ILANG ORAS BAGO ANG KASAL, PINAGKAYARIAN NILANG SIRAIN ANG APAT KONG WEDDING GOWN DAHIL SA INGGIT. PERO ANG SUOT KONG DAMIT PABABA NG ALTAR ANG TULUYAN NA NAGPABAGSAK SA KANILANG IMPERYO AT KAYABANGAN!
Ang araw ng kasal ay dapat sana ang pinakamasaya at pinakaperpektong araw sa buhay ng isang babae. Ngunit para sa aking madrasta at dalawang stepsisters, ito ang perpektong pagkakataon upang sirain ako habambuhay.
Ako si Isabella. Dalawang taon na ang nakalipas nang pumanaw ang aking ama, ang nagtatag ng isa sa pinakamalaking Real Estate Conglomerates sa bansa. Matapos ang kanyang pagkamatay, kinuha ng aking madrasta na si Donya Matilda, kasama ang kanyang dalawang anak na sina Fiona at Gwen, ang pamamahala sa lahat ng aming yaman. Itinuring nila akong isang utusan sa sarili kong pamamahay.
Ngunit nagbago ang lahat nang makilala ko si Alexander, isang bilyonaryo at CEO ng isang sikat na Investment Bank. Minahal niya ako hindi dahil sa apelyido ko, kundi dahil sa kung sino ako. Nang mag-propose siya, inihanda niya ang pinakamarangyang kasal para sa akin. Bumili siya ng apat na custom-made designer gowns mula sa Paris—isa para sa seremonya, isa para sa reception, isa para sa after-party, at isa para sa first dance.
Puno ng matinding inggit sina Fiona at Gwen. Ayaw nilang makita akong masaya, at lalong ayaw nilang magpakasal ako sa isang lalaking mas makapangyarihan kaysa sa kanila. Kaya gumawa sila ng isang napakasamang plano.
ANG MALAGIM NA TUKLAS SA BRIDAL SUITE
Tatlong oras na lamang bago ang malaking seremonya sa katedral. Pumasok ako sa aking Bridal Suite sa hotel upang simulan na sana ang pag-aayos. Ngunit pagbukas ko ng pinto, tila gumuho ang buong mundo ko.
Ang apat na mamahaling wedding gowns na nakasabit sa gilid ay punit-punit. Hiniwa ito gamit ang gunting, at binuhusan ng itim na pintura at pulang alak. Ang mga mamahaling puntas at diyamante ay nagkalat sa sahig.
Mula sa likod ko, narinig ko ang pamilyar na halakhak. Pumasok si Donya Matilda kasama sina Fiona at Gwen. Nakasuot sila ng naglalakihang mga designer gowns, handang-handa na para sa kasal.
“Oops! Anong nangyari diyan?” pangungutya ni Fiona, nakangisi nang nakakaloko. “Sayang naman ang milyun-milyong ginastos ni Alexander. Mukhang wala kang isusuot pababa ng altar, Isabella.”
“Kung ako sa’yo, ika-kansela ko na lang ang kasal,” mataray na dagdag ni Gwen. “Ayaw mo namang magmukhang pulubi sa harap ng limandaang (500) VIP guests na inimbitahan niyo, hindi ba? Nakakahiya ka. Umuwi ka na lang at umiyak.”
Ngumiti si Donya Matilda nang may matinding kasamaan. “Walang makakapag-ayos ng mga damit na ‘yan, Isabella. At walang boutique na bukas ngayon para gawan ka ng bago sa loob ng tatlong oras. Tanggapin mo na ang pagkatalo mo. Hinding-hindi ka magiging asawa ng isang bilyonaryo.”
Inasahan nilang luluhod ako at hahagulgol. Inasahan nilang tatawagan ko si Alexander para umiyak at ipatigil ang kasal dahil sa matinding kahihiyan. Ang plano nila ay ipahiya ako upang layuan ako ng pamilya ni Alexander.
Ngunit pinunasan ko ang nagbabadyang luha sa aking mga mata. Humarap ako sa kanila, at dahan-dahang sumilay ang isang malamig at mapanganib na ngiti sa aking mga labi.
“Sino ang may sabing iiyak ako?” kalmado kong sagot, na nagpawala sa ngiti nilang tatlo. “Salamat sa ginawa ninyo. Dahil ngayon, may dahilan na ako para isalpak sa mga mukha ninyo ang katotohanan.”
Umalis sila na naguguluhan, ngunit tiwala pa rin silang hindi matutuloy ang kasal. Nang isara nila ang pinto, kinuha ko ang aking telepono at tinawagan si Alexander.
“Mahal, kailangan ko ang kahon mula sa lihim na vault ni Papa. Dalhin mo sa simbahan ngayon din.”
ANG PAGBUKAS NG MGA PINTUAN NG KATEDRAL
Puno ang malaking katedral ng pinakamayayaman at pinaka-maimpluwensyang tao sa buong bansa. Nakaupo sina Donya Matilda, Fiona, at Gwen sa unahan. Pabulong nilang kinakausap ang ilang bisita, nagkukunwaring malungkot at sinasabing baka hindi sumipot ang nobya dahil nagbago ang isip nito.
