bahagi 2: ang lalaking nahulog sa airport ay hindi si adrian—ngunit nang makita ko ang mukha niya, isang lihim tungkol sa aking ama ang biglang nabunyag Hindi ko nakita kung saan bumagsak ang katawan. Ang tanging narinig ko ay ang sabay-sabay na sigawan ng mga tao, ang tunog ng mga sapatos na nagtakbuhan sa makintab na sahig, at ang matinis na boses ng isang airport staff na humihingi ng tulong sa radyo. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Mahigpit pa rin ang hawak ng babaeng kamukha ni Camille sa braso ko. “Sumama ka sa akin,” sabi niya. “Bitawan mo ako.” “Kapag nanatili ka rito, makikita ka ni Rafael.” “Nasaan si Adrian?” Hindi siya sumagot. Hinila niya ako palayo sa arrival hall, papunta sa isang makitid na corridor sa tabi ng mga opisina ng airport staff. Nagpumiglas ako. “Hindi ako aalis hangga’t hindi ko nalalaman kung sino ang nahulog.” Huminto siya. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, mas malinaw kong nakita ang peklat sa kaliwa niyang pisngi. Hindi iyon simpleng gasgas. Mahaba at malalim iyon, mula sa gilid ng mata pababa sa panga. Para bang minsan nang hinati ng matalim na bagay ang mukha niya. “Hindi si Adrian ang nahulog,” sabi niya. “Paano mo nalaman?” “Dahil si Adrian ay wala rito.” Parang biglang tumigil ang lahat ng ingay sa paligid. “Ano?” “Hindi siya nakasakay sa flight mula Maynila.” “Pero nag-message siya sa akin.” “Hindi ibig sabihin noon na siya ang nagpadala.” Kinuha niya ang cellphone ko mula sa kamay ko. Agad ko iyong inagaw pabalik. “Huwag mong hawakan ang gamit ko.” “Amara, makinig ka. Na-clone ang account niya. Kahit sino sa grupo ni Rafael ay puwedeng mag-message gamit ang pangalan ni Adrian.” “Paano mo alam ang pangalan ko?” Natahimik siya. At doon ako muling kinabahan. Hindi ko siya kilala. Hindi ko kailanman sinabi ang pangalan ko sa kaniya. Ngunit tinawag niya ako nang buo ang tiwala, na parang matagal na niya akong kilala. “Sabihin mo sa akin kung sino ka.” Tumingin siya sa dulo ng corridor. May dalawang security guard na nagmamadaling dumaan patungo sa parking building. Pagkalampas nila, yumuko siya nang bahagya at bumulong: “Ako si Daniela Reyes.” “Ang kakambal ni Camille?” Tumango siya. “Pero hindi alam ng karamihan na dalawa kami.” “Bakit?” “Dahil sampung taon na kaming nagpapalitan ng pangalan.” Hindi ko napigilang matawa nang mapait. “Napakagandang biro.” “Hindi ito biro.” “Una, dalawang online boyfriend. Pagkatapos, dalawang Camille. Ngayon, sampung taon kayong nagpapalitan ng pangalan? Ano pa? Baka tatlo rin si Rafael?” Kumirot ang ekspresyon niya. “May dahilan kung bakit kami nagpalit.” “Wala akong pakialam. Gusto kong malaman kung nasaan si Adrian.” “Kapag sinabi ko sa iyo ngayon, baka hindi mo kayanin.” “Subukan mo ako.” Huminga siya nang malalim. Ngunit bago siya makapagsalita, narinig namin ang boses ni Rafael mula sa kabilang dulo ng corridor. “Amara!” Nanlamig ang buong katawan ko. Mabilis akong hinila ni Daniela sa loob ng isang maliit na storage room. Isinara niya ang pinto at pinatay ang ilaw. Nagsiksikan kami sa pagitan ng mga kahon at cleaning supplies. Sa labas, lumalapit ang mga yabag. “Alam kong nandito ka,” sigaw ni Rafael. Hindi na katulad ng mayabang na boses niya kanina ang tono niya. Galit na galit siya. “Lumabas ka. May kailangan lang tayong pag-usapan.” Naramdaman kong nanginginig ang kamay ni Daniela sa braso ko. “Takot ka sa kaniya?” bulong ko. Hindi siya sumagot. Dumaan ang anino ng mga paa sa ilalim ng pinto. Huminto. Tumigil din ang paghinga ko. Pagkaraan ng ilang segundo, may marahang katok. Tatlong beses. Tok. Tok. Tok. “Daniela,” sabi ni Rafael sa labas. “Alam kong kasama mo siya.” Nanigas ang babae sa tabi ko. “Buksan mo ang pinto bago ko sabihin kay Camille ang ginawa mo.” Napalunok si Daniela. Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto. Hinawakan ko ang pulsuhan niya. “Huwag.” Tumingin siya sa akin. Kahit madilim, nakita kong namuo ang luha sa mga mata niya. “Kapag hindi ako lumabas, sasaktan niya ang kapatid ko.” “Kapag lumabas ka, tayong dalawa ang sasaktan niya.” Muling kumatok si Rafael. Mas malakas. “May tatlumpung segundo ka.” Mabilis kong inilabas ang cellphone ko. Walang signal. Tinakpan pala ng makapal na pader ang kuwarto. “May ibang labasan ba?” tanong ko. Itinuro ni Daniela ang maliit na bentilasyon sa itaas. Napakaliit. Hindi kakasya ang isang tao. Sa tabi naman ng mga mop, may manipis na pinto na tila konektado sa utility passage. Tinulak ko iyon. Bukas. Hindi na kami nag-isip. Mabilis kaming lumabas sa makitid na lagusan. Narinig naming bumukas ang storage room ilang segundo pagkatapos. “Takbo!” sigaw ni Daniela. Nagmadali kami sa utility passage hanggang makarating sa isang loading area sa likod ng terminal. Mainit ang hangin sa labas. Amoy gasolina at usok. May mga baggage cart na dumaraan. Sa malayo, umaalingawngaw pa rin ang sirena ng ambulansya. Huminto ako. “Doon nila dinala ang nahulog.” “Hindi tayo puwedeng pumunta roon.” “Kailangan kong makita.” “Amara—” “Kung ayaw mong sumama, umalis ka.” Tumakbo ako patungo sa kabilang bahagi ng gusali. Narinig kong sumunod si Daniela. Pagdating namin sa gilid ng parking building, nakaharang na ang mga pulis at security personnel. May puting tela sa semento. Sa ilalim niyon, malinaw ang hugis ng katawan. Nanghina ang mga tuhod ko. Hindi ko alam kung sino ang nasa ilalim ng telang iyon. Ngunit alam kong may isang taong namatay dahil sa larong nagsimula sa pangungutya sa akin. Isang pulis ang lumapit sa kasama niyang guard. “May ID ba?” “Wala, sir. Pero may wallet.” “Ano ang pangalan?” Binuksan ng guard ang isang transparent evidence bag. Mula sa kinaroroonan ko, bahagya kong nakita ang ID card sa loob. Hindi ko mabasa ang buong pangalan. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 3.
bahagi 3 Ngunit nakita ko ang larawan. Isang lalaking nasa edad kuwarenta. May makapal na kilay. May maliit na nunal sa tabi ng ilong. Parang may humampas sa dibdib ko. Kilalang-kilala ko ang mukhang iyon. Kahit walong taong gulang pa lang ako nang huli ko siyang makita. Kahit pinunit ni Mama ang halos lahat ng litrato niya sa bahay. Kahit matagal ko nang sinanay ang sarili kong huwag siyang hanapin. Ang lalaking nahulog mula sa ikatlong palapag ay ang tatay ko. Si Mateo Villanueva. “Hindi maaari,” bulong ko. Napalingon si Daniela sa akin. “Anong sinabi mo?” “Siya ang ama ko.” Namuti ang mukha niya. At doon ko napansin. Hindi siya nagulat. Natakot siya. Kumapit ako sa balikat niya. “Kilala mo siya?” “Amara…” “Kilala mo ang tatay ko?” Hindi siya makatingin sa akin. