PART 2

Isang matinding tunog ng sirena mula sa mga sasakyang pangseguridad ang narinig ng lahat mula sa labas ng hotel.

Sunud-sunod na pumarada sa red carpet entrance ang 8 itim na bulletproof na sasakyang Rolls-Royce.

Lahat ng 150 na tao sa loob ng ballroom ay napatigil sa kanilang ginagawa at napalingon sa pinto.

Kahit si Don Roderick ay nakunot ang noo at unt-unting nawala ang ngisi sa kanyang mukha habang nakatingin sa labas.

Mula sa pinakagitmang sasakyan, bumaba ang isang matandang lalaki na may hawak na isang gintong tungkod.

Nakasuot siya ng isang napakapormal na suit at napalilibutan ng mahigit 20 na bodyguards na may hawak na mga kagamitang pangseguridad.

Nanlaki ang dalawang mata ni Don Roderick, at halos malaglag ang panga ni Donya Victoria sa kanyang nakikita.

“D-Diyos ko… Si Don Alfonso Imperial!” nanginginig ang boses ni Don Roderick habang nagbabago ang kulay ng kanyang mukha.

“Ang pinakamayaman at pinakamatapang na bilyonaryo sa buong bansa! Ang may-ari ng 5 pinakamalaking bangko!” bulong niya sa sarili.

“Anong ginagawa ng isang tulad niya sa maliit nating pagtitipon ngayon?” tanong ni Don Roderick na nawalan ng kayabangan.

Agad na inayos ni Donya Victoria ang kanyang suot na damit at nakita ang eksenang ito bilang isang malaking pagkakataon.

“Baka nabalitaan niyang may mahalagang party ang aking kumpanya ngayon! Dalian ninyo, salubungin natin siya!” utos ng biyenan ko.

Nagtatakbong lumapit sina Donya Victoria at Don Roderick sa entrance ng bulwagan upang batiin ang dumarating na bilyonaryo.

“Don Alfonso! Isang napakalaking karangalan po para sa aming pamilya ang inyong biglaang pagbisi—” panimula ni Donya Victoria.

Ngunit bago pa man matapos ng aking biyenan ang kanyang sasabihin, malamig siyang itinulak ng mga gwardya ni Don Alfonso.

Inilayo siya na parang isa lamang siyang maliit na langaw na humaharang sa daan ng bilyonaryo.

Naglakad si Don Alfonso sa gitna ng malawak na ballroom habang dire-diretso ang tingin ng kanyang dalawang mata.

Hindi niya pinansin ang mga kilalang negosyante, mga sikat na pulitiko, o ang mga VIP na sumusubok na kumuha ng kanyang pansin.

Nagpatuloy siya sa paglalakad hanggang sa tumigil siya sa eksaktong harapan ng aking kinatatawukan.

Sa harap ng daan-daang matang nakatingin sa amin, ang lalaking may kakayahang bumili ng buong industriya ay biglang bumitaw sa kanyang tungkod.

At dahan-dahan, yumuko si Don Alfonso nang 90 degrees sa aking mismong harapan bilang tanda ng matinding paggalang.

“Young Master Gabriel,” malakas at dumadagundong na bati ni Don Alfonso sa loob ng tahimik na silid.

Ang kanyang boses ay naging sapat upang patigilin ang tibok ng puso ng bawat taong nakakarinig sa buong bulwagan.

“Patawarin po ninyo ako sa aking pagkahuli sa gabing ito, Young Master,” paghingi ng paumanhin ng matandang bilyonaryo.

“Nakahanda na po ang inyong pribadong eroplano sa airport at ang lahat ng dokumento ng inyong buong imperyo,” dagdag niya.

“Ang buong pamilya po natin ay nagmamakaawang bumalik na kayo sa posisyon bilang Supreme Chairman ng kumpanya,” pagtatapos niya.

Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang lahat ng VIP guests na kanina lang ay nakatingin sa akin nang may pandidiri.

Basag na basag ang katahimikan ng gabi dahil sa matinding gulat ng mga tao sa paligid.

“Y-Young Master?!” tili ni Donya Victoria habang nanginginig ang kanyang dalawang tuhod at tila babagsak na sa sahig.

“Don Alfonso… baka naman po nagkakamali kayo ng taong kinakausap sa harap ninyo ngayon!” giit ng aking biyenan.

“Isa lang pong mahirap na delivery boy na walang pera ang manugang kong iyan!” sabi pa niya habang itinuturo ako.

Lumingon si Don Alfonso kay Donya Victoria, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa matinding galit dahil sa narinig.

“Delivery boy? Ang lalaking inuutusan mong lumuhod kanina ay si Gabriel Imperial!” sigaw ng matandang bilyonaryo sa kanyang mukha.

“Siya ang nag-iisang tagapagmana ng buong Imperial Global Enterprise na kinabibilangan ng 50 na kumpanya!” patuloy ni Don Alfonso.

“Sila ang nagmamay-ari ng mismong 5-star hotel na ito kung saan kayo nagdadaos ng inyong maliit na party!” dagdag pa niya.

“Sila rin ang may-ari ng lupang kinatatayuan ng lahat ng mga bahay at kumpanya na pag-aari ninyo!” panapos na sigaw ng matanda.

Halos himatayin si Don Roderick matapos marinig ang totoong pagkakakilanlan ng lalaking kanyang linalait kanina.

