Bahagi 2: Tinawag Siyang Magnanakaw sa Meeting, Pero May Scholar na Nag-iwan ng Litrato sa Pinto
Hindi umuwi si Mara.
Diretso siya sa address na nasa pekeng resibo: Luntiang Kusina Supplies, Mabini Extension, Santa Amara.
Bitbit niya ang printed photo ni Junelle sa loob ng clear envelope. Hindi niya iyon ipinost. Hindi rin niya ipinadala kahit kanino. Kung may matitira pa sa pangalan niya, kailangan malinis ang paraan.
Pero pagdating niya sa kanto, huminto siya.
Ang “supplier” na nakalagay sa resibo ay isang maliit na puwesto na may saradong roll-up door. Kupas ang berdeng tarp. May alikabok ang padlock. Sa gilid, may nakasulat sa marker:
FOR RENT. INQUIRE SA KATABI.
“Matagal na bang sarado ’to?” tanong niya sa tindera ng meryenda sa kabilang puwesto.
Tiningnan siya ng babae mula ulo hanggang paa. “Luntiang? Naku, ilang buwan na. Dati may mga sako, tray, disposable box. Ngayon, wala na.”
“May kumukuha pa po ba ng delivery dito?”
“Delivery?” Umiling ang babae. “Wala na. Pero may mga rider na nagtatanong pa rin dati. Naliligaw siguro.”
Ilang buwan.
Pero ang resibo ay may petsa nitong nakaraang linggo.
Kinuha ni Mara ang phone niya at kinunan ang saradong puwesto. Isang malapad na kuha lang. Walang mukha. Walang plate number. Para sa audit, hindi para sa chismis.
“Ma’am Mara?”
Napalingon siya.
Isang lalaking naka-faded delivery jacket ang nakatayo malapit sa kariton ng turon. May helmet sa siko. Mukhang nag-aalangan.
“Kilala mo ako?”
“Romy po. Dati akong rider ng Luntiang. Nakapaghatid na ako sa Hiraya dati.”
Biglang tumibok ang sentido ni Mara. “Kusina ng Bukas?”
Tumango siya. “Opo. Pero nitong huli, hindi na po sa scholar kitchen dinadala.”
“Sa’n?”
Tumingin muna si Romy sa paligid. Hindi takot na takot. Mas mukhang pagod sa kakapigil ng sasabihin.
“Casa Luz Events po. Sa may P. Gomez Street. May private tasting daw. Sabi sa akin, huwag ko na raw itanong kasi bayad na.”
Nanuyo ang lalamunan ni Mara. “Sino ang tumanggap?”
“Staff nila. Pero nasa delivery note, P. Alvarez.”
Paolo.
Hinawakan ni Mara ang envelope sa bag niya. “Romy, hindi kita pipilitin. Pero kung may board audit, kaya mo bang sabihin ’yan nang diretso?”
Tumango siya agad. “Kaya po. Kasi nagulat din ako. May sticker pa ng scholarship ’yung kahon. Akala ko donation. Tapos nakita ko sa event page nila, pang-tasting pala.”
“Event page?”
Inilabas ni Romy ang phone niya. “Public po ’to. Hindi naka-private.”
Binuksan niya ang page ng Casa Luz Events. Ilang scroll lang, lumitaw ang album: “Intimate Private Tasting — Santa Amara.”
Muntik mabitawan ni Mara ang hininga.
Sa unang larawan, may mahabang buffet table. Maayos ang plating. May maliit na cards sa harap ng pagkain.
Sa likod ng table, nakasalansan ang beige meal boxes.
Parehong kahon.
Parehong green sticker.
Kusina ng Bukas Scholarship.
Hindi buo ang label, pero sapat para makilala niya. Siya ang nag-order noon. Siya ang pumili ng murang kahon na hindi madaling mabasa ng sabaw.
“Ma’am?” mahinang sabi ni Romy.
“Puwede mong i-send sa akin ang link?” tanong ni Mara. “Link lang. Huwag screenshot kung ayaw mo.”
“Okay lang po.” Nagpadala siya. “Kung kailangan, sasama ako. Basta legal.”
“Legal,” sagot ni Mara. “Board muna. Audit muna.”
Pagkatapos, tumawag siya kay Kaye.
Isang ring. Putol.
Tumawag ulit siya.
Putol.
Nag-text si Mara: Kaye, kailangan kong makita ang receiving log. May ebidensya akong hindi Luntiang ang tumanggap ng pagkain.
Matagal bago lumabas ang reply.
Pakiusap, huwag ngayon.
Mara: Gutom ang scholars, Kaye.
Walang sagot.
Bumalik si Mara sa Hiraya bago magdilim. Sa admin window, nakita niya si Kaye. Nakatayo ito sa likod ng glass partition, may hawak na folder na kulay asul.
Nagkatitigan sila.
Isang segundo lang.
Pagkatapos, hinila ni Kaye ang blinds.
Parang may maliit na pinto na isinara sa mukha ni Mara.
Hindi na siya kumatok. Alam niyang may takot sa kabilang side, pero hindi na puwedeng takot ang magdesisyon kung kakain ang mga bata.
Umuwi siya nang mabigat ang bag pero mas malinaw ang utak.
Sa bahay, nasa mesa si Mang Tano. May tasa ng kape sa harap. Hindi niya sinabi kung saan galing si Mara. Hindi rin siya tinanong ng ama.
“Pa,” sabi niya, “hindi ako pipirma sa kasinungalingan.”
Dahan-dahang tumingin si Mang Tano. May gustong sabihin. Pero napako sa lalamunan niya.
Tumango lang si Mara, kahit masakit. Pumasok siya sa kwarto at inilatag ang lahat sa kama: pekeng resibo, larawan ni Junelle, kuha ng saradong Luntiang, link ng Casa Luz, pangalan ni Romy.
Isang linya na ang nabubuo.
Hindi pa buong katotohanan. Pero may direksyon na.
May kumaluskos sa labas ng pinto.
Akala niya hangin lang. Pero nang buksan niya, may bagong printed photo sa sahig, nakaharap pataas.
Sa larawan, magkatabi sina Bianca at Paolo sa harap ng banner na may nakasulat na “private tasting,” at sa likod nila, kalahating natatakpan ang logo ng Hiraya.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)