PART 3: (บทสรุป) การล้างแค้น ความจริงที่กระจ่าง และสายเลือดที่แท้จริง
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงตีสอง โรงพยาบาลชั้นหรูเงียบสงัดราวกับป่าช้า ร่างบางของมายด์ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักพิเศษ พร้อมสายระโยงระยางและเครื่องช่วยหายใจ
ประตูห้องพักถูกแง้มเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างในชุดพยาบาลคลุมหน้ามิดชิดค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้อง แววตาใต้หน้ากากอนามัยนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย มันคือชลิดา โดยมีรัตนาคอยดูต้นทางอยู่ด้านนอก
“เพราะแกคนเดียว… นังขี้ข้า ถ้าแกไม่โผล่หัวเข้ามาในบ้านฉัน ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้!” ชลิดาสะอื้นด้วยความเคียดแค้น มือของเธอสั่นระริกขณะเอื้อมไปดึงสายท่อออกซิเจนที่ต่อเข้ากับจมูกของมายด์ พร้อมกับหยิบหมอนใบหนาขึ้นมา เล็งจะกดทับใบหน้าของหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติ
“ตายไปซะเถอะ! สมบัติทุกอย่างต้องเป็นของฉันคนเดียว!”
ทันใดนั้นเอง!
ไฟในห้องพักผู้ป่วยสว่างวาบขึ้นอย่างกะทันหัน!
“หยุดเดี๋ยวนี้ ชลิดา!”
เสียงตะโกนทรงพลังดังก้อง เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบ 4 นายพุ่งตัวเข้ามาชาร์จและจับแขนชลิดาไพล่หลังกดลงกับพื้นทันที พร้อมกับที่รัตนาถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคุมตัวเข้ามาในสภาพที่หมดหนทางหนี
ท่านประธานภานุก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าแหลกสลาย ข้างกายของเขาคือทนายความประจำตระกูล และลุงทวีที่มีสีหน้าเศร้าสลด
“คุณพ่อ! ช่วยหนูด้วย! ตำรวจพวกนี้มันใส่ร้ายหนู!” ชลิดากรีดร้องดิ้นรน
ภานุมองหญิงสาวที่เขาเลี้ยงดูมา 20 ปีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาแล้วโยนลงตรงหน้าเธอ เอกสารข้างในเลื่อนหลุดออกมา มันคือผลตรวจดีเอ็นเอเร่งด่วนแบบ 6 ชั่วโมง และหลักฐานการโอนเงินจากบัญชีของรัตนาไปยังบัญชีหมอทำคลอดเมื่อ 20 ปีก่อน
“หลักฐานมันชัดเจนหมดแล้ว ทั้งภาพจากกล้องวงจรปิด ทั้งการดักฟังโทรศัพท์ และที่สำคัญ… ผลตรวจดีเอ็นเอของมายด์ ตรงกับฉัน 99.99% เธอคือ นลิน ลูกสาวแท้ๆ ของฉันกับมลทิรา!” ภานุกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ส่วนเธอ ชลิดา… ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเลี้ยงดูเธอด้วยความรัก มอบทุกอย่างให้เธออย่างดีที่สุด แต่เธอกลับจิตใจชั่วช้า เลวทราม ไม่เพียงแต่กดขี่ข่มเหงพี่น้องร่วมโลก แต่เธอยังคิดจะฆ่าลูกสาวแท้ๆ ของฉันเพื่อแย่งชิงสมบัติ!”
“คุณพี่คะ! รัตนาผิดไปแล้ว รัตนาขอโทษ!” รัตนาคุกเข่าลงร่ำไห้กอดขาภานุอย่างน่าเวทนา “รัตนาทำไปเพราะรักคุณพี่ รัตนาไม่อยากให้ใครมาแย่งคุณพี่ไป!”
“เอาตัวพวกมันออกไป!” ภานุสะบัดขาออกอย่างไม่ไยดี “ส่งตัวให้ตำรวจดำเนินคดีให้ถึงที่สุด ข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ขโมยเด็ก และยักยอกทรัพย์! อย่าให้คนพวกนี้ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีก!”
ชลิดาและรัตนาถูกลากตัวออกไปท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นที่ไม่มีใครเห็นใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเธอเคยครอบครอง ทั้งชื่อเสียง เงินทอง เกียรติยศ และสถานะไฮโซ มลายหายไปในชั่วข้ามคืน กลายเป็นเพียงนักโทษหญิงที่รอวันเข้าเรือนจำ
บนเตียงคนไข้ มายด์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอตื่นขึ้นมาได้สักพักและได้ยินเรื่องราวทั้งหมด น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและสับสนไหลรินอาบแก้ม
ภานุเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง ค่อยๆ กุมมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักของลูกสาวขึ้นมาแนบแก้มของตนเอง น้ำตาลูกผู้ชายหยดแหมะลงบนหลังมือของเธอ
“นลิน… ลูกพ่อ พ่อขอโทษที่ปล่อยให้ลูกต้องลำบากมาถึง 20 ปี พ่อขอโทษที่จำลูกไม่ได้ตั้งแต่แรก” ภานุเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะอื้น
“ท่านประธาน…” มายด์เรียกเบาๆ
“เรียกว่าพ่อเถอะนะลูก… กลับบ้านเรานะ นลิน ต่อไปนี้จะไม่มีใครรังแกหนูได้อีกแล้ว ป้าของหนู พ่อจะส่งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับโลกไปรักษาให้หายดีที่สุด และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของตระกูลเมธาอัครเดช… มันคือของลูกแต่เพียงผู้เดียว”
มายด์มองดูใบหน้าของผู้เป็นพ่อ มองดูล็อกเก็ตเงินที่บัดนี้ได้กลับมาทำหน้าที่เชื่อมโยงสายสัมพันธ์ที่แท้จริง เธอโผเข้ากอดภานุแน่น ปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งอก คราบน้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานได้สิ้นสุดลงแล้ว ทายาทที่แท้จริงแห่งตระกูลเมธาอัครเดชได้หวนคืนสู่บัลลังก์อย่างสง่างาม พร้อมกับความยุติธรรมที่ถูกทวงคืนอย่างสมบูรณ์แบบ