TUNAY NA TAGAPAGMANA AY DUMATING

BAHAGI 2: ANG TUNAY NA TAGAPAGMANA AY DUMATING

Parang nagyelo ang buong pasilyo ng ospital.

Lahat ng mata ay napunta sa lalaking bagong dating.

Punô ng alikabok ang mahaba niyang coat.

May nakakabit pa ring baggage tag mula sa paliparan ang kanyang itim na maleta.

Kitang-kitang kagagaling lamang niya sa isang napakahabang biyahe.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit nabigla ang lahat.

Kundi ang katotohanang talagang dumating si Gabriel.

Ang taong dapat sana’y nasa kabilang panig pa ng mundo.

Napanganga si Attorney Cruz.

“Gabriel?”

Bahagyang tumango ang binata.

Malamig ang kanyang tingin habang sinusuri ang mga taong nakatayo sa harap ng emergency room.

Sa huli, huminto ang kanyang mga mata kay Sofia.

“Ikaw ang tumawag sa akin.”

“Kaya pumunta ako.”

Apat na simpleng salita lamang.

Ngunit hindi maipaliwanag ni Sofia kung bakit bahagyang kumabog ang kanyang dibdib.

Sa nakaraan niyang buhay…

Nang pilitin niyang dalhin si Adrian sa ospital…

Si Gabriel ay sumakay rin ng pinakaunang eroplano pabalik.

Diretso siyang tumakbo mula sa airport hanggang ospital.

Ngunit nahuli pa rin siya.

Pitong minuto.

Pitong minuto lamang.

At nawala sa kanya ang lahat.

Ang mana.

Ang posisyon bilang tagapagmana.

At ang kinabukasang dapat sana’y para sa kanya.

Walang nakakaalam kung gaano siya pinahirapan ni Adrian sa mga sumunod na taon.

Mula sa pagiging ikalawang pinakamalaking shareholder ng kumpanya…

Unti-unti siyang itinulak palabas.

Maging nang mamatay si Sofia sa nakaraang buhay niya…

Wala nang sapat na kapangyarihan si Gabriel upang iligtas siya.

“Gabriel!”

Biglang sumigaw ang isang babae.

Lumingon ang lahat.

Isang babaeng nasa edad singkuwenta ang mabilis na lumapit.

Si Elena.

Ang ina ni Adrian.

Agad siyang namutla nang makita si Gabriel.

“Bakit ka nandito?”

Kalmadong sumagot si Gabriel.

“Pinauwi ako ni Lolo.”

“May problema ba roon?”

Natahimik si Elena.

Dahil alam niyang malaking problema nga iyon.

Ang pagdating ni Gabriel ay nangangahulugang hindi na si Adrian ang nag-iisang tagapagmana.

Sa sandaling iyon, bumukas muli ang pinto ng emergency room.

Lumabas ang doktor.

“Puwede nang pumasok ang pamilya.”

“Pero dalawang tao lamang ang gustong makita ng pasyente.”

“Ang dalawang tagapagmana.”

Lalong naging mabigat ang hangin.

Tahimik na inilagay ni Gabriel ang kanyang maleta sa gilid.

At nagsimulang maglakad papasok.

Ngunit bago siya tuluyang makapasok…

May isang sigaw na muling umalingawngaw.

“Sandali!”

Lumingon ang lahat.

May isang lalaking tumatakbo papunta sa kanila.

Magulo ang buhok.

Lukot ang damit.

Basang-basa ng pawis ang mukha.

Si Adrian.

Dumating na rin siya.

Kasunod niya si Bianca.

Nakapag-high heels man ito, pilit pa rin siyang humahabol.

Maputlang-maputla ang kanyang mukha.

“Adrian!”

Napaiyak si Elena sa tuwa.

“Anak!”

“Sa wakas dumating ka rin!”

Humihingal si Adrian.

Ngunit nang makita niya si Gabriel, agad tumalim ang kanyang tingin.

“Mukhang mabilis kang nakauwi.”

Bahagyang ngumiti si Gabriel.

“Mas mabilis kaysa sa inaasahan mo.”

Nagkatitigan ang dalawa.

Parang may hindi nakikitang apoy sa pagitan nila.

Ang isa ay pinalaking tagapagmana ng pamilya.

Ang isa nama’y isang matagumpay na negosyanteng nagtagumpay sa ibang bansa.

Ang laban na matagal nang hinihintay ng lahat ay nagsimula na.

Nagsalita ang doktor.

“Kung gusto ninyong makita ang pasyente, pumasok na kayo.”

“Wala na siyang gaanong oras.”

Agad na humakbang si Adrian.

Ngunit biglang nagsalita si Attorney Cruz.

“Sandali.”

