LALAKING KINATATAKUTAN SA LARAWAN

BAHAGI 2: ANG LALAKING KINATATAKUTAN SA LARAWAN

Nakahandusay ang cellphone sa sahig.

May bitak na ang isang sulok ng screen.

Ngunit wala iyong pakialam kay Gabriel.

Nakatitig lamang siya sa larawang katatanggap niya.

Sa larawan.

Nakatayo si Isabella sa tabing-dagat sa ilalim ng ginintuang sinag ng hapon.

Nakasuot siya ng simpleng puting damit.

Hinahampas ng hangin ang kanyang mahabang buhok.

At sa kanyang labi ay naroon ang ngiting matagal nang nawala.

Ngunit hindi si Isabella ang dahilan kung bakit natigilan si Gabriel.

Kundi ang lalaking nasa tabi nito.

Matangkad.

Nakasuot ng itim na polo.

Marahang nakapatong ang isang kamay nito sa balikat ni Isabella.

At malamig na nakatingin diretso sa kamera.

Biglang natuyo ang lalamunan ni Gabriel.

“Imposible…”

Mahina niyang bulong.

“Bakit siya bumalik…”

Eksaktong sandaling iyon.

Tumunog ang kanyang telepono.

Si Sofia ang tumatawag.

Ang babaeng matagal niyang pinaglaanan ng higit na atensyon kaysa sa sarili niyang asawa.

Agad niya itong pinatay.

Ngunit wala pang limang segundo.

Tumawag itong muli.

Sa pagkakataong ito ay sinagot niya.

“Gabriel, umiiyak si Miguel.”

“Ayaw niyang tumigil.”

“Sinasabi niyang hindi niya mahanap ang mama niya.”

Nanigas si Gabriel.

“Nasaan siya?”

“Nandito sa bahay ko.”

“Pupunta ako.”

Pagkalipas ng kalahating oras.

Pumasok si Gabriel sa bahay ni Sofia.

Nasa sala si Miguel.

Namumugto ang mga mata.

Pagkakita pa lamang sa kanyang ama ay agad itong tumakbo.

“Papa!”

“Nasaan si Mama?”

Natigilan si Gabriel.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

“Ang mama mo…”

“May lakad lang siya.”

Agad na umiling si Miguel.

“Hindi totoo.”

“Kapag umaalis si Mama, lagi niya akong sinasabihan.”

“Nagsisinungaling ka.”

Bigla itong napaiyak.

Lumapit si Sofia upang yakapin siya.

“Huwag kang mag-alala.”

“Babalik din ang mama mo.”

Ngunit itinulak siya ni Miguel.

“Ayaw ko!”

“Si Mama ang gusto ko!”

Nagulat si Sofia.

Pati si Gabriel.

Dahil sa lahat ng panahong iyon.

Mas malapit si Miguel kay Sofia kaysa sa sarili niyang ina.

Ngunit ngayong wala na si Isabella.

Doon lamang naramdaman ng bata ang pagkawala.

Sa gitna ng katahimikan.

Isang kasambahay ang nagmamadaling pumasok.

“Sir.”

“May nakita po kami sa silid ni Ma’am.”

“Ano iyon?”

“Mukhang mga diary po.”

Agad na tumayo si Gabriel.

“Dalhin mo rito.”

Ilang sandali lang.

Isang kahon ang inilapag sa mesa.

Puno ito ng mga kuwaderno.

Mga personal na diary ni Isabella.

Bahagyang kumunot ang noo ni Gabriel.

Hindi niya kailanman nalaman na nagsusulat pala ito.

Binuksan niya ang unang pahina.

At agad niyang nakita ang pamilyar na sulat-kamay.

“Araw ng aming kasal.”

“Sinabi ni Gabriel na aalagaan niya ako habambuhay.”

“Sana ako na ang pinakamasayang babae sa mundo.”

Biglang kumabog ang dibdib ni Gabriel.

Mabilis siyang nagbasa.

“Araw ng kapanganakan ni Miguel.”

“Hindi dumating si Gabriel sa ospital.”

“May lagnat daw si Sofia at kailangan siyang bantayan.”

“Ayos lang.”

“Naiintindihan ko naman.”

Unti-unting naglaho ang kulay ng kanyang mukha.

Nagpatuloy siya sa pagbabasa.

Bawat pahina.

Bawat salita.

Parang kutsilyong dahan-dahang sumasaksak sa kanyang puso.

“Ikatlong beses na ikinulong ako sa madilim na silid.”

“Takot ako sa dilim.”

“Pero sabi ni Gabriel kailangan ko raw matutong humingi ng tawad.”

