Parang nawalan ng hangin ang buong sala. Hindi agad nakapagsalita sina Andrea at Bianca. Ang huling mga salita ni Eduardo ay nanatiling nakabitin sa pagitan nilang lahat.
—Kung sino talaga ang tunay ninyong ama?
Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip ni Andrea. Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kaguluhan, nawala ang malamig na kapanatagan sa kaniyang mukha. Dahan-dahan siyang lumingon kay Marissa.
—Mama… anong ibig niyang sabihin?
Nanginginig ang mga labi ni Marissa. Hindi siya makatingin sa mga anak. Nakahawak siya sa gilid ng mesa na para bang iyon na lamang ang pumipigil sa kaniyang tuluyang pagbagsak.
—Wala kayong dapat paniwalaan sa kaniya. Galit lamang ang ama ninyo.
Tumawa si Eduardo. Mahina sa simula. Pagkatapos ay naging malakas at mapait.
—Ama? Hanggang ngayon, tinatawag mo pa rin akong ama nila?
—Tumahimik ka!
Napatingin sa kaniya ang lahat. Maging ang mga pulis na nakahawak kay Eduardo ay natigilan. Hindi pa kailanman nakita nina Andrea at Bianca ang kanilang ina na ganoon. Namutla ang mukha nito. Namamaga ang mga mata. Ngunit may galit sa kaniyang tinig na tila matagal na niyang kinimkim.
—Dalawampu’t dalawang taon mong ginamit ang hinalang iyan para kontrolin ako. Dalawampu’t dalawang taon mo akong pinarusahan sa kasalanang hindi ko ginawa.
Lumapit si Bianca sa ina.
—Mama, sabihin mo sa amin ang totoo.
Hindi galit ang kaniyang boses. Mas masakit iyon. May takot. May pagsusumamo.
—May relasyon ba kayo ni Tito Arturo?
Mariing umiling si Marissa.
—Wala.
—Pero bakit sinabi ni Vanessa na—
—Dahil sinungaling siya! Lahat sila ay nagsisinungaling.
—Kasama ba si Papa?
Natigilan si Marissa. Hindi niya agad nasagot. At sapat na iyon upang lumalim ang duda sa mga mata ng kambal. Sa kabilang bahagi ng sala, nagpumiglas si Vanessa.
—Hindi ako nagsisinungaling! Sabihin mo sa kanila ang nangyari sa Batangas!
Parang biglang tumigil ang tibok ng puso ni Marissa.
—Ano ang sinasabi mo?
—Batangas? Anong nangyari sa Batangas?
Hindi sumagot si Marissa. Mabilis na nagsalita si Eduardo.
—Dalawampu’t tatlong taon na ang nakalilipas, may family resort ang mga Villanueva sa Nasugbu.
—Eduardo, huwag!
—Doon madalas magkita sina Marissa at Arturo nang wala ako.
Hindi na nakapagpigil si Bianca. Lumapit siya sa ama.
—May ebidensiya ka ba?
Tumaas ang isang sulok ng labi ni Eduardo.
—Bakit hindi ninyo tanungin ang inyong ina kung sino ang kasama niya noong gabing nabuo kayo?
Huminga nang mabilis si Bianca. Parang may malamig na kamay na sumakal sa kaniyang leeg. Samantala, pinilit ni Andrea na ibalik ang kaniyang kontrol.
—Hindi sapat ang paratang. Kailangan ng ebidensiya.
—Iyan din ang sinabi ko noon. Kaya lihim akong nagpagawa ng DNA test.
Napatingin si Andrea sa papel na hawak ng pulis.
—Ang resulta kanina ay para kay Nico.
—Hindi iyon ang tinutukoy ko.
Tumahimik ang sala. Mula sa bulsa ng kaniyang amerikana, pilit na kumuha si Eduardo ng maliit na susi. Agad siyang pinigilan ng pulis.
—May safe sa opisina ko. Naroon ang resulta ng DNA test ninyong dalawa.
—Eduardo!
Napahawak si Marissa sa dibdib.
—Hindi mo sinabi sa akin na ginawa mo iyon.
—Dahil alam kong sisirain mo ang ebidensiya.
—Hindi!
—Bakit ka natatakot?
—Dahil mga anak ko sila!
—Mga anak mo. Pero hindi ko alam kung mga anak ko rin.
Lumapit ang nangungunang imbestigador.
—Ginoong Villanueva, nasaan ang opisina ninyo?
—Sa ikalawang palapag. Huling pinto sa kanan.
Ibinigay ni Eduardo ang kombinasyon ng safe. Dalawang pulis ang umakyat. Tumakbo sana si Marissa upang pigilan sila, ngunit hinawakan siya ni Andrea.
—Mama, hayaan mo silang kunin.
—Anak, hindi mo naiintindihan.
—Hindi nga namin naiintindihan!
