Ako at ang pinakakinatatakutang propesor ng Law at Political Science sa aming unibersidad ay nagpakasal na.

Binigyan niya ako ng tatlong hiling. Ang una ay: sa loob ng campus, mananatili kaming guro at estudyante lamang.

Ngunit, ang mismong lalaking iyon ang humarang sa akin sa sulok ng pader sa harap mismo ng mga guro at estudyante. Sa boses na sobrang baba na nagpapatindig ng balahibo, bumulong siya:

“Ang bouquet na ibinigay niya, mas interesante ba kaysa sa lecture ko?”

Saka ko lang nalaman.

Ang propesor na tila yelo sa lamig, na tuwing umaga ay seryosong nagtuturo ng mga batas, ay gabi-gabing natatarantang nagtitimpla ng mainit na salabat para sa akin kapag masama ang pakiramdam ko.

Siya rin ang lalaking, dahil lang sa aksidenteng pagtingin ko sa ibang lalaki, ay tahimik na nagselos nang buong araw.

1.

Sa harap ng pulang pader ng munisipyo, ako at si Lucas Montenegro — ang propesor ng Law at PolSci sa University of the Philippines na kinatatakutan ng lahat — ay parehong may hawak na marriage certificate habang walang emosyong nagpapakuha ng litrato.

Siguro ay hindi pa nakakita ang photographer ng mag-asawang ganito kadiin ang tensyon.

Tumikhim siya, halatang naiilang:

“Ma’am, Sir… pwedeng ngumiti nang kaunti? Kusa naman po itong kasal na ‘to, ‘di ba?”

Pinilit kong iangat ang sulok ng akíing labi.

Pero ang ngiting iyon ay mas mukha pang nagdadalamhati kaysa umiiyak.

Habang si Lucas Montenegro — ang bago kong asawa — ay hindi man lang nag-abalang igalaw ang labi niya. Tiningnan niya lang ako nang malamig.

Ang tingin na iyon ay eksaktong katulad ng tingin niya noong nakaraang linggo nang mahuli niya akong hindi nakikinig sa klase niya.

Matalim, malalim, at mapanghusga.

Isang oras ang nakalipas, nakaupo pa ako sa opisina ng mga Montenegro, pakiramdam ko ay isa akong gamit na tinitimbang sa lamesa.

“Annalyn, anak, ang kasunduan sa pagitan mo at ni Lucas ay itinadhana na ng lolo mo bago pa siya pumanaw. Hindi pwedeng mapahiya ang ating pamilya.”

Ang nagsalita ay si Don Lucas — ang lolo ni Lucas Montenegro. Mahinahon ang boses niya pero bawat salita ay may bigat.

Ang mga magulang ko na nasa tabi ko ay hindi mapakali sa kaba, paulit-ulit na sumisenyas sa akin gamit ang kanilang mga mata.

Samantalang ako, blangko ang isip.

Kasal?

Kanino?

Eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng opisina.

Isang matangkad na lalaki ang pumasok.

Naka-suot siya ng selyadong black suit, tuwid ang likod, at ang aura niya ay sobrang lamig na tila nag-freeze ang hangin sa paligid. Sa likod ng kanyang gold-rimmed glasses ay ang mga matang kasing talim ng labaha, isang tingin lang ay sapat na para kapusin ka ng hininga.

Halos mahulog ako sa sofa.

“Sir… Sir Lucas?”

Siya ang tinaguriang “Hudas” ng College of Law.

Kilala sa pagiging strikto, matalas magsalita, at ang may pinakamataas na mortality rate sa mga bagsak na estudyante.

At ako, si Annalyn Santos — isang hamak na third-year student na ang tanging pangarap sa buhay ay makapagtapos nang payapa — ay kailangang pakasalan ang sarili kong propesor?

Anong klaseng horror movie ito?

Ang best friend ko na si Joy ay nagtanong sa akin noon:

“Annalyn, sa tingin mo ba ang mga katulad ni Prof. Montenegro ay may nararamdaman din? Para siyang isang buhay na Law Book, malamig, pormal, at parang automatic na bumubuklat ang mga pahina.”

At ngayon, ang “buhay na Law Book” na iyon ay nasa harap ko na, at magiging asawa ko pa.

Lumapit siya, tiningnan ako mula ulo hanggang paa, at naglabas ng isang folder mula sa kanyang briefcase. Inabot niya ito sa akin.

“Ito ang prenuptial agreement. Basahin mo. Kung walang problema, dumeretso na tayo sa registration.”

Walang kabuhay-buhay ang boses niya, walang kahit anong init.

Nanginginig kong tinanggap ang papel.