Lumingon ang lahat sa kanya.

Binuksan niya ang hawak na folder.

Ayon sa huling utos ni Don Ricardo…

“Ang unang taong makarating sa ospital matapos ipahayag ang testamento ay magkakaroon ng prayoridad sa mana.”

Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Kalmadong sumagot ang abogado.

“Si Gabriel ang unang dumating.”

Parang sumabog ang buong pasilyo.

“Ano?!”

“Hindi maaari!”

“Si Adrian ang dapat na tagapagmana!”

Halos mawalan ng kontrol si Elena.

“Nagsisinungaling ka!”

“Kaunting minuto lang naman ang pagitan nila!”

Malamig na tumingin si Attorney Cruz.

“Ngunit malinaw ang patakaran.”

“Dumating si Gabriel ng alas-9:43 ng gabi.”

“Si Adrian ay dumating ng alas-10:11.”

“Naitala ng CCTV ng ospital ang lahat.”

Agad na pumangit ang mukha ni Adrian.

Mabilis siyang tumingin kay Sofia.

Matalim ang kanyang mga mata.

“Ikaw.”

“Ikaw ang tumawag kay Gabriel.”

Ngumiti si Sofia.

“Tama.”

“At ano ngayon?”

Sa sandaling iyon…

Nakita niya ang parehong galit na nakita niya sa nakaraang buhay.

Ngunit sa pagkakataong ito…

Hindi siya ang nasa bingit ng pagkatalo.

Kundi si Adrian.

Lumapit si Bianca.

Halos maiyak habang nagsasalita.

“Sofia…”

“Alam kong galit ka sa akin.”

“Pero usapin ito ng pamilya Castillo.”

“Paano mo nagawang tulungan ang iba para maagaw ang mana?”

Napatawa si Sofia.

“Iba?”

“May dugong Castillo si Gabriel.”

“Ikaw? Sino ka ba?”

Isang tanong lang.

At tuluyang namutla si Bianca.

Sa sandaling iyon, may narinig na ingay mula sa loob ng silid.

Lumabas ang isang nurse.

“Attorney Cruz!”

“Gusto kayong makita ni Don Ricardo agad!”

Nagmadaling pumasok ang lahat.

Nakahiga si Don Ricardo sa kama.

Maputla na ang kanyang mukha.

Ngunit matalim pa rin ang kanyang mga mata.

Isa-isa niyang tiningnan ang lahat.

Hanggang sa huminto ang kanyang tingin kay Adrian.

May malinaw na pagkadismaya roon.

“Akala ko…”

“Mas maaga kang darating.”

Napasikip ang mukha ni Adrian.

“Lolo…”

Pumikit si Don Ricardo.

“Para sa isang babae…”

“Pinabayaan mo ang buong pamilya.”

“Adrian.”

“Malaki ang pagkadismaya ko sa iyo.”

Parang sampal ang bawat salita.

Namutla si Adrian.

Maging si Elena ay natakot.

“Ricardo…”

“Hindi ganoon ang nangyari…”

Ngunit tumingin na si Don Ricardo kay Gabriel.

Biglang naging mas mahinahon ang kanyang mga mata.

“Nakauwi ka.”

Tumango si Gabriel.

“Opo.”

Hinawakan ni Don Ricardo ang kanyang kamay.

Pagkatapos ay tumingin kay Attorney Cruz.

“Ibigay mo sa kanya.”

Agad na kumuha ang abogado ng isang itim na sobre.

Nabigla ang lahat.

Maging si Gabriel.

Dahil malinaw na hindi iyon bahagi ng testamento ngayong gabi.

Mukhang matagal na itong inihanda.

Hirap na huminga si Don Ricardo.

“Sampung taon na ang nakalipas…”

“Inihanda ko na iyon.”

“Buksan mo.”

Tumahimik ang buong silid.

Dahan-dahang binuksan ni Gabriel ang sobre.

Makapal na dokumento ang laman nito.

Ngunit nang makita niya ang unang pahina…

Biglang nagbago ang kanyang mukha.

Maging si Attorney Cruz ay natulala.

Nagsimulang pagpawisan nang malamig si Elena.

Dahil malinaw na nakasulat sa unang pahina:

DNA TEST REPORT

Nanginginig na itinuro ni Don Ricardo si Adrian.

Bahagyang gumalaw ang kanyang labi.

“Siya…”

“Hindi ko tunay na apo…”

Sa isang iglap…

Parang sumabog ang buong silid.

At nanigas si Adrian sa kanyang kinatatayuan.

Habang si Elena naman ay tuluyang napaluhod sa sahig.

Maputlang-maputla.

Parang nawalan ng kaluluwa.

Wakas ng Bahagi 2