bahagi 2 — habang paalis ako patungong eastern samar, ibinintang ni camille na ako ang nagtulak sa kanya, at isang mensahe mula kay gabriel ang nagpabalik sa lahat Hindi ako agad nakasagot. Hindi dahil nabigla ako sa sinabi ni Gabriel. Kundi dahil sa loob ng pitong taon naming magkasama, ngayon ko lang malinaw na nakita kung gaano kababaw ang tingin niya sa akin. Hindi bilang nobya. Hindi bilang doktor. Kundi bilang isang taong lagi niyang aasahang maglilinis ng gulong ginawa niya. Tiningnan ko siya nang diretso. “Hindi ako ang doktor ni Camille. Hindi rin ako ang taong magtatago ng problema ninyo.” Kumunot ang noo niya. “Alyssa, huwag mong palakihin ito.” Napatawa ako. “May buntis sa harap mo. At ang una mong naisip ay kung paano ito itatago sa pamilya mo. Pero ako ang nagpapalaki?” Namula ang mukha niya. Sa likod niya, tahimik na umiiyak si Camille. Ngunit kakaiba ang mga mata nito. Walang takot. Walang pagkalito. Parang naghihintay lang. Naghihintay kung sino sa amin ang unang sasabog. “Alyssa…” Lumapit nang bahagya si Gabriel. “Hindi mo naiintindihan. Kapag nalaman ito ng pamilya ko, mawawala ang posisyon ko sa kumpanya. Magagalit ang lolo ko. At alam mong ilang taon kong pinaghirapan ang lugar ko roon.” Dahan-dahan akong tumango. “Ah. Kaya pala.” Napatingin siya sa akin. “Kaya ano?” “Kaya gusto mong pakasalan ako. Para sa magandang imahe. Para sa pamilyang aprubado. Para sa babaeng doktor na maipapakilala mo sa mga business dinner. At habang ako ang nasa tabi mo, maaari mong puntahan si Camille tuwing umiiyak siya.” “Alyssa!” Malakas ang boses niya. Napalingon ang mga nurse sa hallway. Hindi ako natinag. “Hindi ba totoo?” Bago pa siya makasagot, biglang humikbi si Camille. “Kasalanan ko ito. Gabriel, huwag mo nang sisihin si Alyssa.” Tumalikod siya at naglakad palayo. Pero nang dumaan siya sa tabi ko, mahina niyang sinabi, “Masaya ka na ba?” Napatigil ako. Tumingin ako sa kanya. Nasa mga mata niya pa rin ang luha. Pero malamig ang boses niya. “Dahil sa iyo, galit siya sa akin.” Napakunot ang noo ko. “Ano?” Biglang lumakas ang hikbi niya. At bago ko pa maintindihan ang nangyayari, umatras siya. Tumama ang likod niya sa gilid ng upuan. Pagkatapos ay bumagsak siya sa sahig. “Camille!” Sumugod si Gabriel. Napatingin ang lahat. Hinawakan ko agad ang braso niya. “Tumawag ng OB-GYN.” Ngunit biglang itinulak ni Camille ang kamay ko. “Huwag!” Sumigaw siya. “Lumayo ka sa akin!” Natahimik ang hallway. Humihingal siya habang hawak ang tiyan. Pagkatapos ay tumingin siya kay Gabriel. “Siya… si Alyssa…” Napalunok siya. “Tinulak niya ako.” Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Tumingin ako sa kanya. Hindi ako makapaniwala. “Anong sinabi mo?” Tumulo ang luha niya. “Tinulak mo ako. Sinabi mong dapat mawala na lang ang batang ito.” Nagkagulo ang hallway. May mga pasyenteng naglabas ng phone. May nurse na napahawak sa bibig. At si Gabriel—tumayo. Humarap sa akin. “Alyssa.” Hindi galit ang mukha niya. Mas masahol. May pagdududa. “Ano ang ginawa mo?” Natawa ako nang mahina. Hindi dahil nakakatawa. Kundi dahil wala na akong ibang naramdaman. “Talaga? Pitong taon, Gabriel. Pitong taon. At isang salita lang niya, handa ka nang maniwala?” Hindi siya agad sumagot. Iyon na ang sagot. Lumapit ang security. May isang nurse na mabilis na nagsalita, “Sir, ma’am, may CCTV sa hallway.” Biglang tumigil si Camille sa pag-iyak. Isang segundo lang. Pero