natin online. At ang tatay mo… siya ang dahilan kung bakit tatlong taon kitang hinanap.”

ANG PAGPAPATULOY…

Parang nawalan ng tunog ang buong paligid ko habang nakaupo sa loob ng humaharurot na SUV. Nanlalamig ang mga kamay ko at hindi ko magawang bitawan ang folder ng mga resibo ng karinderya na hawak ko. Tumingin ako sa profile ng mukha ni Leon habang seryoso siyang nagmamaneho, pinaliligiran kami ng mga police escort.

“Leon… anong ibig mong sabihin tungkol sa tatay ko?” basag ang boses kong nagtanong. “Bata pa ako noong sabihin ni Mama na namatay si Papa sa aksidente sa dagat.”

Tumingin siya sa akin nang sandali bago ibinaling muli ang pansin sa daan. “Hindi ‘yon ang totoo, Mara. Ang tatay mong si Ernesto Villanueva ay dating undercover informant ng SAF sa Visayas.”

Napatayo ako halos sa upuan ko. “Hindi totoo ‘yan!”

Inabot ni Leon ang kanyang wallet at inilabas ang isang lumang litrato. Iniabot niya ito sa akin. Doon ko nakita ang isang batang Leon, siguro labindalawang taong gulang pa lang, katabi ang isang lalaking pamilyar na pamilyar ang mukha—ang tatay ko.

“Magkaibigan ang ama mo at ang pamilya ko,” mahina ngunit matigas ang boses ni Leon. “Iniligtas ng tatay mo ang buhay namin noong bata pa ako mula sa mga ganti ng sindikato. Pero noong huling operasyon laban sa malaking smuggling syndicate dito sa Iloilo pier… may nagtaksil sa loob. May traydor na naglaglag sa kanya.”

“Ibig mong sabihin… pinatay siya?” tuluyan nang tumulo ang mga luha ko.

“Hindi,” sagot ni Leon habang inihihinto ang SUV sa tapat ng isang lumang abandonadong warehouse malapit sa pantalan. “Buhay ang tatay mo, Mara.”

Parang may sumabog sa dibdib ko sa narinig ko. “Buhay? Kung buhay siya, bakit hindi siya bumalik sa amin ni Mama sa loob ng dalawampung taon?! Bakit mo ako nilapitan sa online group kung alam mo kung nasaan siya?!”

Humarap sa akin si Leon, puno ng bigat ang kanyang mga mata. “Dahil anim na buwan ko pa lang natutuklasan ang lokasyon niya matapos naming tugisin ang mga natitirang miyembro ng sindikato. Ginamit ko ang online group para mahanap ka dahil kailangan kong masiguro na ligtas ka bago ko tapusin ang operasyong ito.”

“Ginamit mo lang ako?” humagulhol ako sa galit habang binubuksan ang pinto ng sasakyan. “Sinungaling ka rin pala! Pareho lang tayong manloloko!”

“Mahal kita, Mara!” biglang sigaw ni Leon, hinawakan niya ang magkabilang balikat ko para harapin siya. “Hindi ko planong mahulog sa ‘yo. Noong una, trabaho lang ito. Pero noong tinuruan mo akong magluto ng batchoy habang kausap kita sa video call nang madaling-araw, doon ko narealize na hindi ko na kayang mawala ka sa buhay ko. Kaya hindi ko sinabi ang totoo dahil ayokong madamay ka sa huling ganti ng sindikato.”

“Sir! Gumagalaw na ang mga suspek sa loob ng Warehouse 12! May mga armas sila!” sigaw ng isang SAF operator mula sa labas.

Mabilis na binitiwan ni Leon ang balikat ko at isinuot ang kanyang tactical vest. Kinuha niya ang isang silver pendant mula sa kanyang bulsa at inilagay ito sa palad ko. Eksaktong kapareho ito ng pendant na iniwan sa akin ng nanay ko bago siya namatay.

“Ito ang kalahati ng pendant ng tatay mo,” bulong ni Leon, hinalikan niya ako sa noo. “Kapag natapos ko ang operasyong ito ngayon, dadalhin kita sa kanya. Pakiusap, manatili ka lang sa loob ng sasakyan.”

“Leon! Bumalik ka!” sigaw ko habang nakikita ko siyang tumatakbo kasama ang mga armadong pulis papasok sa madilim na warehouse.

