BAHAGI 2: ANG BABAE NA MINAMALIIT NILA
Natahimik ang buong lobby.
Walang sinuman ang makapaniwala na ang babaeng kakapalayas lamang nila ay siya palang tinatawag na Chairwoman ng mga bodyguard.
Namutla si Angela.
Bahagyang nanginig ang braso niyang nakayakap kay Marco.
“C-Chairwoman?”
Nauutal niyang tanong.
Parang natulala si Marco.
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos ay tumingin sa pinuno ng mga bodyguard.
At pilit na ngumiti.
“Siguro may hindi pagkakaunawaan lang.”
“Asawa niya ako.”
“Bakit hindi ko alam ang bagay na ito?”
Hindi ako sumagot.
Dahil mula noon hanggang ngayon, hindi naman siya nagtanong.
Noong ikinasal kami.
Ang alam lang niya ay may kaya sa buhay ang pamilya ko.
Ilang beses ko siyang niyayang bumisita sa headquarters ng kumpanya.
Ngunit palagi siyang tumatanggi.
Sinasabi niyang may dignidad siya.
Ayaw niyang umasa sa pamilya ng asawa niya.
Noon, labis akong naantig.
Ngunit ngayon, napagtanto kong hindi iyon dignidad.
Hindi lang talaga siya naging interesado sa mundo ko.
Lumapit ang pinuno ng mga bodyguard.
“Chairwoman, nakopya na po namin ang lahat ng CCTV footage at access records.”
“Naghihintay na rin po ang lahat ng empleyadong sangkot para sa imbestigasyon.”
Pagkarinig niyon.
Biglang kinabahan si Angela.
“Anong CCTV?”
Ngumiti ako.
“Ang CCTV na nagrekord kung paano mo ninakaw ang pagkakakilanlan ko.”
Nawala agad ang kulay ng mukha niya.
Nagpatuloy ako.
“Talaga bang inakala mong magiging ako ka na dahil lamang ginamit mo ang membership card ko?”
Napayuko siya.
Mabilis na humarang si Marco sa harapan niya.
“Tama na.”
“Kahit Chairwoman ka pa, hindi naman sinasadya ni Angela.”
“Lahat ng ito ay simpleng hindi pagkakaunawaan lang.”
Napatawa ako.
Isang tawang nagpatahimik sa buong lobby.
“Hindi pagkakaunawaan?”
“Ang matulog kasama ang asawa ko ay hindi pagkakaunawaan?”
“Ang paggamit ng mga ari-arian ko ay hindi pagkakaunawaan?”
“Ang pagpapanggap na ako ay hindi pagkakaunawaan?”
“O ang pampublikong pagpapahiya ninyo sa akin sa harap ng daan-daang tao ay hindi rin pagkakaunawaan?”
Hindi nakasagot si Marco.
Eksaktong sandaling iyon.
May isang lalaking naka-amerikana ang mabilis na pumasok sa lobby.
Siya ang General Manager ng resort.
Pagkakita sa akin ay agad siyang yumuko.
“Chairwoman.”
Nagkagulo ang mga tao.
Kung kanina ay may nagdududa pa.
Ngayon ay wala nang nagdududa.
Napaatras si Angela.
Halos mawalan siya ng kulay sa mukha.
“Bakit…”
“Bakit ikaw ang Chairwoman?”
Malamig ko siyang tiningnan.
“Ang dapat mong itanong ay kung bakit mo nagawang gawin ang lahat ng ito.”
Lumingon ang General Manager sa receptionist.
Napakaseryoso ng mukha nito.
“Simula ngayon suspendido ka.”
“Magkakaroon ng masusing imbestigasyon.”
Napaiyak ang receptionist.
“Pasensya na po.”
“Hindi ko talaga alam.”
Hindi ako nagsalita.
Dahil alam kong kung ordinaryong babae lang ako ngayon, matagal na nila akong itinapon palabas.
Nagbago ang usapan ng mga tao.
“Naku, siya pala talaga ang may-ari.”
“Ang kapal ng mukha ng kabit.”
“Akala ko pa naman may problema sa pag-iisip ang babae.”
“Napakawalanghiya ng lalaking iyon.”
Narinig ni Angela ang lahat.
Papalit-palit ang kulay ng mukha niya.
Samantalang si Marco ay nagsimulang kabahan.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Umuwi tayo at mag-usap.”
Agad kong inalis ang kamay niya.
“Bahay?”
“Aling bahay?”
“Yung bahay na nakapangalan sa akin?”
Nanigas siya.
Dahil sa mismong sandaling iyon.
Dumating ang personal kong abogado.
Iniabot niya sa akin ang isang makapal na folder.
“Chairwoman.”
“Nakompleto na po namin ang pagsusuri sa lahat ng ari-arian.”
“Na-freeze na rin po ang joint accounts ninyo.”
“At ligtas ang lahat ng personal ninyong assets.”
Namutla si Marco.
“Na-freeze ang accounts?”
Tumango ako.
“Oo.”
“Dahil natuklasan kong ginagamit ng asawa ko ang pera ko para buhayin ang kabit niya.”
Nanginig si Angela.
Biglang sumigaw si Marco.
“Pinalalaki mo lang ang lahat!”
“Tinutulungan ko lang siya.”
“Bata pa siya.”
“Wala siyang sapat na pera.”
Diretso ko siyang tiningnan.
“Tinutulungan?”
“Sa pamamagitan ng mga designer bag?”
“Sa pamamagitan ng mamahaling sasakyan?”
“O sa pamamagitan ng luxury apartment?”
Sa bawat salitang binibitawan ko.
Lalong namumutla si Marco.
Dahil lahat ng iyon ay nasa financial report na hawak ng abogado ko.
Hindi na niya maitatanggi.
Nagsimulang umiyak si Angela.
“Hindi ko alam.”
“Hindi ko alam na pera mo iyon.”
Malamig akong ngumiti.
“At ang kuwintas ng nanay ko?”
“Hindi mo rin alam?”
Nanigas siya.
Dahil ang kuwintas na iyon ay nasa personal kong vault.
At iisang tao lang ang may access doon.
Si Marco.
Biglang napatingin ang lahat kay Marco.
Dahil malinaw na malinaw na ngayon.
Siya mismo ang nagdala ng kabit niya sa loob ng bahay namin.
Tiningnan ko silang dalawa.
At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taong pagsasama.
Wala na akong naramdamang sakit.
Puro pagkadismaya na lamang.
Ngunit nang akala kong tapos na ang lahat.
Biglang tumunog ang telepono ng abogado ko.
Pagkatapos ng ilang segundong pakikinig.
Nagbago ang ekspresyon niya.
“Chairwoman.”
“May seryoso po tayong problema.”
Napakunot-noo ako.
“Ano iyon?”
Ibinaling niya ang tingin kay Marco bago nagsalita.
“Natuklasan po namin na sa nakalipas na anim na buwan…”
“May lihim na naglipat ng mahigit limampung milyong piso mula sa inyong investment fund papunta sa isang pribadong kumpanya.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
At sa unang pagkakataon.
Tuluyang namutla si Marco.
Diretso ko siyang tiningnan.
“Alam mo ang tungkol dito, hindi ba?”
Agad siyang napaatras.
At nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.
Sa sandaling iyon.
Napagtanto kong mas malaki pa pala ang problema kaysa sa pagtataksil.
Dahil ang lalaking minsan kong tinawag na asawa…
Maaaring ninanakaw na ang buong imperyong iniwan ng aking ama.
WAKAS NG BAHAGI 2