nakita ko. Nakita rin yata ng nurse. Tumingin ako sa camera sa sulok ng kisame. Pagkatapos ay bumaling kay Gabriel. “Panoorin mo. Pagkatapos, huwag mo na akong kakausapin.” Iniwan ko silang lahat. Hindi ako lumingon. Pagpasok ko sa staff room, nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil sa takot. Kundi sa galit. Sa loob ng pitong taon, ilang beses ko bang nilunok ang sama ng loob para lang mapanatili ang relasyon? Ilang beses kong sinabi sa sarili kong mabait si Gabriel? Na magulo lang talaga ang sitwasyon? Na may utang na loob lang siya kay Camille? Ngayon, malinaw na. Hindi siya naliligaw. Pinipili niya ito. Paulit-ulit. At palagi akong inaasahang maghihintay. Makalipas ang dalawampung minuto, tumunog ang phone ko. Si Gabriel. Hindi ko sinagot. Tumawag ulit. At ulit. Hanggang sa may dumating na mensahe. Alyssa, nakita ko ang CCTV. Kasunod iyon ng isa pa. Hindi mo siya tinulak. Napangiti ako nang malamig. Ilang segundo lang, may sumunod. Pero buntis siya. Kailangan muna nating intindihin kung bakit niya ginawa iyon. Napapikit ako. Kahit matapos makita ang katotohanan—si Camille pa rin. Siya pa rin ang kailangang intindihin. Pinatay ko ang phone. Alas-kuwatro ng madaling araw kinabukasan, nasa labas na ako ng bahay ng mga magulang ko. Umulan nang mahina. Nakahanda ang sasakyan ng medical team. Niyakap ako ni Mama nang mahigpit. “Tumawag ka araw-araw.” “Opo.” “Kapag mahirap, umuwi ka.” Ngumiti ako. “Hindi na ako babalik para sa kanya.” Suminghot si Papa. “Mabuti. Kapag pumunta rito ang lalaking iyon, ako ang kakausap.” Napatawa ako. Sumakay ako sa sasakyan. Habang unti-unting lumalayo ang mga ilaw ng Quezon City, saka ko muling binuksan ang phone. May tatlumpu’t pitong missed calls. Labing-apat na mensahe. Lahat galing kay Gabriel. Ang huli ay ipinadala tatlong minuto bago kami umalis. Alyssa, nasaan ka? Hindi ako sumagot. Maya-maya, may bagong message. Pumunta ako sa condo. Wala ang mga gamit mo. Kasunod agad. Huwag mong sabihing seryoso ka sa pag-alis. Napatingin ako sa madilim na bintana. Sa unang pagkakataon, wala akong naramdamang sakit. May katahimikan lang. At kalayaan. Ngunit bago ko tuluyang i-off ang phone, biglang may pumasok na tawag mula sa hindi kilalang numero. Hindi ko sinagot. Tumawag ulit. Sa ikatlong beses, sinagot ko. “Hello?” Isang babae ang nasa kabilang linya. Matanda ang boses. Mahigpit. “Alyssa Reyes?” “Opo.” “Ako ang lola ni Gabriel.” Napatigil ako. “May sinabi sa amin si Camille ngayong umaga.” Nanlamig ang mga daliri ko. “Ano po?” Tahimik ang kabilang linya. Pagkatapos ay mariin niyang sinabi, “Sinabi niyang hindi raw kay Gabriel ang batang dinadala niya.” Hindi ako nakapagsalita. Ngunit bago ko pa maitanong kung sino ang ama—may narinig akong sigaw sa likod ng matandang babae. Boses ni Gabriel. Galit. Wasak. At pagkatapos, malinaw kong narinig ang pangalan ng isang taong hindi ko kailanman inasahang madadamay. “Papa?!” “Paano naging anak mo ang batang dinadala ni Camille?!” Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 3.