Narinig ko ang mga sunod-sunod na sigawan, tunog ng mga paghuli, at ang sirena ng mga ambulansya sa loob ng tatlong oras na paghihintay. Para akong mababaliw sa loob ng SUV. Umiiyak ako habang hawak ang silver pendant. Tatlong taon kong inisip na isang simpleng lalaki lang ang kausap ko, pero ngayon ay nakataya ang buhay niya sa harap ko.

Bumukas ang pinto ng warehouse. Lumabas si Leon, may galos sa mukha, punit ang manggas ng poloshirt, pero naglalakad nang matatag.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Patakbo akong lumabas ng sasakyan at mahigpit siyang niyakap sa harap ng kanyang mga tauhan. Humikbi ako sa kanyang dibdib habang marahan niya akong tinatapik sa likod.

“Sabi ko sa ‘yo, palagi akong bumabalik sa ‘yo,” bulong niya nang may mahinang tawa.

Kinabukasan, isinakay ako ni Leon sa isang pribadong bangka patungo sa isang maliit at tago na isla sa Guimaras. Pumasok kami sa isang maliit na kubo malapit sa tabing-dagat.

Sa loob ng kubo, may isang matandang lalaking nakaupo sa wheelchair. Puti na ang lahat ng buhok niya at payat ang katawan, pero nang lumingon siya sa direksyon ko, nakita ko ang aking sariling mga mata sa kanyang mukha.

“Tatay…” bulong ko.

Nanginig ang buong katawan ng matanda. “M-Mara… anak ko…”

Mabilis akong lumuhod sa harap ng wheelchair at niyakap ko siya nang buong-buo. Pareho kaming umiyak ng tatay ko habang si Leon ay nakatayo lang sa may pinto, binibigyan kami ng pribadong sandali. Nalaman ko na itinago ng pamahalaan at ng SAF ang tatay ko sa loob ng dalawampung taon upang protektahan kami ni Mama dahil malawak ang galamay ng sindikato noon. At si Leon ang batang nangako sa tatay ko na kapag naging opisyal siya, siya mismo ang hahanap sa akin para ibalik ako sa kanya.

Lumipas ang anim na buwan. Matapos tuluyang ma-neutralize ng SAF ang sindikato sa Visayas, bumalik sa normal ang buhay ko sa karinderya sa pier—pero may isang malaking pagbabago.

Halos araw-araw na ring nasa karinderya ko si Leon. Naka-uniporme man o naka-civilian, tumutulong siya sa pagsisilbi ng batchoy sa mga kargador at estudyante. Maraming kababaihan ang nagpapakyut sa kanya at humihingi ng picture dahil sa kanyang kagandahan ng lalaki.

“Huwag ka ngang ngumiti sa kanila kapag nagpapakuha sila ng larawan,” sita ko sa kanya isang hapon habang nagpupunas ako ng mesa.

“Nagseselos ang may-ari ng karinderya,” biro ni Leon habang inilalapag ang tray.

“Hindi ako nagseselos,” sagot ko habang nakataas ang kilay.

“Talaga?”

Biglang lumuhod si Leon sa harap ko, sa gitna ng mataong karinderya. Nagulat ang mga kargador at parokyano, mabilis na naglabas ng mga cellphone ang mga tao para mag-video. May inilabas siyang maliit na pulang kahon mula sa kanyang bulsa at binuksan ito, naglalaman ng isang simpleng gintong singsing.

“Mara Villanueva,” seryoso ngunit may lambing ang kanyang mga mata. “Tatanggapin mo ba ang isang SAF captain na nagpanggap na mekaniko para lang mahanap at mahalin ka habambuhay?”

Napaiyak ako sa tuwa habang tumatawa sa harap niya. “Siraulo ka talaga, Leon. Oo, tinatanggap kita.”

Nagsigawan at nagpalakpakan ang buong karinderya. Kasabay nito ang malakas na hiyaw ng pinsan kong si Celia mula sa kusina.

“Buti naman, Mara! Akala ko ako talaga ang pinupuntahan niya rito dahil sa mga daster ko!” sigaw ni Celia, dahilan para magtawanan ang lahat ng tao.

Habang isinusuot ni Leon ang singsing sa daliri ko, narealize ko na kahit nagsimula ang relasyon namin sa mga maling litrato at lihim na operasyon, ang pag-ibig na nabuo sa amin ay ang pinakatotoong bagay na hawak ko ngayon. Natagpuan na ako ng taong hinding-hindi na muling bibitaw sa akin.