Nagpakasal kami nang biglaan ng aking blind date. Ngunit hindi ko akalain na siya pala ang propesor ko sa unibersidad.
Pagkatapos ng klase niya, mabilis akong tumakas, pero hinarangan niya ako gamit ang kanyang sasakyan sa may gate ng campus.
“Nakita mo lang ang asawa mo, tatakbo ka na? Bakit hindi ka ganyan kahiya nung pinilit mo akong magpakasal kahapon?”
1
Pagpasok ko sa klase kaninang umaga, ramdam kong may mali. Ang klase namin tuwing 8:00 ng umaga ay hindi kailanman dinadayo ng mga estudyante. Pero ngayon, lahat ay nakaupo nang tuwid sa harap, puno ng enerhiya.
Hindi ba dapat ay natutulog lang sila sa likod?
Kinuskos ko ang aking mga mata, baka hindi pa ako gising.
“Tess! Dito!” kaway sa akin ng best friend ko. “Alam mo ba kung gaano kahirap ipaglaban ang seat na ‘to?”
Tiningnan ko ang upuan namin sa ikalawang row—wala pang tatlong metro ang layo mula sa lectern—at napabuntong-hininga ako. “Anong plano mo rito, masasalo natin ang laway o chalk ng prof?”
“Wala kang alam! May bagong propesor tayong darating ngayon!” excited na kwento niya sa akin habang nagtsitsismis. “Sabi nila, napakayaman daw nito. CEO pa siya ng isang malaking listed company.”
“So? Hindi ba normal na lang ‘yun sa Finance department natin?” Siyempre, ang mga prof sa eskwelahan namin ay mga elite na hindi basta-basta maaabot ng mga estudyante.
“Siguro nabaliw ka na sa dami ng blind dates mo! Sabi nila, ang gwapo raw ng bagong prof!”
Hindi na ako sumagot. Tama siya, parang naloka na ako sa dami ng blind dates ko nitong mga nakaraang buwan. Lahat ‘yan dahil kay Papa, na gustong-gusto na akong mag-asawa bago man lang ako maka-graduate. Araw-araw, parang quota ang dami ng lalaking pinapakita niya sa akin.
“Sabi nila, heartthrob daw ang dating. Hindi mo ba napansin na lahat ng kaklase natin ay naka-make up nang bongga ngayon?”
Tiningnan ko ang paligid. Kaya pala! Lahat sila ay nakakulot ang buhok at naka-red lipstick.
“Ano nga palang pangalan ng propesor?” tanong ko.
“Si Paolo De Vera.”
Nanigas ako. Hindi naman siguro, ‘di ba? ‘Yun din ang pangalan ng blind date ko kahapon. At ang mas malala pa… siya ang lalaking pinakasalan ko nang biglaan.
Maya-maya, tumunog ang bell. Isang lalaking naka-suit ang pumasok. Narinig ko ang sabay-sabay na paghinga ng mga kaklase ko sa gulat.
“Ang gwapo! Grabe, supermodel ba ‘to?”
Ang lalaking nasa harap ko ay matikas, maayos ang pagkaka-gel ng buhok, at naka-gold-rimmed glasses. Naka-aura siya ng isang aristokrata—kalmado, matalino, at napaka-eleganteng kumilos.
Ang mas masakit sa katotohanan… siya ang asawa ko!
“Magandang umaga, ako si Paolo De Vera,” pagpapakilala niya habang isinusulat ang pangalan niya sa blackboard.
Natulala lang ako. Kahapon, sinabihan ako ni Mama na may irerekomenda siyang lalaki: matagumpay, gwapo, at edukado. Sawa na ako sa mga ganitong salita. Inasahan ko na naman ang isa pang blind date na mauuwi sa wala, kaya nagpunta ako nang walang gana.
Pero nang makita ko siya, muntik na akong mawalan ng hininga sa sobrang gwapo niya.
Kailangan ko na siyang pakasalan!
Sa totoo lang, siya ang type ko. Kaya nung tinanong ko kung gusto niyang magpakasal, tumango siya agad.
