BAHAGI 3

Kinabukasan, hindi ako halos nakatulog.

Magdamag akong nakaupo sa tabi ng duyan ng sanggol.

Sa bawat pagkakataong magigising siya at iiyak, agad ko siyang bubuhatin.

Hindi ko maintindihan kung bakit.

Ilang araw pa lamang siyang nasa buhay ko.

Ngunit pakiramdam ko ay may kung anong koneksiyon na nabuo sa pagitan namin.

Parang ayaw ng puso kong hayaan siyang mawala.

Bandang alas nuwebe ng umaga, bumalik ang mga imbestigador.

May dala silang laptop.

Mabigat ang ekspresyon ng kanilang mga mukha.

Alam kong may nakita sila sa memory card.

At alam kong hindi iyon magandang balita.

Inilapag ng pinuno ng grupo ang laptop sa mesa.

“Ma’am Sofia,” maingat niyang sabi.

“Kailangan mong makita ito.”

Napatango ako.

Pagkatapos ay binuksan niya ang unang video.

Lumitaw sa screen ang mukha ng babaeng nasa litrato.

Si Elena.

Mukha siyang pagod.

Namumugto ang mga mata niya.

At halatang umiiyak bago nagsimulang mag-record.

“Kung pinapanood mo ito,” sabi niya habang nakatingin diretso sa camera, “malamang nangyari na ang kinatatakutan ko.”

Parang may pumisil sa dibdib ko.

Nagpatuloy siya.

“Matagal kong itinago ang katotohanan.”

“Akala ko magbabago siya.”

“Akala ko pipiliin niya ang anak namin.”

“Nagkamali ako.”

Napatingin ako sa mga imbestigador.

Tahimik silang nakikinig.

“Ang ama ng anak ko ay hindi ang lalaking nakasulat sa sertipiko ng kapanganakan.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Parang may sumabog sa isip ko.

Dahan-dahang tumulo ang luha sa pisngi ni Elena.

“Si Miguel ang tunay na ama.”

Nanigas ako.

Tuluyang nanigas.

Parang hindi ako makahinga.

Parang may humampas sa akin nang napakalakas.

Si Miguel.

Ang asawa ko.

Ang ama ng sanggol.

Nagpatuloy ang video.

“Nang mabuntis ako, sinabi niyang aasikasuhin niya ang lahat.”

“Pero kalaunan nalaman kong may asawa na pala siya.”

“Ayaw niyang masira ang kanyang buhay.”

“Ayaw niyang mawala ang kanyang magandang reputasyon.”

Napapikit ako.

Parang bumalik sa alaala ko ang lahat ng mga gabing umuuwi siyang huli.

Ang mga biyahe raw sa trabaho.

Ang mga lihim na tawag.

Ang mga mensaheng agad niyang binubura.

Lahat ng bagay na pinili kong huwag pansinin.

Lahat ng bagay na pinili kong pagkatiwalaan.

Isa-isang bumalik sa isip ko.

Sa video, huminga nang malalim si Elena.

“May mga bagay akong nalaman tungkol sa kanya.”

“May mga bagay siyang itinatago.”

“Hindi lang ako ang niloko niya.”

“Tatlong babae pa ang nakilala ko.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Tatlo pa?

Hindi lang pala ako.

Hindi lang si Elena.

Marami pa.

At lahat kami ay pinaniwala niyang kami ang pinakamahalaga.

Parang gusto kong sumigaw.

Ngunit wala ni isang salita ang lumabas sa bibig ko.

Biglang nagbago ang eksena sa video.

Parang kuha mula sa isang security camera.

Nakita si Miguel.

May kausap siyang dalawang lalaki sa isang parking lot.

Paulit-ulit nilang tinitingnan ang isang folder.

May pera.

Maraming pera.

At pagkatapos ng ilang minuto, iniabot ni Miguel ang folder.

Tahimik ang buong sala.

Lalong tumindi ang kaba ko.

“Ano iyon?” tanong ko.

Nagkatinginan ang mga imbestigador.

“May malaking kaso ng panloloko sa pananalapi ilang taon na ang nakalipas.”

“Maraming pamilya ang nawalan ng ipon.”

“Isa sa mga pangunahing suspek ay isang lalaking gumagamit ng iba’t ibang pangalan.”

Parang may masamang kutob akong nabuo.

“At si Miguel ba iyon?”

Tahimik ang pinuno.

Pagkatapos ay dahan-dahang tumango.

Pakiramdam ko ay umiikot ang mundo.

Hindi lang pala pagtataksil.

Hindi lang pala pagsisinungaling.

Mas malalim pa roon.

Mas madilim.

Mas mapanganib.

Ngunit hindi pa iyon ang pinakanakagulat.

May isa pang video sa memory card.

At nang buksan iyon ng mga imbestigador, agad akong natigilan.

Dahil si Miguel mismo ang nasa video.

Halatang hindi niya alam na kinukunan siya.

May hawak siyang cellphone.

At galit na galit siya.

“Dalhin mo ang bata.”

“Huwag mong hayaang makita siya ng kahit sino.”

“Kapag nagsalita si Elena, tapos tayong lahat.”

Nanginginig ang buo kong katawan.

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.

Ngunit biglang may narinig na kaluskos mula sa kusina.

Lumingon kaming lahat.

Tahimik.

Walang tao.

Maya-maya ay may nahulog na baso.

Laglag!

Napatalon ako.

Agad tumayo ang dalawang imbestigador.

Dahan-dahan silang lumapit sa kusina.

Kasunod ang pinuno.

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkatapos ay narinig namin ang malakas na sigaw.

“Nandito siya!”

Kasabay noon ay may tumakbong lalaki palabas ng likurang pinto.

Mabilis.

Parang matagal nang nagtatago sa bahay.

Napatayo ako sa gulat.

Ngunit nang masinagan siya ng araw sa labas at makita ko ang kanyang mukha…

Napasigaw ako.

“Diyos ko…”

Dahil ang lalaking tumatakbo palabas ng bahay ay hindi si Miguel.

Kundi ang sarili kong biyenan.

Si Aling Rosa.

At sa kanyang kamay ay may hawak siyang isang makapal na sobre.

Ang parehong sobre na matagal nang hinahanap ng mga imbestigador.

Mga dokumentong maaaring magpatunay kung nasaan si Miguel ngayon.

Agad siyang hinabol ng mga pulis.

Ngunit bago siya tuluyang maabutan, lumingon siya sa akin.

At ang mga salitang sinabi niya ay nagpayanig sa buong pagkatao ko.

“Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang asawa mo…”

“Huwag mong hanapin si Miguel.”

“Hanapin mo ang lalaking kilala bilang Gabriel.”

Pagkatapos noon ay tuluyan siyang nahuli.

Ngunit naiwan akong nakatulala.

Gabriel?

Sino si Gabriel?

At bakit parang natatakot ang biyenan ko na malaman ko ang pangalang iyon?

Hindi ko alam na makalipas lamang ang ilang oras…

May matatanggap akong tawag mula sa isang hindi kilalang numero.

At ang boses sa kabilang linya ay magpapayanig sa lahat ng alam ko tungkol sa nakaraan.

Dahil ang tumawag ay si Miguel mismo.

At ang una niyang sinabi ay:

“Sofia… huwag kang maniwala sa kahit anong makita mo.”

“May mas malaking katotohanan na hindi pa nila alam.”

ITUTULOY SA BAHAGI 4…