Nang marinig ni Hector ang sirena ng mga pulis, pinalibutan ng matinding takot ang kaniyang dibdib. Tumakbo siya patungo sa safe sa kanilang silid, ngunit huli na ang lahat—bukas na ito at wala na ang kaniyang mga pinaka-iingatang dokumento.
Bago pa man siya makalabas ng pintuan sa likod, sinira na ng mga awtoridad ang pangunahing pinto. Pinaratangan siya ng plunder, estafa, at tax evasion. Sa isang snap, ang dating makapangyarihang executive ay nakaposas habang kinaladkad palabas ng sarili niyang tahanan, sa harap ng mga kapitbahay na dating humahanga sa kaniya.
Samantala, daan-daang kilometro ang layo, nakatanaw si Teresa sa dagat habang hawak ang kamay ng dalawa niyang anak, habang ang sanggol ay payapang natutulog sa kaniyang bisig.
Hindi naging madali ang mga sumunod na taon. Ginamit ni Teresa ang kaniyang sariling ipon at tulong ng kaniyang pamilya upang magsimula muli sa isang tahimik na lalawigan. Pinangalanan niyang Hope ang sanggol—isang paalala na sa kabila ng pagtataksil at dilim, may bagong pag-asa na isinilang.
Lumipas ang limang taon.
Sa loob ng kulungan, napag-alaman ni Hector na nawalan ng halaga ang lahat ng ari-ariang inilaan niya para kay Elena dahil sinamsam ito ng gobyerno. Ang mga kaibigan at kasosyo na dating sumisipsip sa kaniya ay tuluyang tumalikod. Araw-araw, ang tanging kasama niya ay ang pagsisi at ang alaala ng malamig na liham ni Teresa.
Isang araw, nakatanggap si Hector ng isang sulat sa rehas. Walang return address, ngunit may kasamang isang larawan.
Ito ay larawan ng tatlong batang masayang naglalaro sa dalampasigan. Sa likod ng larawan, may maikling mensahe:
“Lumalaking mabubuting tao ang mga anak mo, Hector. Ngunit kailanman, hindi nila malalaman ang pangalan mo.”
Napaluhod si Hector sa malamig na semento ng kaniyang selda. Doon niya natanto ang pinakamasakit na katotohanan: Hindi lang ang kaniyang kalayaan at yaman ang nawala sa kaniya, kundi ang mismong pagkakataon na maging isang ama.