…

“Ngayon, tinawag ni Miguel si Sofia na Mama.”

“Narinig ko.”

“Umiyak ako sa banyo nang higit isang oras.”

…

“Tinawag ni Gabriel ang pangalan ni Sofia habang natutulog.”

“Marahil malapit nang matapos ang kasal naming ito.”

Nagsimulang manginig ang mga kamay ni Gabriel.

Hindi niya alam.

Hindi niya kailanman nalaman.

Na ganito pala kasakit ang lahat para kay Isabella.

Dahil sa kanyang paningin.

Tahimik lang ito.

Palaging nagpapatawad.

Palaging nananatili.

Nasanay siya na lagi itong nasa tabi niya.

Hanggang sa naniwala siyang hindi ito kailanman aalis.

Ngunit mali siya.

Habang binabasa niya ang huling diary.

May isang papel na nahulog.

Pinulot niya ito.

At halos tumigil ang kanyang paghinga.

Medical report.

Psychological evaluation.

Anim na buwan na ang nakalipas.

Sa pinakailalim ay may nakasulat:

“Severe Depression.”

“May posibilidad ng self-harm.”

Parang gumuho ang buong mundo ni Gabriel.

Nahulog mula sa kanyang kamay ang papel.

Kung hindi umalis si Isabella ngayon…

Buhay pa kaya siya?

Hindi nakatulog si Gabriel buong gabi.

Inutusan niya ang lahat ng tauhan niyang hanapin si Isabella.

Sinuri nila ang mga paliparan.

Mga daungan.

Mga hotel.

Ngunit wala.

Parang naglaho ito sa mundo.

Pagsapit ng madaling araw.

May tumawag na assistant niya.

“Sir.”

“May impormasyon na kami tungkol sa lalaking nasa larawan.”

Agad na tumayo si Gabriel.

“Sabihin mo.”

Tumahimik sandali ang assistant.

Pagkatapos ay nagsalita.

“Si Adrian Cruz po iyon.”

Parang tinamaan ng kidlat si Gabriel.

Nahulog ang basong hawak niya.

Basag.

Nagkalat ang bubog sa sahig.

Adrian Cruz.

Ang pangalang iyon.

Ay isa sa pinakamadilim na bangungot niya.

Limang taon na ang nakalipas.

Si Adrian ang pinakabatang negosyanteng naging karibal niya.

Matalino.

Mapanganib.

At hindi kailanman natatalo.

Ngunit matapos ang isang misteryosong aksidente.

Bigla itong nawala.

Walang nakaaalam kung buhay pa ba o patay.

Kaya naniwala ang lahat na hindi na ito babalik.

Ngunit ngayon…

Nasa tabi ito ni Isabella.

“Imposible.”

“Paano sila nagkakilala?”

May isa pang sinabi ang assistant.

“May isa pa pong bagay, sir.”

“Ano iyon?”

“Tatlong taon na ang nakalipas.”

“Nag-apply po si Ma’am Isabella sa kompanya ni Adrian Cruz.”

Nanigas si Gabriel.

“Ano?”

“Nakapasa po siya sa lahat ng pagsusulit.”

“Pero…”

“Pero ano?”

Lumunok ang assistant.

“Kayo po mismo ang nag-utos na tanggalin ang aplikasyon niya.”

Biglang natahimik ang buong silid.

At saka lamang naalala ni Gabriel.

Totoo.

Ginawa niya iyon.

Noong panahong gusto ni Isabella magkaroon ng sariling karera.

Ngunit ayaw niya.

Gusto niyang manatili ito sa bahay.

Kaya palihim niyang sinira ang pagkakataon nito.

At hindi kailanman nalaman ni Isabella ang katotohanan.

Sumisikat na ang araw sa labas.

Ngunit lalong lumulubog sa dilim ang puso ni Gabriel.

Dahil ngayon lang niya tunay na naunawaan.

Ang babaeng akala niyang mananatili habambuhay…

Ay tuluyan nang umalis.

At sa pagkakataong ito.

May kasama na itong lalaking kaya siyang wasakin.

Eksaktong sandaling iyon.

Muling umilaw ang kanyang telepono.

May bagong mensahe.

Mula kay Isabella.

Agad niya itong binuksan.

Ngunit nang mabasa niya ang laman.

Biglang lumiit ang kanyang mga mata.

Namutla siya.

Dahil iisang pangungusap lamang ang nakasulat.

“Bukas ng alas nuwebe ng umaga, magsasagawa ako ng press conference.”

“At ilalantad ko ang buong katotohanan tungkol sa ating pagsasama.”

WAKAS NG BAHAGI 2.