Ang lamig ng bond paper ay tila tumagos sa dulo ng mga daliri ko, dahilan para mangatog ako.

Napakalinaw ng nilalaman:

• Ang kasal ay tatagal lamang ng isang taon. Pagkatapos noon, ito ay mapapawalang-bisa.

• Pagkatapos ng kasal, hindi pakikialaman ng magkabilang panig ang kani-kanilang personal na buhay.

• Sa harap ng mga matatanda, kailangang gampanan ang tungkulin bilang mag-asawa at magpanggap na malambing.

• At ang pinakaimportante, na naka-bold sa huli: Sa loob ng unibersidad, ang relasyon ay mananatiling guro at estudyante lamang. Walang sinuman ang dapat makaalam tungkol sa kasal.

Tiningnan ko ang pang-apat na kondisyon. Nakahinga ako nang maluwag pero may kurot din ng lungkot na hindi ko maipaliwanag.

Ibig sabihin, isa lang akong sikretong hindi pwedeng ibunyag?

Tila nabasa ni Lucas Montenegro ang iniisip ko.

Kalmado siyang nagdagdag:

“Student Santos, ayaw kong maapektuhan ang grades mo dahil sa ating personal na relasyon.”

Ako:

“……”

Grabe, ang ganda ng dahilan, wala na akong masabi.

Ano pa nga ba ang magagawa ko?

Isa lang akong ordinaryong babae na walang kapangyarihang lumaban.

2.

Isang linggo matapos ang “lihim” na kasal, bumalik ang lahat sa normal—o iyon ang akala ko.

Sa loob ng silid-aralan, si Prof. Lucas Montenegro ay nananatiling ang “Terror Professor” na kinatatakutan ng lahat. Nakatayo siya sa harap, seryosong nagpapaliwanag tungkol sa Constitutional Law, habang ako naman ay pilit na nagtatago sa likuran ng aking makapal na libro.

“Ms. Santos.”

Biglang huminto ang tibok ng puso ko nang banggitin niya ang pangalan ko. Dahan-dahan akong tumingala at sinalubong ang kanyang malamig na tingin sa likod ng salamin.

“Yes, Sir?” nanginginig kong sagot.

“Masyado ka yata ang malalim ang iniisip. Maaari mo bang ipaliwanag sa klase ang konsepto ng Due Process?”

Habang nabubulol ako sa pagsagot, naramdaman ko ang mapanuring tingin niya. Walang bakas na kagabi lang, ang lalaking ito ang nag-abot sa akin ng baso ng tubig nang mabulunan ako sa hapunan. Sa paaralan, siya ay isang pader na hindi matitibag.

---

3.

Pagkatapos ng klase, habang naglalakad ako sa hallway, hinarang ako ni Marco, ang sikat na basketball player at kaklase ko rin.

“Annalyn!” tawag niya, sabay abot ng isang malaking bouquet ng sunflowers. “Congrats pala sa pagkapanalo niyo sa debate last time. Para sa’yo.”

Namula ako sa hiya. “Salamat, Marco. Hindi mo naman kailangang gawin ’to.”

Eksaktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng faculty room. Lumabas si Lucas Montenegro, bitbit ang kanyang briefcase. Huminto siya, at sa isang sulyap, parang bumaba ang temperatura ng buong paligid ng sampung digri.

Tiningnan niya ang bouquet, pagkatapos ay tumingin sa akin. Ang kanyang mga mata ay tila may gustong sabihin na hindi mabanggit sa harap ng marami. Naglakad siya palampas sa amin nang walang imik, pero ang tunog ng kanyang sapatos sa sahig ay tila isang babala.

---

4. (Ang High Tide/Cao Trào)

Kinagabihan, akala ko ay ligtas na ako nang makauwi sa condo kung saan kami pansamantalang nakatira dahil sa utos ng lolo niya. Pero pagpasok ko pa lang sa pinto, bumungad sa akin ang isang madilim na sala.

Isang anino ang nakatayo sa may bintana. Si Lucas.

“Sir… Lucas, andito ka na pala,” nauutal kong sabi.

Dahan-dahan siyang humarap. Maluwag na ang kanyang kurbata at wala na ang kanyang salamin, dahilan upang mas lalong maging matalim ang kanyang titig.

“Nasaan ang bulaklak?” tanong niya sa isang mababang tono.

“Ah… nasa school pa, iniwan ko sa locker,” sagot ko, kinakabahan.

Bigla siyang lumapit sa akin nang mabilis. Bago pa ako makahakbang paatras, naramdaman ko na ang malamig na pader sa likuran ko. Ikinulong niya ako gamit ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng ulo ko.

