Bahagi 2
Hindi ko akalaing ang unang desisyong gagawin ko bilang isang ina ay hindi tungkol sa gatas, lampin, o pangalan ng anak ko, kundi tungkol sa kung paano ko poprotektahan ang kinabukasan niya mula mismo sa sarili niyang ama. Habang nakahiga ako sa kama ng ospital, ramdam ko pa rin ang kirot ng katawan ko, pero mas malinaw ang isip ko kaysa kailanman. Dumating ang social worker ng ospital kasama ang isang legal officer. Maingat kong ipinaliwanag ang nangyari, ipinakita ang bank notification, kopya ng kontrata, at ang digital trail ng withdrawal. Tahimik silang nakinig. Nang makita ng legal officer ang bahagi ng dokumento kung saan ginamit ang trust fund ng anak ko nang walang pahintulot, biglang nagbago ang ekspresyon niya.
— Ma’am, hindi ito simpleng away-mag-asawa.
Tumango ako.
— Alam ko po.
— May karapatan kayong maghain ng reklamo at humiling ng temporary protection para sa pondo ng bata.
Tumingin ako sa nursery kung saan natutulog ang anak ko.
— Gawin natin.
Habang inaasikaso ang papeles, patuloy ang pagpasok ng mensahe ng asawa ko. Una, galit siya.
— Bakit hindi ka sumasagot?
— Huwag kang gumawa ng eksena.
— Business decision iyon.
Pagkatapos, nang malaman niyang hindi na niya mabuksan ang ilang joint account, nagbago ang tono niya.
— Ano’ng ginawa mo sa bank access ko?
— Sinisiraan mo ba ako?
— Huwag mong idamay ang trabaho ko.
Hindi ako sumagot kahit isa. Natutuhan ko noon sa trabaho na kapag may taong nagkamali, hayaan siyang magsalita nang magsalita. Kadalasan, siya mismo ang nagbibigay ng ebidensya laban sa sarili niya. At tama ako. Makalipas ang ilang minuto, nagpadala siya ng voice message. Galit na galit ang boses niya, ngunit malinaw ang bawat salita.
— Ginamit ko lang ang pera dahil ako ang padre de pamilya. Wala kang karapatang pigilan ako.
Pinakinggan iyon ng legal officer. Tahimik niyang sinabi:
— I-save natin ito.
Bandang gabi, dumating ang kapatid ng asawa ko sa ospital. Hindi man lang siya kumatok nang maayos. Diretso siyang pumasok, nakataas ang kilay, hawak ang mamahaling bag at mukhang ako pa ang may kasalanan.
— Grabe ka naman. Kakapanganak mo pa lang, drama agad?
Hindi ako gumalaw.
— Lumabas ka.
Ngumisi siya.
— Alam mo bang pinahiya mo ang kuya ko sa mga investor niya?
— Hindi ko siya pinahiya. Inilabas ko lang ang totoo.
Lumapit siya sa kama ko.
— Pera lang iyon. Bakit mo pinapalaki?
Sa sandaling iyon, narinig namin ang mahinang iyak ng anak ko mula sa nursery. Napatingin ako sa kanya.
— Dahil hindi iyon pera lang. Kinabukasan iyon ng anak ko.
Napairap siya.
— Anak n’yo. Hindi lang anak mo.
Dahan-dahan akong umupo kahit kumirot ang buong katawan ko.
— Kung anak din niya, bakit niya isinugal ang perang para sa bata habang ako ay duguan pa sa ospital?
Hindi siya nakasagot.
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang security guard ng ospital kasama ang social worker.
— Ma’am, kailangan po ba ninyong palabasin ang bisita?
Tumingin ako sa kapatid ng asawa ko.
— Oo.
Namula ang mukha niya sa hiya.
— Pagsisisihan mo ito.
Ngunit bago siya makalabas, sinabi ko ang huling pangungusap na nagpatahimik sa kanya:
— Hindi. Sa unang pagkakataon, hindi na ako ang magsisisi.
Kinabukasan, kumalat ang balita. Hindi mula sa akin, kundi mula sa mismong grupo ng dating nobya ng asawa ko. May nag-post ng litrato ng ribbon cutting nila, nakangiti ang asawa ko sa tabi ng babaeng iyon, habang ang caption ay tungkol sa “bagong simula” at “tiwala sa negosyo.” Hindi nila alam na sa parehong oras, nakahain na ang unang reklamo tungkol sa maling paggamit ng pondo ng menor de edad.
Pagsapit ng tanghali, tumawag ang bangko. Pansamantalang na-freeze ang natitirang account at nire-review ang malaking withdrawal. Sumunod na tumawag ang kumpanya kung saan nagtatrabaho ang asawa ko. Magalang ang boses ng HR, pero halata ang kaba.
— Ma’am, may natanggap po kaming dokumento tungkol sa posibleng conflict of interest at paggamit ng personal funds sa investment na konektado sa isang dating empleyado. Maaari po ba naming kumpirmahin ang ilang detalye?
Huminga ako nang malalim.
— Ipapadala ko sa abogado ang lahat. Makipag-ugnayan kayo sa kanya.
Sa unang pagkakataon mula nang manganak ako, nakaramdam ako ng konting gaan. Hindi pa tapos ang laban. Pero hindi na ako nag-iisa.
Nang gabing iyon, hawak ko ang anak ko sa dibdib. Maliit siya, mahina pa ang iyak, pero buhay. Mainit ang pisngi niya sa balat ko. Ipinikit ko ang mga mata ko at nangakong hindi ko hahayaang lumaki siyang naniniwalang normal lang ang lokohin, gamitin, o talikuran ng taong dapat unang magprotekta sa kanya.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na bahagi.
Pero hatinggabi, dumating ang isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Isang larawan iyon.
Larawan ng asawa ko at ng dating nobya niya sa loob ng isang pribadong opisina, hawak ang kontratang pinirmahan niya.
Sa ilalim ng larawan, may maikling mensahe:
“Hindi lang pera ng anak mo ang kinuha nila. May isa ka pang kailangang malaman.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)