Biglang napasigaw si Bianca.
—Buong buhay namin, akala namin simpleng pamilya tayo! Ngayon may kabit, may batang hindi pala anak ni Papa, may namatay na tiyuhin, may nakaw na pera, at baka hindi rin namin kilala ang tunay naming ama! Sabihin mo sa amin kung ano ang totoo!
Lumapit si Marissa sa anak. Ngunit umatras si Bianca. Ang simpleng pag-iwas na iyon ay tila kutsilyong bumaon sa puso ng ina. Makalipas ang ilang minuto, bumaba ang dalawang pulis. May dala silang itim na metal box. Inilapag iyon sa mesa. Sa loob ay may makapal na sobre, isang lumang flash drive, ilang passbook at isang maliit na kuwaderno na kulay kayumanggi. Kinuha ng imbestigador ang sobre. Nakasulat sa harap ang dalawang pangalan: Andrea Villanueva at Bianca Villanueva. Petsa: labingwalong taon na ang nakalilipas. Napatitig si Andrea.
—Labingwalong taon?
Tumango si Eduardo.
—Apat na taong gulang kayo noon.
—Bakit hindi mo binuksan?
—Binuksan ko.
—Kung ganoon, ano ang resulta?
Hindi agad sumagot si Eduardo. Tumingin siya kay Marissa. May isang kakaibang kasiyahan sa mga mata niya. Parang sa wakas ay dumating ang sandaling matagal niyang hinihintay.
—Buksan ninyo.
Maingat na pinunit ng imbestigador ang gilid ng sobre. Dalawang papel ang inilabas niya. Mabilis na binasa ni Andrea ang unang pahina. Pagkatapos ay nanigas siya.
—Ano ang nakasulat?
Lumapit si Bianca. Ngunit hinarangan siya ni Andrea.
—Ate, ipakita mo sa akin.
Hindi gumalaw si Andrea. Namutla ang kaniyang mukha.
—Hindi kapani-paniwala.
Inagaw ni Bianca ang papel. Mabilis niyang binasa ang nakasulat. Probability of paternity: 99.98%. Pangalan ng sinuring ama: Eduardo Villanueva. Napatingin siya sa ama.
—Anak mo kami.
bahagi 3: Walang sumagot. Binaligtad niya ang ikalawang dokumento. Pareho ang resulta. Pareho ang pangalan. Pareho ang kumpirmasyon.
—Anak mo kami! Alam mo pala!
Namasa ang mga mata ni Eduardo. Ngunit hindi iyon luha ng pagsisisi. Galit iyon.
—Alam kong biologically akin kayo. Pero hindi ibig sabihin na walang nangyari sa pagitan ng ina ninyo at ni Arturo.
Tila hindi makapaniwala si Andrea.
—Labingwalong taon mong itinago ang resultang ito? Pinagdudahan mo kami kahit alam mong anak mo kami?
—Hindi kayo ang pinagdudahan ko. Siya.
Lumapit si Andrea sa ama.
—Dahil sa sarili mong selos, pinaramdam mong may kasalanan si Mama sa loob ng dalawang dekada?
—Hindi mo alam ang nakita ko.
—Ano ang nakita mo?
—Isang sulat.
Natigilan si Marissa.
—Ano?
—Isang sulat mula kay Arturo.
Mabilis na kinuha ni Eduardo ang maliit na kayumangging kuwaderno mula sa kahon.
—Hindi ito kuwaderno.
Binuksan niya ang takip. May nakatagong bahagi sa loob. Mula roon ay inilabas niya ang isang lumang sobre na nanilaw na sa katagalan. Nakasulat sa harap ang pangalan ni Marissa. Kahit kupas na ang tinta, malinaw pa rin ang sulat-kamay. Para kay Marissa. Mula kay Arturo.
—Hindi ko natanggap iyan. Hindi ko pa nakita ang sulat na iyan.
—Talaga?
—Buksan mo.
Ngunit bago pa mahawakan ng pulis ang sobre, biglang sumugod si Vanessa. Nagawa niyang makawala sa isang imbestigador. Sinunggaban niya ang sulat at pinunit ang isang bahagi nito.
—Hindi!
Agad siyang pinabagsak ng pulis sa sahig. Nalaglag ang punit-punit na liham. Mabilis na pinulot ni Andrea ang pinakamalaking bahagi. May ilang linyang nababasa pa.
—Marissa, kapag nabasa mo ito, maaaring huli na ang lahat… May nadiskubre ako tungkol sa kumpanya… Hindi aksidente ang pagkawala ng pera… May ginagamit si Eduardo na mga pekeng pangalan…
Nakatitig si Andrea sa ama.
—Hindi ito love letter.
Hindi nagsalita si Eduardo. Pinulot ni Bianca ang isa pang piraso.
