sa gabing tumanggi si althea sa bagong kontrata, isang lihim na mensahe ang nagbunyag kung sino talaga ang may hawak sa buhay ng kaniyang pamilya
bahagi 2: sa gabing tumanggi si althea sa bagong kontrata, isang lihim na mensahe ang nagbunyag kung sino talaga ang may hawak sa buhay ng kaniyang pamilya
Hindi agad gumalaw si Althea.
Nakatitig lamang siya sa bolpen na nakapatong sa kontrata, habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isip ang huling banta ni Gabriel.
Piliin kung sino sa pamilya niya ang hindi na makakakita sa pagsikat ng araw.
Sa screen ng cellphone, patuloy na umiiyak si Paolo. Nanginginig ang mga balikat nito habang nakaluhod sa malamig na sahig ng bodega. Sa likuran niya, nakatali si Ernesto sa isang bakal na upuan, duguan ang mukha at halos hindi na maimulat ang isang mata.
“Pakawalan mo ang kapatid ko,” sabi ni Althea.
Mahina ang kanyang tinig, ngunit matigas.
“Wala siyang kinalaman dito.”
Tahimik na hinubad ni Gabriel ang kanyang amerikana at isinabit iyon sa likod ng upuan.
“May kinalaman siya sa iyo.”
“Bata siya.”
“Dalawampu’t apat ka na, Althea. Dapat alam mo nang hindi pinipili ng mundo kung sino ang inosente.”
Napakuyom ang mga kamay niya.
“Ano ba talaga ang gusto mo?”
Bahagyang kumiling ang ulo ni Gabriel, tila hindi niya maunawaan kung bakit kailangan pa iyong itanong.
“Ikaw.”
“Pag-aari mo na ang anim na taon ng buhay ko.”
“Hindi sapat iyon.”
“Hindi ako bagay na maaari mong bilhin habang buhay!”
Biglang nagbago ang tingin ng lalaki.
Sa isang iglap, nawala ang bahagyang ngiti sa kanyang labi. Lumapit siya hanggang sa mapaatras si Althea sa gilid ng mesa.
“Hindi kita binili.”
“Talaga?” Napatawa siya nang mapait. “Binayaran mo ang pag-aaral ko. Ang apartment na ito. Ang pagkain ko. Ang bawat damit na isinusuot ko. At ngayon, ginagamit mo ang pamilya ko para pilitin akong manatili.”
Humigpit ang panga ni Gabriel.
“Hindi mo nauunawaan ang nangyayari.”
“Kung gayon, ipaliwanag mo.”
Hindi sumagot ang lalaki.
Muli niyang itinulak ang kontrata palapit kay Althea.
“Pumirma ka muna.”
“Hinding-hindi.”
“May limang minuto ka.”
Kinuha ni Gabriel ang kanyang relo at inilapag iyon sa ibabaw ng mesa.
Ang mahinang paggalaw ng kamay nito ay tila mas malakas pa kaysa sa tibok ng puso ni Althea.
4:59.
4:58.
4:57.
Muling tiningnan ni Althea ang video.
May dalawang lalaking nakamaskara sa likuran nina Paolo at Ernesto. Parehong may hawak na baril.
Ngunit habang pinagmamasdan niya ang paligid, may napansin siyang kakaiba.
Sa dingding ng bodega ay may nakapintang kupas na numero.
Pier 17.
Kilala niya ang lugar na iyon.
Ilang linggo lamang ang nakalipas, nagpunta roon ang kanilang nursing class upang magsagawa ng medical mission para sa mga manggagawa sa pantalan.
Apatnapung minuto mula sa apartment.
Marahil tatlumpu kung walang trapiko.
Palihim na isinuksok ni Althea ang isang kamay sa bulsa ng kanyang damit. Naroon ang kanyang lumang cellphone—ang teleponong ginagamit lamang niya upang makipag-ugnayan sa mga kaklase at hindi nakarehistro sa anumang account na kontrolado ni Gabriel.
Hindi niya ito inilabas.
Sa loob ng bulsa, kinapa niya ang screen at pinindot ang emergency shortcut na itinuro sa kanila sa unibersidad.
Tatlong mabilis na pindot.
Isang mahabang pindot.
Hindi niya alam kung matagumpay na naipadala ang lokasyon.
Ngunit iyon lamang ang pagkakataon niya.
“Tatlong minuto,” sabi ni Gabriel.
“Kapag pumirma ako, pakakawalan mo ba sila?”
“Oo.”
“Pareho?”
Hindi agad sumagot ang lalaki.
At sapat na iyon upang manlamig ang buong katawan ni Althea.
“Ano ang ibig sabihin ng pananahimik mo?”
“Hindi ko ginagarantiya ang kaligtasan ni Ernesto.”
“Bakit?”
“Dahil may kasalanan siyang hindi kayang bayaran ng simpleng pirma.”
Napakunot ang noo ni Althea.
“Anong kasalanan?”
Tumingin si Gabriel sa mga litrato sa mesa.
