“SIR… VIRGIN PA PO AKO… HINDI PA AKO NAKAKASAMA NG KAHIT SINONG LALAKI SA BUONG BUHAY KO…”—PERO LIMANG MINUTO PAGKATAPOS NIYANG SABIHIN IYON SA LALAKING PINILI NIYA, ISANG MAS MALAKING LIHIM ANG BIGLANG BUMASAG SA BUONG MUNDO NIYA
Ang pangalan niya ay Mika Reyes, 25 anyos.
Mahigpit niyang yakap ang maliit niyang handbag habang nakatayo sa labas ng Room 806 ng pinakamahal na hotel sa Bonifacio Global City.
Kinakabahan siya.
Nanginginig.
Pero pinilit niyang huminga nang malalim.
Dahil ang lalaking nasa loob ng kwartong iyon ay si Adrian Velasco.
38 anyos.
Matagumpay.
Magalang.
Tahimik magsalita.
At sa loob ng isang taon na pagkakakilala nila sa trabaho, naniwala si Mika na siya ang unang lalaking gusto niyang pagtiwalaan nang buo.
Nagkakilala sila sa isang malaking logistics company sa Makati.
Hindi bastos si Adrian.
Hindi siya mapilit.
Hindi siya katulad ng ibang lalaking mahilig mangbola.
Nakikinig lang siya.
Nagtatanong.
Naaalala kahit maliliit na detalye tungkol kay Mika.
At iyon ang dahilan kung bakit unti-unting bumigay ang puso niya.
Noong gabing iyon, si Mika mismo ang nag-message.
“Gusto kitang makasama ngayong gabi… kung gusto mo rin.”
Halos agad sumagot si Adrian.
“I’ll wait for you.”
Mabilis.
Masyadong mabilis.
At kahit may kakaibang kaba si Mika…
pinilit niyang paniwalaan na normal lang iyon.
Pagpasok niya sa hotel room, mabango ang hangin.
May wine sa mesa.
Mahinang jazz music.
At si Adrian, nakaupo habang tahimik siyang pinapanood.
“Relax,” mahina nitong sabi.
Umupo si Mika sa gilid ng sofa.
Mahigpit ang pagkakakuyom ng mga daliri niya.
Parang sasabog ang dibdib niya sa lakas ng tibok ng puso.
Lumapit si Adrian.
“Takot ka ba?” tanong niya.
Tumango si Mika.
“S-Sir…”
Huminto siya sandali bago bumulong:
“Virgin pa po ako… hindi pa ako nakakasama ng kahit sinong lalaki dati. Natatakot ako… baka wala akong alam.”
Biglang tumahimik ang kwarto.
Hindi ngumiti si Adrian.
Hindi siya natawa.
Hindi rin siya yumakap.
Nakatingin lang siya.
Matagal.
Masyadong matagal.
Kinabahan si Mika.
“Bakit po ganiyan kayo makatingin?”
Dahan-dahang tumayo si Adrian.
At ang sumunod niyang sinabi ang nagpalamig sa buong katawan ni Mika.
“Good,” malamig niyang sabi.
“Sigurado na ako ngayon.”
Nanlaki ang mata ni Mika.
“Ano pong ibig sabihin niyon?”
Ngunit hindi sumagot si Adrian.
Lumakad siya papunta sa maliit na trolley bag na dala niya.
Pinindot ang passcode.
At dahan-dahang binuksan iyon.
Napatayo si Mika.
At sa isang iglap…
nawala lahat ng init sa katawan niya.
Dahil ang laman ng bag—
ay hindi damit.
Hindi toiletries.
Hindi personal na gamit.
Kundi…
mga folder.
Mga dokumento.
Mga litrato.
At isang makapal na envelope na may pangalan niya sa harap.
MIKA REYES
Nanginginig ang kamay niya.
“A-Ano po ‘to?”
Dahan-dahang humarap si Adrian.
At ngayon, wala na ang malambing niyang ngiti.
Parang ibang tao na siya.
“Hindi aksidente ang pagkakakilala natin, Mika,” malamig niyang sabi.
Parang tumigil ang paghinga niya.
“Ano?”
“Matagal kitang hinahanap.”
Biglang nanlamig ang sikmura ni Mika.
“Hindi ko maintindihan…”
May inilabas na lumang litrato si Adrian.
Isang larawan ng batang babae.
Mga anim na taong gulang.
Nakangiti.
At katabi nito—
isang lalaking kilalang-kilala ni Mika.
Ang yumao niyang ama.
“Impossible…” bulong niya.
Dahan-dahang lumapit si Adrian.
“Labingwalong taon na ang nakalipas,” sabi niya, “ang ama mo ang dahilan kung bakit nawasak ang pamilya ko.”
Parang bumigay ang tuhod ni Mika.
“Ano pong sinasabi ninyo?”
“Hindi kita niligawan dahil mahal kita.”
Tumitig si Adrian diretso sa kanya.
“Nilapitan kita dahil ikaw lang ang natitirang paraan para malaman ko ang totoo.”
Tumulo ang luha ni Mika.
Lahat ng alaala nila.
Lahat ng kabutihan nito.
Lahat ng gabing naniwala siyang espesyal siya—
biglang parang kasinungalingan.
“Ginamit mo lang ako?”
Tahimik si Adrian.
At ang katahimikan niyang iyon…
ang pinakamasakit na sagot sa lahat.
Napatayo si Meera mula sa upuan.
Nanlamig ang buo niyang katawan habang nakatitig sa laman ng trolley bag ni Ajay.
Hindi damit.
Hindi toiletries.