Tumunog ang kampana ng simbahan. Nagsimula ang grand orchestra.
Inasahan nilang walang papasok. Inasahan ni Donya Matilda na siya ang aakyat sa altar upang mag-anunsyo na cancelled ang kasal.
Ngunit bumukas nang napakalakas ang malalaking pintuan ng katedral. Namatay ang bulungan ng lahat. Ang limandaang bisita ay sabay-sabay na napasinghap at tumayo bilang matinding paggalang.
Nakatayo ako sa gitna ng pintuan, ngunit hindi ako nakasuot ng modernong puting wedding gown.
Suot ko ang isang napaka-eleganteng, vintage na Royal Filipiniana Heirloom Gown. Ito ay gawa sa purong gintong sinulid, napapalamutian ng daan-daang heirloom diamonds ng aming angkan. Ito ang mismong damit-pangkasal na isinuot ng aking namayapang lola—ang orihinal na nagtatag ng aming bilyun-bilyong imperyo. Ang damit na ito ay higit pa sa isang kasuotan; ito ang sagisag ng pinakamataas na kapangyarihan ng aming pamilya, isang damit na pilit itinago at hinanap ni Donya Matilda upang ipasunog ngunit hindi niya kailanman nahanap.
Nang makita ito ng mga matatandang bilyonaryo at board of directors ng aming kumpanya, agad nilang nakilala ang sagisag. Yumuko sila nang bahagya habang ako ay naglalakad sa aisle.
Naging kasing-puti ng papel ang mukha ni Donya Matilda. Nanlaki ang mga mata nina Fiona at Gwen, hindi makapaniwala sa nakikita nila. Nagsimulang manginig ang kanilang mga tuhod.
“I-Imposible… Paano niya nakuha ang damit na ‘yan?!” utal-utal at nanginginig na bulong ni Donya Matilda.
ANG HATOL SA HARAP NG ALTAR
Nang makarating ako sa altar, kinuha ni Alexander ang aking kamay at hinalikan ito. Humarap siya sa mga bisita at sa nanginginig kong madrasta.
“Bago natin simulan ang seremonya,” malakas at may awtoridad na anunsyo ni Alexander. “Mayroon tayong isang mahalagang anunsyo. Ayon sa huling habilin at testamento ng namayapang ama ni Isabella, ang sinumang anak na makakasuot ng Royal Heirloom Gown na ito sa araw ng kanyang kasal ang awtomatikong magmamana ng 100% ng kumpanya at lahat ng ari-arian ng pamilya.”
Sumabog ang gulat at bulungan sa buong katedral.
Inilabas ni Alexander ang isang opisyal na dokumento mula sa kanyang bulsa. “Bilang CEO ng bangko na nag-o-audit sa kumpanya ninyo, natuklasan namin kaninang umaga na si Donya Matilda at ang kanyang mga anak ay naglipat ng bilyun-bilyong piso sa kanilang personal na offshore accounts.”
Sumulong ang aking personal na abogado, kasama ang tatlong ahente ng Anti-Money Laundering Council (AMLC) mula sa gilid ng altar.
“Matilda, Fiona, at Gwen,” malamig at malakas kong pahayag mula sa altar, nakatingin sa kanilang tatlo na ngayo’y pinagpapawisan ng malamig at halos mawalan ng malay sa takot. “Inaaresto kayo para sa kasong Grand Corporate Fraud at Embezzlement. Na-freeze na ang lahat ng accounts ninyo kaninang umaga.”
“HINDI! Fake ‘yan! Pamilya tayo, Isabella! Anak, parang awa mo na!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Donya Matilda. Napaluhod siya sa mismong gitna ng simbahan, umiiyak at sinusubukang lumapit sa akin. Sina Fiona at Gwen ay nagtatakip ng mukha, umiiyak sa matinding kahihiyan dahil lahat ng mga VIP guests ay tinitingnan sila nang may pandidiri.
“Pamilya?” malamig kong tanong. “Sinira ninyo ang apat na damit ko kanina para ipahiya ako. Ngunit nakalimutan ninyo, ang tunay na reyna ay hindi kailangan ng damit na galing sa Paris. Kailangan niya lang ng korona at kapangyarihan upang burahin kayo sa kasaysayan ng pamilyang ito.”
Walang sinuman ang tumulong sa kanila. Tahimik ang lahat ng bisita habang kinakaladkad ng mga awtoridad palabas ng katedral ang umiiyak na mag-iina. Wala silang mukhang maiharap. Hindi nila kayang tumingin sa mga matang nanghuhusga sa kanila.
Nang maisara ang mga pinto ng simbahan, nagpatuloy ang musika. Humarap kami ni Alexander sa altar nang may malinis na budhi at payapang puso.
Ang gabing iyon ay naging pinakamagandang kasal sa kasaysayan ng siyudad. At ang mga halimaw na nagtangkang sirain ang aking araw ay natutunan sa pinakamasakit na paraan na kapag pilit mong pinutulan ng pakpak ang isang agila, mas lalo lamang itong matututong lumipad nang mataas upang pabagsakin ka.