DALAWAMPUNG ARAW PA LANG KAMING KASAL NANG SABIHIN NG BIYENAN KO: “ANG CONDO NA TINITIRHAN MO AY PAG-AARI NG PAMILYA, KAYA KAILANGAN MONG MAGBAYAD NG ₱85,000 NA UPA BAWAT BUWAN.” NGUMITI LANG AKO AT SINABING: “KUNG GANON, BABALIK NA LANG AKO SA SARILI KONG CONDO.” AT DOON BIGLANG NAPATANONG ANG ASAWA KO… “MAY CONDO KA?”

Dalawampung araw matapos ang kasal namin, parang hindi pa rin nawawala ang amoy ng puting rosas sa paligid ko.

Minsan habang nagtitimpla ako ng kape sa kusina, bigla kong naaalala ang kasal namin sa isang mamahaling garden venue sa Tagaytay.

Ang nanginginig na kamay ng tatay ko habang inihahatid niya ako sa altar.

At si Gabriel Villanueva…

Nakatitig sa akin na parang ako lang ang babaeng umiiral sa buong mundo.

Namumuo pa nga ang luha sa mga mata niya nang isuot niya ang platinum wedding ring sa daliri ko.

— “I do,” mahina niyang sabi noon.

At naniwala ako.

Ngayon, nakatayo ako nang nakapaa sa malamig na marmol ng penthouse condo ng pamilya niya sa BGC.

Malawak.

Mahal.

Perpekto.

Pero ni minsan, hindi ko naramdaman na bahay ko iyon.

Parang museo na aksidente ko lang natulugan.

Lahat doon ay pinili ng biyenan kong si Veronica Villanueva.

Ang paintings.

Ang furniture.

Pati robe na suot ni Gabriel ay may initials pa ng pamilya nila.

— “Coffee, love?” tanong ni Gabriel mula sa kusina.

— “Okay na ako,” sagot ko habang nakatingin sa skyline ng Makati sa labas ng floor-to-ceiling windows.

— “May meeting ako mamayang alas-diyes.”

Ngumiti siya sa paraang ilang araw ko nang napapansin simula honeymoon namin.

Mabait.

Pero may kakaibang pagtingin.

Parang hindi niya ako sineseryoso.

— “Sobra ka namang sipag,” sabi niya.

— “Hindi mo na kailangang magtrabaho.”

Mahina lang ang pagkakasabi niya.

Pero ramdam ko ang bigat noon.

— “Gusto ko trabaho ko,” sagot ko.

— “At magaling ako roon.”

Tumango siya.

— “Of course.”

Pero parang hindi talaga siya naniniwala.

Bago pa ako makasagot, tumunog ang intercom.

Pinindot ni Gabriel ang speaker.

— “Sir, nandito po si Ma’am Veronica,” sabi ng guard.

Napakunot-noo ako.

Alas nuebe pa lang ng umaga.

Walang pasabi.

Pero agad ngumiti si Gabriel.

— “Paakyatin mo na.”

Hindi man lang niya ako tinanong kung okay lang ba sa akin.

Pagkalabas ko ng kwarto matapos magpalit ng damit, nakaupo na si Veronica sa sala.

Elegante.

Perpekto ang postura.

Hawak ang maliit na tasa ng espresso.

At bago pa siya ngumiti…

Nauna ko nang naamoy ang mamahalin niyang pabango.

— “Sophia, dear,” sabi niya.

— “Mukha kang nakapagpahinga.”

Hindi “maganda.”

Hindi “fresh.”

Kundi “nakapagpahinga.”

Parang wala akong ibang ginagawa sa buhay.

— “Good morning po,” sagot ko.

— “May kailangan po ba kayo?”

Ngumiti siya.

— “Hindi ba pwedeng dalawin ng ina ang anak niya?”

Umupo si Gabriel sa tabi ko at ipinatong ang kamay niya sa tuhod ko.

Dapat comforting iyon.

Pero hindi.

Parang label.

Parang pagmamay-ari.

Dahan-dahang ibinaba ni Veronica ang tasa niya.

— “May maliit lang kaming concern ni Gabriel.”

Tahimik akong nakinig.

— “Ang condo na ito ay family asset ng mga Villanueva.”

Tumango lang ako.

Naglabas siya ng papel mula sa designer bag niya at dahan-dahang itinulak iyon papunta sa akin.

Isang lease agreement.

— “For legal and family purposes,” sabi niya nang mahinahon.

— “Kailangan nating gawing official ang paninirahan mo rito.”

Tiningnan ko ang papel.

Monthly rent:
₱85,000.

Tahimik ang buong sala.

Naririnig ko pa ang mahinang busina mula sa ibaba.

Dahan-dahan akong napatingin kay Gabriel.

Pero nakatingin lang siya sa kape niya.

— “Gusto ninyong magbayad ako ng renta…” mabagal kong sabi.

— “Para tumira kasama ang asawa ko?”

Mabilis sumagot si Gabriel.

— “Formalities lang naman.”

— “Paperwork lang.”

— “Walang magbabago.”

Pero mali siya.

Dahil sa sandaling iyon…

Lahat nagbago.

Tahimik akong napangiti.

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal ako sa pamilya nila…

Nakaramdam ako ng kakaibang linaw.

— “Kung ganoon,” sabi ko habang mahinahong tumatayo.

— “Babalik na lang ako sa sarili kong condo.”

Biglang napatingin si Gabriel.

— “Anong condo?”

Tahimik ko siyang tinitigan.

— “Yung condo ko sa Rockwell.”

— “Binili ko gamit ang mana ng lola ko.”

At doon…

Biglang nanigas ang ngiti ni Veronica.

Habang si Gabriel naman ay tila hindi makapaniwala.

— “May condo ka?” mahina niyang tanong.

— “Of course,” sagot ko.

— “Sa akin iyon.”

Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko ang biyenan ko…

Mukha siyang nabigla.

Hindi galit.

Kundi parang natakot.

Tahimik kong kinuha ang bag ko.

Pagkatapos ay lumapit ako kay Gabriel at marahang hinalikan siya sa pisngi.

— “Late na ako sa work.”

Tahimik ang elevator pababa.

Pero bago pa ako makarating sa lobby…

Nag-vibrate ang cellphone ko.

Message mula kay Gabriel.

“Bakit mo itinago sa akin na may sarili kang condo?”

Matagal kong tinitigan ang message.

At habang unti-unting nagdidilim ang screen…

Napaisip ako kung bakit parang kasalanan para sa kanila na may sarili akong tahanan.

At bakit ang biyenan ko…

Mukhang mas natakot kaysa nainsulto nang malaman niyang kaya kong umalis anumang oras.