Hindi kahit anong normal na gamit para sa isang gabing magkasama.
Sa loob ng bag ay may mga dokumento.
Mga folder.
Isang maliit na camera.
At… ilang passport na may iba’t ibang pangalan pero iisang mukha ng babae ang nasa litrato.
Mga batang babae.
Iba-ibang edad.
Iba-ibang bansa.
Pero pare-parehong magaganda.
Pare-parehong mukhang inosente.
Huminto ang paghinga ni Meera.
“A-Ajay…” nanginginig niyang bulong. “Ano ‘to?”
Dahan-dahang isinara ni Ajay ang bag.
Masyado siyang kalmado.
Parang matagal na niyang pinaghandaan ang sandaling iyon.
“Umupo ka muna,” mahina niyang sabi.
“HINDI!” sigaw ni Meera habang paatras na umatras. “Sino ka ba talaga?!”
Tumitig lang si Ajay sa kanya.
Pagkatapos ay marahang huminga.
“Ayaw kong saktan ka, Meera.”
Mas lalo siyang natakot.
Dahil ang mga totoong mapanganib na tao… hindi sumisigaw.
Kumakatok sa isip mo nang dahan-dahan.
At saka ka sisirain.
“Buksan mo ang pinto,” sabi ni Meera habang nanginginig na hinawakan ang doorknob.
Pero hindi bumukas.
Naka-lock.
At si Ajay lang ang may keycard.
Napaluha si Meera.
“Please… pauwiin mo na ako…”
Tahimik na naglakad si Ajay papalapit.
Agad siyang umurong.
“Lumayo ka!”
Pero hindi siya hinawakan ni Ajay.
Sa halip, may inilabas siyang isang litrato mula sa folder.
At nang makita iyon ni Meera…
Parang may sumabog sa loob ng dibdib niya.
Larawan iyon ng kanyang ama.
Kasama ang ilang lalaking hindi niya kilala.
May mga pera sa mesa.
At sa likod ng litrato ay may nakasulat na petsa.
Tatlong taon na ang nakalipas.
“Ano ‘to…?” mahina niyang bulong.
Tahimik si Ajay.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang katotohanang halos magpaluhod kay Meera.
“Ang ama mo ang nagbenta sa’yo.”
Nayanig si Meera.
“Sinungaling ka!”
“Hindi ko gugustuhing sabihin ‘to kung hindi totoo.”
“HINDI TOTOO YAN!”
Pero nanginginig na ang boses niya.
Dahil biglang nagsimulang magsama-sama ang mga bagay na matagal niyang hindi maintindihan.
Bakit baon sa utang ang ama niya pero biglang nagkaroon ng pera noong nakaraang taon.
Bakit pilit siyang pinapapasok sa kompanyang pinagtatrabahuhan ni Ajay.
Bakit tila napakabilis ng “pagkakataon” nilang magkakilala.
At bakit minsan, kapag magkasama sila ni Ajay, parang may lungkot itong nakatingin sa kanya.
Hindi parang lalaking nanliligaw.
Kundi parang lalaking may konsensyang unti-unting pinapatay.
“Ano’ng ibig mong sabihin… binenta ako?” umiiyak niyang tanong.
Mariing pumikit si Ajay.
“May grupo ng mga lalaking mayayaman na naghahanap ng mga babaeng walang karanasan… malinis ang records… madaling kontrolin…”
Parang nawalan ng lakas ang tuhod ni Meera.
“Hindi…” bulong niya.
“Dapat… isa ka sa dadalhin ko.”
Tuluyang napahagulgol si Meera.
Pakiramdam niya nadudumihan siya kahit wala pang nangyayari.
Parang biglang nabasag ang buong buhay niya.
“At bakit mo sinasabi sa’kin ‘to ngayon?” sigaw niya. “Bakit hindi mo na lang ako pinabayaan?!”
Doon lang unang nagbago ang mukha ni Ajay.
Pagod.
Guilt.
At galit sa sarili.
“Dahil hindi ko kaya.”
Napatingin si Meera sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Umupo si Ajay sa gilid ng kama at marahang hinaplos ang mukha niya.
“Dalawang taon akong nagtatrabaho para sa kanila.”
Nanlaki ang mata ni Meera.
“Pero ikaw…” nanginginig niyang sabi habang nakatingin sa kanya, “ikaw ang unang babaeng tumingin sa’kin na parang tao pa rin ako.”
Tumulo ang luha ni Meera.
“Simula nang sabihin mong virgin ka…” mahinang dagdag niya, “nakumpirma kong ikaw nga ang babaeng nasa listahan.”
Tahimik ang buong kwarto.
Sa labas ng bintana, kumikislap ang ilaw ng siyudad ng Maynila.
Pero sa loob ng Room 806…
Pakiramdam ni Meera ay gumuho ang mundo.
Pagkatapos ay may biglang tumunog.
BEEP.
Nanlamig si Ajay.
Agad niyang hinablot ang cellphone sa mesa.
May isang mensahe.
Tatlong salita lang.
“WHERE IS THE GIRL?”
Napatingin siya agad kay Meera.
At doon unang nakita ni Meera ang totoong takot sa mukha ng lalaking akala niya ay kontrolado ang lahat.
Mahina siyang tumayo.
Pagkatapos ay ibinulong ang mga salitang tuluyang nagpayanig kay Meera—
“Too late…”
Kasunod noon, may kumatok nang tatlong beses sa pinto ng hotel room.
TOK.
TOK.
TOK.
At isang malamig na boses ng lalaki ang narinig sa labas.
“Mr. Ajay… alam naming nasa loob ang babae.”