“Hindi mo ba kailanman naisip kung bakit, matapos ang anim na taong pananahimik, biglang nagkaroon ng lakas ng loob ang iyong ina na hanapin ka?”
Napatigil si Althea.
“Hindi niya ako hinanap.”
“Tama.”
Mula sa loob ng pantalon, naglabas si Gabriel ng isang nakatiklop na papel.
Isang sulat.
Isang liham na isinulat gamit ang nanginginig na kamay.
Nang mabasa ni Althea ang unang linya, agad niyang nakilala ang sulat-kamay ng kanyang ina.
Anak, patawarin mo ako. Hindi kita kayang iligtas noon, pero kailangan mong iligtas si Paolo ngayon.
Mabilis niyang inagaw ang papel.
Ang ibang bahagi ay puno ng mantsa, tila nabasa ng luha.
May nalaman si Ernesto tungkol sa lalaking kasama mo sa Maynila. Ilang buwan na niya itong ginagamit upang humingi ng pera. Sinabi niyang kapag hindi siya binayaran, ibebenta niya sa mga kalaban ng Monteverde ang ebidensiya tungkol sa gabing una kayong nagkita.
Nanginig ang mga daliri ni Althea.
“Anong ebidensiya?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Muli niyang tiningnan ang video.
Ngayon, hindi na umiiyak si Paolo.
Nakataas ang ulo nito, nakatitig sa camera na para bang may sinusubukang sabihin.
Dahan-dahang gumalaw ang mga labi ng bata.
Hindi marinig sa video ang kanyang boses.
Ngunit malinaw ang mga salitang binigkas niya.
Ate, huwag kang maniwala sa kanya.
Napatayo nang tuwid si Althea.
Kasabay noon, nag-vibrate ang lumang cellphone sa loob ng kanyang bulsa.
Isang beses.
Dalawang beses.
Palihim niya itong inilabas sa likod ng kanyang katawan.
May bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Huwag kang pipirma. Hindi si Gabriel ang nag-utos na dukutin sila. Nasa panganib din siya. Tumingin ka sa bintana.
Nawala ang kulay sa mukha ni Althea.
Dahan-dahan siyang napatingin sa malaking salaming bintana ng apartment.
Sa gusali sa kabilang kalsada, may mahinang pulang liwanag na gumagalaw.
Isang tuldok.
Mula sa dibdib ni Gabriel, umakyat iyon sa kanyang leeg.
Hanggang sa tuluyang huminto sa gitna ng kanyang noo.
“Gabriel…” bulong ni Althea.
“Ano?”
Bago pa siya makasagot, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa apartment.
Kasunod noon ang tunog ng basag na salamin.
Mabilis na hinila ni Althea si Gabriel pababa.
Isang bala ang dumaan sa ibabaw nila at bumaon sa dingding.
Sabay silang bumagsak sa sahig.
Sa kadiliman, naramdaman ni Althea ang mainit na likidong dumaloy sa kanyang kamay.
Dugo.
“Tinamaan ka ba?” hingal niyang tanong.
Hindi sumagot si Gabriel.
Sa halip, hinawakan nito ang kanyang batok at idiniin siya sa sahig habang sunod-sunod na pumutok ang baril mula sa kabilang gusali.
Nabasag ang mga bintana.
Nagkalat ang salamin sa buong silid.
Makalipas ang ilang segundo, tumigil ang putukan.
Tahimik.
Masyadong tahimik.
Pagkatapos, bumukas ang pintuan ng apartment.
May mga yabag na pumasok.
Hindi isa.
Hindi dalawa.
Kundi marami.
Mula sa kadiliman, narinig ni Althea ang boses ng isang babae.
Pamilyar.
Mahinahon.
Kaparehong-kapareho ng boses na narinig niya anim na taon na ang nakalipas sa labas ng Pamantasan ng San Rafael.
“Gusto mo bang kumita ng sapat na pera para matapos ang kolehiyo?”
Nanigas si Althea.
Unti-unting bumalik ang emergency lights.
At sa bungad ng pinto, nakatayo ang babaeng nakasuot ng itim na amerikana.
Hindi nagbago ang mukha nito.
Hindi tumanda.
Sa kanyang isang kamay ay may baril.
Sa kabila naman ay hawak niya sa buhok ang isang babaeng duguan ang mukha.
Ang ina ni Althea.
“Ma!”
Piliting tumayo si Althea, ngunit hinawakan siya ni Gabriel.
“Huwag kang gagalaw,” mariing bulong nito.
Ngumiti ang babae sa may pintuan.
“Anim na taon kitang hinintay, Althea.”
Itinutok niya ang baril sa ulo ng ina nito.
“Ngayon, sabihin mo kay Gabriel kung sino ang tunay mong ama.”
Napatingin si Althea kay Gabriel.
Ngunit ang lalaking dati’y walang kinatatakutan ay tila unang beses niyang nakitang namutla.
At bago pa makapagsalita ang sinuman, napahagulgol ang kanyang ina.
“Anak, patawarin mo ako…”
Huminga ito nang malalim.
“Ang tunay mong ama ang pumatay sa ama ni Gabriel.”