Pitong taon ko nang lihim na minamahal si Lucas Ybañez.
Sa wakas, ikinasal ako sa kanya.
Ngunit sa gabi ng aming kasal, isang dokumento ang inabot niya sa akin: isang annulment agreement.
“Pagkalipas ng isang taon, maghihiwalay tayo nang maayos.”
Pagkatapos niyang sabihin iyon, bumaba ang tingin niya sa suot kong lace na nightgown.
Bahagyang kumurba ang kanyang labi at nagtanong:
“Ms. Rivera, may gusto ka bang ipahiwatig?”
Isang taon ang lumipas.
“Anong oras tayo pupunta sa abogado bukas para sa pirmahan?” tanong ko.
Nagbingi-bingihan siya:
“Sino ang lalaking kasama mo kanina?”
Natawa ako nang mapait:
“Mr. Ybañez, bakit? May gusto ka bang ipahiwatig?”
1
Fresh graduate pa lang ako at kapapasa lang sa probationary period sa trabaho.
Biglang sumulpot si Lucas sa harap ko.
Tinanong niya ako kung payag ba akong pakasalan siya.
Isang contract marriage.
Pagkalipas ng isang taon, babayaran niya ako ng sampung milyong piso.
Sabi nga nila, hindi ka mabubuhay sa pride lang kung pera na ang nakalatag.
Natakot ako na baka sa isang segundong pag-aalinlangan ko, magbago pa ang isip niya.
2
Mula nang makuha ang marriage certificate hanggang sa gabi ng kasal, wala pang isang buwan ang lumipas.
Gabi noon.
Sinadya kong mag-ayos nang husto.
Kasuot ko ang isang manipis na lace nightgown nang bigla akong abutan ni Lucas ng annulment papers.
“Isang taon mula ngayon, maghihiwalay tayo bilang magkaibigan.”
3
Mas nagmatured siya kumpara noong high school kami sa Ateneo.
Mukha siyang kagalang-galang, seryoso, at kontrolado ang bawat galaw.
Napatunganga ako:
“Pipirmahan ko na ba… ngayon na?”
Parang nagmamadali si Lucas:
“Ibigay mo na lang sa akin bago matapos ang kontrata.”
Tumango ako.
“Saan ka matutulog ngayong gabi?”
Bumalot ang katahimikan sa silid.
Gusto kong sampalin ang sarili ko sa tinanong ko.
Napatigil siya sa pag-aayos ng kanyang kurbata.
Maya-maya pa.
Bahagya siyang ngumisi, isang tipid na tawa.
Dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa akin, may malalim na kahulugan.
“Ms. Rivera…”
Mahina niyang tanong:
“May gusto ka bang ipahiwatig?”
4
Sinundan ko ang tingin niya.
Bigla kong niyakap ang sarili ko para magtakip.
“Bastos!”
Itinaas niya ang kanyang kilay, nakasandal sa hamba ng pinto na tila nanunukso.
“Wedding night naman natin, gusto mo bang magtabi tayo?”
Matatanda na kami, at sa ayos kong ito—
Sinong lalaki ang hindi mag-iisip ng malisya?
Halo-halong galit at hiya ang naramdaman ko.
BLAG! Nilakasan ko ang pagsara ng pinto.
Wala talagang pinagbago ang kayabangan niya noong high school!
5
Pagkatapos niyon, hindi ko na muling nakita si Lucas.
Balita ko ay nagpunta siya sa ibang bansa para sa negosyo.
Nakatira sa isang mansyon sa Forbes Park pero walang asawang umuuwi—
Para sa akin, mas nakakahinga ako nang maluwag.
Isang hatinggabi.
Narinig ko ang ugong ng makina ng kotse sa ibaba.
Matapos ang pitong buwan, nakabalik na si Lucas.
Sa sala siya natulog.
Kampante akong bumalik sa pagtulog.
Ngunit bigla akong napabalikwas at nanlaki ang mga mata—
Nakalimutan ko! Kagabi ay nalasing ako at sa sala rin ako nakatulog.