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko. “Sabihin mo!” “Hindi dito.” “Ngayon!” Napatingin ang ilang tao sa amin. Hinila niya ako palayo sa police line. “Buhay ang ama mo hanggang kaninang umaga,” mabilis niyang sabi. “Alam ko.” “Hindi, hindi mo naiintindihan. Siya ang dahilan kung bakit nagsimula ang lahat.” Parang bumigat ang sikmura ko. “Anong ibig mong sabihin?” “Siya ang unang nagbayad kay Rafael.” Hindi ako nakapagsalita. Sa paligid namin, patuloy ang pagtakbo ng mga airport personnel. May sumisigaw sa radyo. May humahagulgol sa malayo. Ngunit wala akong marinig kundi ang sariling tibok ng puso ko. “Bakit babayaran ng tatay ko si Rafael?” “Para lapitan ka.” “Sinong lumapit? Si Rafael o si Adrian?” “Pareho.” Napaatras ako. “Hindi.” “Amara, matagal ka nang sinusubaybayan.” “Sinusubaybayan?” “Ang paaralan mo. Ang address ninyo. Ang hospital records ng nanay mo. Pati ang pagbabago ng timbang mo.” “Sinungaling ka.” “May ebidensiya ako.” Inilabas niya ang cellphone niya at binuksan ang isang folder. Sunod-sunod na lumitaw ang mga litrato ko. Ako habang bumibili sa pharmacy. Ako habang tumatakbo nang madaling-araw. Ako sa labas ng gym. Ako habang kausap ang nanay ko sa ospital. Lahat kuha mula sa malayo. Hindi ko alam na may sumusunod sa akin. May mga petsa ang mga larawan. Ang pinakaluma ay mahigit isang taon na. Nanginig ang mga daliri ko. “Bakit?” “Hindi ko alam ang buong dahilan.” “Pero sinabi mong nagsimula ang lahat sa kaniya.” “Dahil siya ang nagbigay kay Rafael ng personal mong impormasyon.” “Bakit niya gagawin iyon sa sarili niyang anak?” “Hindi ko alam.” “Sinungaling!” Tinulak ko siya. Nalaglag ang cellphone niya. Bumukas ang ibang larawan sa screen. Isang litrato ni Mateo kasama si Rafael. Nasa isang restaurant sila. May sobre sa pagitan nila. Sa susunod na larawan, binuksan ni Rafael ang sobre. Puno iyon ng pera. May petsa sa sulok. Labing-apat na buwan na ang nakalipas. Mas maaga pa kaysa sa pagkawala ng unang account ng boyfriend ko. Mas maaga pa kaysa sa pustahan. Ibig sabihin, planado na ang lahat bago pa ako paghinalaan ni Rafael na mataba. “Bakit?” paulit-ulit kong tanong. Hindi ako sigurado kung kay Daniela ba ako nagtatanong o sa ama kong nakahandusay sa ilalim ng puting tela. Bakit kailangan niya akong ipahiya? Bakit kailangan niyang magbayad ng taong magpapanggap na mahal ako? At kung patay na siya ngayon, sino ang nagtulak sa kaniya? Biglang nag-vibrate ang cellphone ni Daniela sa semento. Isang tawag mula kay Camille. Hindi niya agad sinagot. Ngunit sa pangatlong ring, pinindot niya ang speaker. “Nasaan ka?” sigaw ni Camille. “Kasama ko si Amara.” “Bakit mo siya isinama?” “Patay na si Mateo.” Natahimik ang kabilang linya. Pagkatapos ay mahinang nagmura si Camille. “Nasaan si Rafael?” “Hinahanap kami.” “Lumayo kayo sa kaniya.” “Tulungan mo kaming makalabas.” “Hindi puwede.” “Bakit?” Sa kabilang linya, humihingal si Camille. May narinig kaming pintong sumara. Pagkatapos ay bumulong siya: “Dahil hawak nila si Adrian.” Parang may malamig na bakal na dumaan sa likod ko. “Nasaan siya?” sigaw ko. Narinig ako ni Camille. “Amara?” “Nasaan si Adrian?” “Hindi ko puwedeng sabihin.” “Sabihin mo sa akin!” “Kapag pumunta ka rito, papatayin nila siya.” “Sinong sila?” Hindi siya agad sumagot. Pagkaraan ng ilang segundo, sinabi niya: “Ang mga taong nagbayad sa tatay mo.” Napatingin ako kay Daniela. “Akala ko ang ama ko ang nagbayad kay Rafael.” “Hindi siya ang pinagmulan ng pera,” sabi ni Camille. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 4.