bahagi 3 — habang papalayo ako sa maynila, sumabog ang lihim ng pamilya de leon, ngunit ang pangalan sa medical record ni camille ang tunay na sumira sa lahat Hindi ko namalayang napahigpit ang hawak ko sa phone. Sa kabilang linya, malinaw kong naririnig ang sigawan. “Papa?!” “Paano naging anak mo ang batang dinadala ni Camille?!” Boses iyon ni Gabriel. Basag. Galit. Halos hindi ko makilala. May sumagot na lalaki. Mababa ang boses. “Mag-ingat ka sa pananalita mo.” Hindi ko na kailangang hulaan. Si Roberto de Leon. Ama ni Gabriel. Ang lalaking palaging tahimik sa mga family dinner. Laging maayos ang polo. Laging may ngiti. At laging nagsasabing masuwerte raw ang anak niya sa akin. Biglang nagsalita ang lola ni Gabriel sa phone. “Alyssa, huwag kang magbaba. May kailangan akong malaman.” Napapikit ako. “Ma’am, paalis na po ako. Hindi na po ako bahagi ng problemang iyan.” “Pero bahagi ka.” Mabilis ang sagot niya. “Dahil sinabi ni Camille na alam mo raw ang lahat.” Napadilat ako. “Ano?” “Sinabi niyang matagal mo na raw alam na hindi kay Gabriel ang bata. Sinabi rin niyang pinagbantaan mo siyang ilalantad mo siya kapag hindi siya lumayo sa apo ko.” Napatawa ako sa sobrang galit. “Hindi ko nga alam na buntis siya hanggang kahapon.” Natahimik ang matanda. Sa background, may malakas na tunog. Parang may nabasag. Pagkatapos ay muli kong narinig si Gabriel. “Ano pa ang sinabi niya tungkol kay Alyssa?” Walang sumagot. Biglang naputol ang tawag. Tinitigan ko ang screen. Hindi ko alam kung bakit, pero imbes na gulat, pagod ang naramdaman ko. Kahit wala ako roon, hinihila pa rin ako sa gulo nila. Parang hindi sapat na iniwan niya ako. Parang kailangan pa nilang gawing kasangkapan ang pangalan ko para pagtakpan ang sarili nilang kasinungalingan. “Doktora?” Boses iyon ng team leader namin. “Okay ka lang?” Tumango ako. “Opo. Inaantok lang.” Sinubukan kong ngumiti. Hindi na siya nagtanong. Makalipas ang ilang oras, sumakay kami ng eroplano. Paglapag namin, sinalubong kami ng basang hangin at amoy ng putik. Wasak pa rin ang ilang bubong. May mga poste ng kuryente na nakahandusay sa gilid ng kalsada. Sa evacuation center, siksikan ang mga pamilya. May batang nilalagnat. May matandang hirap huminga. May lalaking may sugat sa dibdib matapos tamaan ng debris. Sa sandaling nagsimula akong magtrabaho, nawala si Gabriel sa isip ko. Wala si Camille. Wala ang kasal. Wala ang pamilya de Leon. May tao sa harap ko na kailangang mabuhay. Iyon lang ang mahalaga. Halos labindalawang oras akong hindi nakahawak ng phone. Nang sa wakas ay nakaupo ako sa isang maliit na silid sa field hospital, saka ko ito binuksan. Mahigit limampung notifications. May missed calls mula kay Gabriel. Mula kay Mara. Mula sa hindi kilalang numero. At may isang mensahe mula sa chief nurse sa ospital namin sa Maynila. Dr. Reyes, may problema. Agad akong tumawag. Sinagot niya sa unang ring. “Doc!” “Anong nangyari?” Huminga siya nang malalim. “May nag-post ng video.” Nanlamig ako. “Anong video?” “Yung nangyari sa hallway. Yung pagbagsak ni Camille.” Napapikit ako. Siyempre. May mga pasyenteng naglalabas ng phone noon. “Anong nasa video?” “Edited.” Mabilis niyang sagot. “Putol yung part bago siya bumagsak. Ang lumalabas, lumapit ka sa kanya, tapos bumagsak siya. At may caption.” Hindi ako nagsalita. “Doc… Ang sabi, pinagtangkaan mong saktan ang buntis na ex-girlfriend ng fiancé mo dahil sa selos.” Humigpit ang panga ko. “Sino ang nag-post?” “Anonymous account. Pero mabilis kumalat. May nag-tag pa sa hospital. May nagsasabing dapat maimbestigahan ang medical license mo.” Natahimik ako. Maya-maya, sinabi niya, “May CCTV tayo.” “Alam ko.” “Ilalabas natin.” “Hindi pa puwede.” Napatigil ako. “Bakit?” “May utos ang legal department. Hindi raw puwedeng ilabas agad dahil may