At ang mas malala… inilabas ko lahat ng mga lumang love letters na isinulat ko para sa kanya noong kabataan ko.
Naiwan ko ang mga iyon sa center table ng sala.
6
Kumaripas ako ng takbo pababa ng hagdan, halos mabuwal ako sa kaba.
Sana tulog pa siya. Sana hindi niya nakita.
Ngunit huli na ang lahat.
Nakaupo si Lucas sa sofa, suot pa rin ang kanyang lukot na puting polo mula sa biyahe. Sa gitna ng coffee table, nakakalat ang mga kupas na papel—ang mga liham na isinulat ko noong 17 anyos pa lang ako. Mga sulat na puno ng pag-ibig, pangarap, at pangalan niya.
Hawak niya ang isa sa mga ito.
“‘Mahal kong Lucas,’” basa niya sa mababang boses na tila humahaplos sa balat ko. “‘Sana balang araw, mapansin mo rin ang babaeng laging nakaupo sa likod mo sa library…’”
Tumigil ang mundo ko. Ang mukha ko ay kasing pula na ng rosas.
“Ibigay mo sa akin ’yan!” Sigaw ko habang pilit na inaagaw ang papel.
7
Sa isang mabilis na galaw, hinila niya ang bewang ko kaya napasubsob ako sa dibdib niya. Amoy mamahaling pabango at alak siya—isang mapanganib na kombinasyon.
“Pitong taon, Rivera?” tinitigan niya ako nang malalim, ang kanyang mga mata ay tila nag-aapoy. “Pitong taon mo akong minamahal nang palihim, pero pumayag kang pakasalan ako para lang sa pera?”
“Kailangan ko ang pera!” depensa ko, bagama’t nanginginig ang boses ko. “At ikaw ang nag-alok ng kontrata! Ikaw ang gustong mag-annul!”
Hinawakan niya ang panga ko at inangat ang mukha ko. “Pumayag ako sa kontrata dahil akala ko, hindi mo ako kayang mahalin. Akala ko, napilitan ka lang.”
Humigpit ang hawak niya sa bewang ko. “Pero ngayon, nabasa ko na ang lahat. Lahat ng pangungulila mo, lahat ng selos mo… lahat ng pagmamahal mo sa akin na itinago mo sa likod ng kontratang ’to.”
8
Natawa ako nang mapait, pilit na kumakawala sa yakap niya.
“Ano naman ngayon? Isang taon na ang nakalipas, Lucas. Bukas, pipirmahan na natin ang huling dokumento. Magiging malaya ka na sa akin.”
Imbes na bitawan ako, lalo siyang lumapit. Nararamdaman ko ang init ng hininga niya sa labi ko.
“Sinong maysabing papayag akong pirmahan ’yon?” bulong niya.
“Lucas, huwag kang magbiro—”
“Hindi ako nagbibiro,” putol niya. Kinuha niya ang annulment papers sa lamesa at sa harap ng mga mata ko, pinunit niya ito nang pira-piraso.
“Ang sampung milyon? Ibigay mo sa charity. Ang kontrata? Tapos na.”
Nanginig ang labi ko. “Anong ibig mong sabihin?”
“Gusto mo ng katotohanan?” tanong niya, ang boses ay puno ng panggigigil at pagsisisi. “Hinanap kita pagkatapos ng graduation, pero balita ko may boyfriend ka na raw. Kaya gumawa ako ng paraan. Ginamit ko ang pera at ang kontrata para lang maitali ka sa akin… kahit isang taon lang.”
9
Nagulat ako. Ang makapangyarihang Lucas Ybañez, naging desperado para sa akin?
“Pero ang lalaking nakita ko kanina sa labas…” dagdag niya, bumabalik ang dilim sa kanyang paningin. “Sino siya? Bakit mo siya kasama?”
“Pinsan ko lang ’yon, Lucas! Naghatid lang ng gamit!”