—Kapag may nangyari sa akin, huwag kang magtiwala kay Eduardo…
Unti-unting namutla ang mukha ni Marissa. Lumapit siya sa mga piraso.
—Inabot ba ito ni Arturo sa iyo?
Umiling si Marissa.
—Hindi.
—Kung ganoon, paano napunta kay Papa?
Lahat ay napatingin kay Eduardo. Ngunit si Vanessa ang biglang tumawa. Nakatihaya siya sa sahig habang nakaposas.
—Dahil pinatay niya ang messenger.
Nagbago ang mukha ng nangungunang imbestigador.
—Ano ang sinabi mo?
—May driver si Arturo noon. Si Mang Lando. Siya ang inutusan ni Arturo na ihatid ang sulat kay Marissa. Pero hindi nakarating ang sulat. Kinabukasan, natagpuan ang motorsiklo ni Lando sa bangin.
Napahawak si Marissa sa kaniyang bibig.
—Sinabi nilang lasing siya.
—Hindi siya lasing. May nagbangga sa kaniya.
Lumapit ang pulis kay Eduardo.
—May nalalaman ka ba tungkol dito?
—Wala.
—Sinungaling! Ikaw ang nag-utos!
Biglang nanlaki ang mga mata ni Eduardo.
—At ikaw ang nagmaneho!
Lalong nagkagulo ang sala.
—Hindi totoo! Ikaw ang nangakong bibigyan mo ako ng pera!
—Pareho kayong tumahimik!
Mabilis na inutusan ng imbestigador ang mga tauhan na paghiwalayin ang dalawa. Habang dinadala si Vanessa sa isang sulok, napansin ni Andrea ang lumang flash drive sa loob ng metal box.
—Ano ito?
Hindi sumagot si Eduardo. Ngunit nakita ni Andrea ang bahagyang paggalaw ng kaniyang mga mata. Takot. Agad niyang iniabot ang flash drive sa imbestigador.
—May laptop po ba kayong maaaring gamitin?
Naglabas ng laptop ang isa sa mga opisyal. Isinaksak nila ang flash drive. May tatlong folder sa loob: FINANCIAL RECORDS, ARTURO at MARISSA. Napaatras si Marissa nang makita ang pangalan niya.
—Buksan ang folder na Arturo.
May iisang video file sa loob. Petsa: gabi bago ang aksidente ni Arturo. Pinindot ng opisyal ang play. Lumabas sa screen ang malabong kuha mula sa isang security camera. Isang parking area. Madilim. Makalipas ang ilang segundo, lumitaw si Arturo. May hawak siyang folder. May kausap siyang lalaki. Hindi agad makita ang mukha nito. Ngunit nang lumapit ito sa liwanag, napasinghap si Bianca.
—Papa.
Si Eduardo ang lalaking nasa video. Walang audio ang unang bahagi. Ngunit halatang nagtatalo ang magkapatid. Itinulak ni Eduardo si Arturo sa dibdib. May itinuro si Arturo sa folder. Pagkatapos ay lumitaw si Vanessa sa likod ng sasakyan. Mas bata siya noon. Ngunit malinaw na siya iyon. May iniabot siyang maliit na bote kay Eduardo. Biglang natapos ang video.
—Kasunod niyan namatay si Arturo?
Tumango ang imbestigador.
—Batay sa lumang rekord, bumangga ang sasakyan niya sa poste habang pauwi.
—May alcohol ba sa dugo niya?
—May maliit na halaga.
—Hindi sapat para mawalan siya ng kontrol.
Nakangiting tumingin si Vanessa kay Eduardo.
—Sabihin mo sa kanila kung ano ang laman ng bote.
Nanginginig ang panga ni Eduardo.
—Wala akong alam.
—Sedative. May inilagay siya sa inumin ng kapatid niya.
—Sinungaling ka!
—Ikaw ang pumatay sa kaniya!
—Ikaw ang bumili ng gamot!
—At ikaw ang nagbayad sa mekaniko upang sirain ang preno!
Parang nagiba ang mundo sa paligid ni Marissa.
—Pinatay ninyo si Arturo?
Walang sumagot. Lumapit siya kay Eduardo. Sinampal niya ito nang buong lakas. Umalingawngaw ang tunog sa sala. Dalawampu’t dalawang taong galit, takot at pagdurusa ang kasama sa sampal na iyon.
—Pinatay mo ang sarili mong kapatid?
—Hindi ko siya pinatay!
—Pero alam mong mamamatay siya!
Hindi makatingin si Eduardo sa kaniya.
—Bakit? Dahil ba sa pera?
—Hindi mo maiintindihan.
—Subukan mong ipaliwanag!
Biglang sumigaw si Eduardo.
—Dahil kukunin niya ang lahat! Ang kumpanya! Ang mga kliyente! Pati ikaw!
Natigilan si Marissa.