Namutla ang kanyang buong mukha na parang isang bangkay na walang dugo dahil sa matinding takot sa kanyang hinaharap.

Nanginginig ang buong katawan na lumapit si Don Roderick sa aking harapan at kusa siyang lumuhod sa malamig na semento.

“M-Master Gabriel! Patawarin niyo po ako sa aking mga naging salita kanina!” hagulgol ng lalaking kanina lang ay nagmamalaki.

“Hindi ko po alam ang inyong totoong katayuan! Isa po akong bulag na tao na walang alam!” patuloy ng umiiyak na negosyante.

“Parang awa niyo na po, huwag ninyong sirain at ipasara ang aking kumpanya dahil sa aking pagkakamali!” pakiusap niya sa sahig.

Tinitigan ko si Don Roderick na ngayon ay nakadapa na sa aking harapan habang patuloy na lumuluha ang mga mata.

Pagkatapos ay ibinaling ko ang aking tingin kay Donya Victoria na ngayon ay mabilis ding lumuhod sa tabi ng bilyonaryo.

Humahagulgol siya at sinusubukan nitong hawakan ang aking mga binti para humingi ng paumanhin sa akin.

“Gabriel, anak ko! Patawarin mo si Mama sa lahat ng aking mga naisabi sa iyo kanina!” pagmamakaawa ng aking biyenan.

“Alam ko naman sa aking sarili na may malaking ibubuga ka talaga bilang isang tao eh!” pagsisinungaling niya sa harap ng lahat.

“Isang pamilya pa rin tayo, di ba? Gabriel, pakiusap tulungan mo ang naluluging kumpanya natin!” patuloy ng matapobreng babae.

Dahan-dahan kong inayos ang aking suot na damit na bahagyang nagusot dahil sa nangyaring insidente sa tray.

Nilapitan ko ang aking asawa na si Bianca na nakatayo lang sa isang gilid ng silid habang tulala sa mga nangyayari.

Isang matamis na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi nang hawakan ko nang mahigpit ang kanyang kanang kamay.

Hinarap ko silang dalawa na nakaluhod sa semento, at ang aking boses ay naging kalmado ngunit kasing lamig ng yelo.

“Don Alfonso,” utos ko sa aking matandang kasama nang hindi inaalis ang aking tingin sa dalawang taong nasa sahig.

“Bilhin mo ang lahat ng kumpanya at ari-arian na pag-aari ni Don Roderick bukas ng umaga sa ganap na 9 ng umaga,” sabi ko.

“Ideklara mo na bankrupt ang kanyang buong negosyo at kunin mo ang lahat ng pananalapi niya hanggang sa huling sentimo,” dagdag ko.

“Masusunod po ang lahat ng inyong naisin, Master Gabriel,” sagot ni Don Alfonso sabay yuko muli sa aking harapan.

Napasigaw si Don Riverick sa matinding kawalan ng pag-asa habang hinahampas ang kanyang dalawang kamay sa sahig.

Ibinaling ko naman ang aking buong pansin kay Donya Victoria na patuloy na umaasa sa aking magiging desisyon.

“At para naman sa iyo, Tita Victoria…” sabi ko sa kanya habang idinidiin ang bawat pantig ng aking mga salita.

“Gusto mo talagang makasama at makilala sa mundo ng mga bilyonaryo, di ba? Sige, hahayaan ko ang kumpanya mo,” panimula ko.

“Ngunit simula sa oras na ito, puputulin ko ang lahat ng koneksyon ng iyong negosyo sa buong industriya sa bansa,” banta ko.

“Tingnan natin kung may mag-iinvest pa na bangko sa isang kumpanya na itinapon ng pamilyang Imperial,” dagdag ko pa.

“Kami ni Bianca ay aalis na sa lugar na ito at hinding-hindi na muling babalik sa inyong tahanan,” sabi ko sa aking biyenan.

“Mula ngayon, wala na kayong manugang na delivery rider, at wala na rin kayong anak na nagngangalang Bianca,” panapos kong pahayag.

“HUWAG! GABRIEL! BIANCA! PARANG AWA NIYO NA SA AKIN!” nagwawalang sigaw ni Donya Victoria sa gitna ng bulwagan.

Nagpapagulong-gulong siya sa ibabaw ng red carpet dahil sa matinding pagsisisi sa kanyang mga ginawang panglalait sa akin.

Tinalikuran ko silang dalawa at inalalayan ko ang aking asawa palabas ng malaking pinto ng hotel patungo sa sasakyan.

Pumasok kami sa loob ng naghihintay na itim na Rolls-Royce habang nakatutok ang mga camera ng mga tao sa amin.

Habang dahan-dahang umaalis ang aming sasakyan, naiwan ang buong party na puno ng iyakan, pagsisisi, at pagkawasak ng mga negosyo.

Ang gabi na inakala nilang magpapayaman sa kanilang pamilya ay ang eksaktong gabi kung kailan sila tuluyang bumagsak sa lupa.

Tinapakan sila ng mismong tao na sa loob ng 3 taon ay ginawa nilang basahan sa loob ng kanilang sariling pamamahay.

Natutunan ng lahat ng mga VIP guests na ang pagpapakumbaba ng isang tao ay hindi nangangahulugang wala siyang kapangyarihan.

Ang tunay na katayuan ng isang tao ay hindi sinusukat sa kanyang suot na uniporme kundi sa kanyang integridad at pagkatao.