Natigilan siya. Isang sandali ng katahimikan bago siya dahan-dahang ngumiti—isang ngiting mapanukso at puno ng pag-aari.
“Kung ganun…” binuhat niya ako nang biglaan, dahilan para mapakapit ako sa leeg niya. “Wala na tayong dapat pag-usapan tungkol sa paghihiwalay.”
“Saan mo ako dadalhin?!”
Tumingin siya sa itaas, sa direksyon ng aming silid.
“Gagawin nating totoo ang gabing ito, Ms. Rivera. O dapat ko na bang sabihing… Mrs. Ybañez?”
Sa pagkakataong ito, hindi na ako tumakbo. Hinayaan ko ang sarili kong malunod sa halik na pito pang taon ko nang hinihintay. Ang kontrata ay punit na, pero ang totoong kuwento namin ay magsisimula pa lang.
10
Dinala niya ako sa loob ng silid, kung saan ang tanging liwanag ay ang sinag ng buwan na dumadaloy mula sa bintana. Dahan-dahan niya akong ibinaba, tila ba isa akong mamahaling kristal na ayaw niyang mabasag.
“Bakit ngayon lang, Lucas?” bulong ko, habang ang mga luha ko ay unti-unti nang pumapatak. “Pitong taon… pitong taon akong naghintay sa wala.”
Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi. Ang kanyang mga kamay, na dati ay malamig at distansya, ay puno na ngayon ng init.
“Dahil duwag ako,” pag-amin niya. “Akala ko, sapat na ang makita kang ligtas sa tabi ko, kahit sa ilalim lang ng kontrata. Pero nang makita kitang handa nang umalis kanina… nang tanungin mo ako tungkol sa pagpirma ng annulment… parang gumuho ang mundo ko.”
11
Lumuhod siya sa harap ko, isang bagay na hindi ko inakalang gagawin ng isang Lucas Ybañez. Kinuha niya ang aking kamay at hinalikan ang aking singsing—ang singsing na suot ko sa loob ng isang taon bilang bahagi ng aming pagpapanggap.
“Isang taon lang ang hiningi ko sa kontrata,” wika niya, ang boses ay nanginginig sa emosyon. “Pero ngayon, hinihiling ko ang buong buhay mo. Hindi na bilang bahagi ng isang deal, kundi bilang kaisa ng puso ko.”
Hinila ko siya patayo at niyakap nang mahigpit. Doon, sa katahimikan ng gabi sa Forbes Park, ay tuluyan nang natunaw ang pader na namamagitan sa amin. Ang pitong taon ng lihim na pag-ibig ay hindi na lihim; ito na ang aming katotohanan.
12 (Wakas)
Makalipas ang ilang buwan.
Nakatayo kami sa balkonahe ng aming bahay, pinagmamasdan ang dapit-hapon. Wala na ang mga dokumento, wala na ang maysakit na takot sa paghihiwalay.
“Lucas,” tawag ko habang nakasandal sa kanyang dibdib.
“Hmm?”
“’Yung sampung milyong piso… totoo ba ’yun?” panunukso ko sa kanya.
Natawa siya nang malalim, ang tunog na dati ay bihirang-bihira kong marinig. Hinigpitan niya ang yakap sa akin at hinalikan ang aking noo.
“Kahit isang bilyon pa, ibibigay ko, manatili ka lang sa piling ko,” sagot niya. “Pero sa tingin ko, may mas mahalaga pa tayong dapat pagtuunan ng pansin.”
“Ano ’un?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin, ang mga mata ay puno ng pagmamahal at kakaibang ningning.
“Ang susunod na kabanata ng buhay natin. Wala nang kontrata, wala nang pirmahan… pag-ibig na lang.”
At doon, sa ilalim ng mga bituin, nalaman kong ang pitong taon ng paghihintay ay hindi nasayang. Dahil sa dulo ng bawat sakit at pag-aalinlangan, ang nakatadhana para sa iyo ay laging gagawa ng paraan para bumalik—at manatili.