pasyente sa footage.” Napatawa ako nang walang saya. Napakaganda. Ang kasinungalingan puwedeng kumalat sa loob ng ilang minuto. Pero ang katotohanan—kailangan muna ng pirma. Pagkababa ko ng tawag, may pumasok na message mula kay Mara. Alyssa, huwag mong buksan ang social media. Kasunod agad. At huwag kang magalit sa akin, pero pumunta ako sa bahay ng mga de Leon. Napamura ako. Tinawagan ko siya. “Mara! Bakit ka pumunta roon?” “Dahil walang gumagalaw! Pinapahiya ka nila online habang nagpapanggap na inosente si Camille!” “Mara, umalis ka roon.” “Huli na.” Bumaba ang boses niya. “Nasa labas ako. Pero may narinig ako.” Natahimik ako. “Ano?” “Hindi lang pala tungkol sa ama ng bata. May ibang problema.” Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko. “Anong problema?” “Si Camille…” Huminto siya. Parang may tinitingnan. “Alyssa, may mga pulis.” “Ano?” “May dumating na police car. May dala silang dokumento.” Biglang may sigawan sa kabilang linya. Narinig kong tumakbo si Mara. “Mara?” “Sandali!” May kaluskos. Pagkatapos ay bumalik siya. “Hindi ko marinig lahat… Pero may sinabi yung isang pulis tungkol sa falsified medical records.” Nanlamig ako. “Medical records?” “Oo. At pangalan mo ang narinig ko.” Tumayo ako. “Ano’ng pangalan ko?” Hindi siya agad sumagot. Pagkatapos ay mahina niyang sinabi, “May dokumentong nakapangalan sa iyo. Parang OB record.” Hindi ako makapagsalita. “Alyssa… May prenatal consultation daw. Tatlong buwan na ang nakalipas.” Napahawak ako sa gilid ng mesa. “Hindi ako kailanman nagpa-prenatal consult.” “Alam ko.” “Mara, malinaw mong sabihin.” Huminga siya nang malalim. “May medical record sa isang private clinic. Pangalan mo. Birthday mo. At nakalagay…” Huminto siya. Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko. “Ano?” “Na ikaw ang buntis.” Parang huminto ang oras. Hindi ako nakapagsalita. Sa kabilang linya, narinig kong may sumigaw. Boses ni Gabriel. “Hindi iyan kay Alyssa!” May sumagot na babae. Si Camille. Galit. Hindi umiiyak. At sa unang pagkakataon, wala nang pagpapanggap sa boses niya. “Talaga?” “Kung hindi kanya ang record… bakit pangalan niya ang ginamit ko?” Napatigil ako. Ginamit ko. Hindi ginamit ng clinic. Hindi maling encode. Sinadya. Narinig kong sumigaw si Mara. “Camille, ano’ng ginawa mo?” Tumawa si Camille. Malamig. “Tanungin ninyo si Roberto.” Nanlamig ang buong katawan ko. Pagkatapos ay may malakas na sigaw. Si Gabriel. “Ano ang kinalaman ng papa ko sa medical record ni Alyssa?!” At bago pa may makasagot, may isa pang boses na narinig ko. Boses ng pulis. “Mr. Roberto de Leon… You are being investigated for the unauthorized use of Dr. Alyssa Reyes’s identity in a confidential reproductive procedure.” Napaupo ako. Hindi ko maintindihan. Reproductive procedure? Anong procedure? Sa kabilang linya, biglang nagsisigaw si Gabriel. “Ano’ng ginawa ninyo gamit ang pangalan niya?!” Tahimik. Pagkatapos ay narinig ko si Camille. Mahina. Pero malinaw. “Hindi lang pangalan niya ang ginamit namin.” Napatigil ang lahat. Maging ako. At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpamanhid sa mga daliri ko. “Pati medical samples niya.” Napahigpit ang hawak ko sa phone. “Ano?” Narinig kong huminga nang malalim si Camille. Pagkatapos ay sinabi niya, “Gabriel… baka gusto mong itanong sa ama mo kung kaninong embryo talaga ang inilagay sa akin.” Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 4-5.