Part 3 จุดจบของคนทรยศ (The Final Act)
บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราเปลี่ยนจากงานมงคลสมรสกลายเป็นสนามประลองอำนาจขนาดย่อม แขกเหรื่อต่างพกระซิบกระซาบกันด้วยความตกใจ บางคนหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอเหตุการณ์ตรงหน้าไว้เพราะกลัวพลาดเรื่องฉาวประจำปี พราวหันกลับมามองธันวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและความโกรธเกรี้ยว เธอยกมือขึ้นตบหน้าธันวาฉาดใหญ่จนเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ
“เพี๊ยะ!“
“ไอ้สารเลว! นายนี่มันต้มตุ๋นตัวจริงสินะ กล้าดียังไงมาหลอกครอบครัวฉัน!” พราวแผדเสียงกรีดร้องด้วยความโมโห เธอมองหน้าธันวาอย่างสมเพชก่อนจะหันไปประกาศกร้าวต่อหน้าแขกทุกคน “งานแต่งงานวันนี้… ยกเลิก! ยกเลิกเดี๋ยวนี้!“
ธันวาล้มทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง ภาพลักษณ์ซีอีโอหนุ่มผู้ร่ำรวยและทรงอิทธิพลพังทลายลงในพริบตาเดียว เขาพยายามจะคว้าชายชุดแต่งงานของพราวเพื่อขอร้องอ้อนวอน แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงปลายรองเท้าส้นสูงที่สะบัดหนีอย่างไม่ใยดี
ฉันยืนมองดูฉากละครน้ำเน่าที่ธันวาเป็นคนเขียนบทและกำกับมันขึ้นมาด้วยความโลภของตัวเอง ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย และกรรมก็ตามสนองเขาอย่างรวดเร็วทันใจ ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังหรือคำด่าทอใดๆ ให้เจ็บคอ ความโลภและคำโกหกของธันวาต่างหากที่เป็นอาวุธย้อนกลับมาฆ่าตัวเขาเอง
ฉันเดินเข้าไปใกล้ธันวาที่ตอนนี้หมดสภาพ นั่งก้มหน้าซบกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ฉันก้มลงกระซิบข้างหูเขาเบาๆ
“จำไว้นะธันวา… คนเราจะสูงส่งได้ ไม่ได้วัดกันที่เงินในบัญชี แต่วัดกันที่ความเป็นคน สิ่งที่นายทำกับฉันวันนี้ มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น”
ธันวาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยแววตาสิ้นหวังและเต็มไปด้วยความแค้นเคือง แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง เมื่อกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดนอกเครื่องแบบที่ฉันนัดไว้ล่วงหน้าเดินแหวกฝูงชนเข้ามาภายในงาน พร้อมกับแสดงหมายจับในข้อหายักยอกทรัพย์และฉ้อโกงประชาชน
“นายธันวาใช่ไหมครับ? คุณมีหมายจับข้อหายักยอกทรัพย์และปลอมแปลงเอกสารทางธุรกิจ เชิญไปสถานีตำรวจกับเราด้วยครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจแสดงบัตรประจำตัวและเข้าล็อกแขนธันวาพยุงให้ลุกขึ้นยืน
ธันวาพยายามดิ้นรนขัดขืนและตะโกนโวยวายลั่นฮอลล์ “พวกคุณไม่มีสิทธิ์จับผม! ผมเป็นนักธุรกิจนะ! ปล่อยผมสิเว้ย!” แต่ไม่มีใครช่วยเหลือหรือเห็นใจเขาเลยแม้แต่คนเดียว พราวยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยความสมเพช ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินหนีออกจากห้องจัดเลี้ยงไปพร้อมกับพ่อแม่ของเธอท่ามกลางเสียงซุบซิบของแขกเหรื่อ
ตำรวจคุมตัวธันวาเดินผ่านหน้าฉันไปอย่างทุลักทุเล ก่อนที่เขาจะถูกพาตัวออกไปจากโรงแรม ฉันหยิบกล่องดำใบเล็กนั้นขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง รอยยิ้มแห่งความโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า เรื่องราวความรักที่เคยเจ็บปวดและถูกหักหลังได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แล้วในวันนี้
ฉันหันหลังเดินออกจากโรงแรมหรูท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ ภายนอก โดยไม่ต้องหันกลับไปมองอดีตที่เน่าเฟะอีกต่อไป ชีวิตใหม่ของฉันที่ปราศจากคนเห็นแก่ตัวอย่างธันวาได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้วในวินาทีนี้