“Bukas pa naman ang Civil Registry, bakit hindi na natin gawin ngayon?”
At wala pang dalawang oras, hawak ko na ang aming marriage contract.
Habang isinusulat niya ang kanyang pangalan sa board, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang bawat linyang isinusulat ng tisa ay parang bawat tibok ng puso kong gustong kumawala sa dibdib ko. Hindi ko inakalang ang “blind date” na pinakasalan ko sa isang biglaang bugso ng atraksyon at desperasyon ay ang mismong taong magdidikta ng grado ko sa buong semestre.
Nang lumingon siya, ang kanyang mga mata na nakatago sa likod ng gold-rimmed glasses ay dumako sa akin. Hindi iyon ang tingin ng isang propesor sa kanyang estudyante; may halong mapaglarong kilatis iyon na tanging kami lang ang nakakaalam. “Simulan natin ang talakayan,” wika niya, at sa bawat paglakad niya sa harap ng klase, ramdam ko ang tensyong bumabalot sa bawat sulok ng silid.
Nang matapos ang klase, hindi ko na hinintay ang daldal ng best friend ko. Gamit ang bawat lakas na mayroon ako, mabilis akong nag-impake ng gamit at kumaripas ng takbo palabas ng room. Gusto kong maglaho, gusto kong magtago sa ilalim ng lupa, o kahit sa library na lang kung saan hindi niya ako mahahanap. Ngunit sa paglabas ko ng campus gate, isang itim na luxury car ang biglang humarang sa aking dadaanan. Ang window sa passenger seat ay bumaba, at bumungad ang mukha ni Paolo—kalmado, nakangisi, at mapanganib.
“Nakita mo lang ang asawa mo, tatakbo ka na? Bakit hindi ka ganyan kahiya nung pinilit mo akong magpakasal kahapon?”
Tumigil ang paligid ko. Ang mga estudyanteng dumadaan ay nagsimulang bumaling sa amin, nagbubulungan kung sino ang babaeng napagtripan ng kanilang “perfect” na bagong prof. Namula ako hanggang sa dulo ng aking mga tainga. “Paolo, ano ba? Nasa school tayo!” bulong ko, habang sinusubukang takpan ang mukha ko gamit ang aking bag.
Bumaba siya ng sasakyan. Sa bawat hakbang niya, ramdam ko ang awtoridad na kinatatakutan ng lahat, ngunit sa akin, ramdam ko ang pagmamay-ari. Hinawakan niya ang siko ko, hindi para saktan, kundi para patigilin ang aking pagtakas. “Tess,” malalim ang boses niya, sapat lang para ako lang ang makarinig, “sa loob ng classroom, ako ang propesor mo. Pero sa labas ng pintuang ‘yan, at lalo na sa bahay natin, ikaw ang may kontrol sa akin. Huwag mo akong tatakbuhan dahil lang natatakot ka sa realidad na pinili nating dalawa.”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata, ang pait at kaba ay hinaluan ng kakaibang spark ng kuryente na hindi ko maipaliwanag. “Akala ko ba… akala ko ba magpapanggap lang tayo sa harap ng pamilya natin?”
“Nagbago ang isip ko,” sagot niya habang binubuksan ang pinto ng sasakyan para sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng isang uri ng determinasyong hindi ko na kayang labanan. “Hindi ko ugali ang pumasok sa isang kasunduan na hindi ko tatapusin nang tama. At kung kailangan kong maging propesor mo para lang masiguro na hindi ka lumalayo sa akin, gagawin ko.”
Sa gitna ng campus, sa ilalim ng mapanghusgang mga mata ng ibang estudyante, pumasok ako sa kanyang sasakyan. Alam kong simula na ito ng isang magulong semestre, ngunit habang umaandar ang sasakyan at nararamdaman ko ang presensya niya sa tabi ko, napagtanto ko na ang kasal na akala ko ay isang “biglang desisyon” lamang ay ang simula ng isang kwentong hindi ko na gugustuhing tapusin. Ang propesor ko, ang asawa ko, at ang takot na naging mitsa ng isang mapanganib ngunit nakakaadik na pag-ibig.