“Bó hoa cậu ta tặng, thú vị hơn cả giờ học của tôi sao?” (Ang bouquet na ibinigay niya, mas interesante ba kaysa sa lecture ko?)

“H-hindi naman sa ganoon…”

“Annalyn,” tawag niya sa pangalan ko, hindi bilang estudyante, kundi bilang asawa. Ang kanyang mainit na hininga ay dumampi sa tenga ko, nagpapatayo ng lahat ng balahibo ko sa katawan. “Sinabi ko na sa school, guro at estudyante tayo. Pero tandaan mo, pag-uwi natin dito, ikaw ay akin.”

Hinawakan niya ang baba ko at pinilit akong tumingin sa kanya.

“Huwag mong hahayaan na tumingin ulit sa’yo ang lalaking iyon nang ganoon. Dahil kapag hindi ko na natantiya ang selos ko, baka makalimutan kong ako ang propesor mo sa harap ng maraming tao.”

Sa gabing iyon, nalaman ko na ang “Diablo” ng Law School ay hindi lang pala strikto sa batas—mas strikto pala siya pagdating sa akin. Ang malamig na yelo ay nagsisimula nang maging apoy na handang tumupok sa aming dalawa.

5. Ang Pagbubunyag

Dumating ang araw ng University Foundation Day. Ang buong campus ay punong-puno ng tao. Sa hindi inaasahang pagkakataon, habang naglalakad ako sa gitna ng plaza, muling lumapit si Marco. Sa pagkakataong ito, hindi lang bulaklak ang dala niya—isang sulat ng pag-ibig at balak niyang magtapat sa harap ng lahat.

“Annalyn, matagal ko na itong gustong sabihin—”

Hindi natapos ni Marco ang kanyang sasabihin dahil isang pamilyar at malamig na boses ang bumasag sa ingay ng paligid.

“Mr. Mendoza, sa tingin ko ay mas mabuting gamitin mo ang oras mo sa pag-aaral ng Civil Code kaysa sa pang-iistorbo sa aking asawa.”

Tumahimik ang lahat. Ang mga estudyante at guro ay tila naging estatwa. Dahan-dahang lumakad si Lucas Montenegro patungo sa amin, seryoso ang mukha ngunit ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa proteksyong damdamin.

Hinawakan niya ang kamay ko—mahigpit at puno ng paninindigan—sa harap ng buong unibersidad. Ang “Rule No. 4” na bawal malaman ang aming relasyon ay tuluyan na niyang winasak.

---

6. Ang Matamis na Katotohanan

Pagdating ng gabi, pagkatapos ng kaguluhan sa school, tahimik kaming dalawa sa loob ng aming bahay. Nakaupo ako sa sofa habang siya ay abala sa kusina.

Akala ko ay magagalit siya dahil nabunyag ang sikreto, pero laking gulat ko nang lumapit siya bitbit ang isang mangkok ng mainit na salabat at nilagang kamote—ang paborito ko kapag pagod ako.

“Uminom ka muna,” malumanay niyang sabi, habang maingat na inihipan ang mainit na usok.

“Sir… Lucas, bakit mo ginawa ’yun? Paano na ang trabaho mo? Ang reputasyon mo?” tanong ko.

Tumigil siya at tumingin nang diretso sa aking mga mata. Wala na ang “Terror Professor”, tanging ang lalaking nagmamahal lang ang naroon.

“Annalyn, handa akong mawalan ng lisensya bilang abogado, huwag lang kitang mawala sa akin,” bulong niya habang hinahaplos ang aking buhok. “Pagod na akong magpanggap na wala akong pakialam habang ang ibang lalaki ay malayang nakakalapit sa’yo. Mula ngayon, hindi ka na lang basta estudyante ko. Ikaw ang batas na susundin ko habambuhay.”

---

Wakas

Lumipas ang isang taon. Tapos na ang kontrata, pero walang nangyaring hiwalayan. Sa halip, isang tunay na kasal ang naganap—hindi dahil sa utos ng lolo, kundi dahil sa pag-ibig na nabuo sa pagitan ng mga lecture at pagseselos.

Nalaman ko rin na ang “Vị giáo sư lạnh như băng” (ang propesor na kasing lamig ng yelo) ay may pinakamainit na puso para sa akin. Tuwing gabi, imbes na mga kaso ng batas ang binabasa niya, ang mga paborito kong tula ang binubulong niya hanggang sa makatulog ako.

Sa huli, natutunan ko na sa batas ng pag-ibig, wala silang pakialam sa logic o protocol. Dahil sa puso ni Lucas Montenegro, ako lang ang tanging reyna, at siya ang aking habambuhay na tagapagtanggol.