ANG HULING SURPRESA SA ROOM 314: HULI KO ANG ASAWA KO AT KAPATID KO SA ST. LUKE’S, PERO AKO ANG MAY HULING HALAKHAK.

Bumukas nang tahimik ang pinto ng Room 314 sa St. Luke’s Medical Center sa BGC.

Pumasok ako sa loob na may dalang isang malaking pumpon ng mga imported na puting Peony, ang paboritong bulaklak ng nakababata kong kapatid na si Cheska. Punong-puno ng pananabik ang puso ko. Inaasahan kong makikita ko siyang nagpapahinga sa higaan, masayang yakap-yakap ang kanyang bagong silang na sanggol. Bilang isang tita, gusto kong maging bahagi ng unang araw ng pamangkin ko sa mundo.

Ngunit unti-unting namatay ang ngiti sa aking mga labi nang tuluyan akong makapasok.

Hindi isang ordinaryong eksena ng mag-ina ang tumambad sa akin. Nakita ko ang asawa kong si Jericho na nakaupo sa gilid ng VIP bed ni Cheska. Nakahawak si Jericho sa baywang ng kapatid ko, habang hinahaplos naman ni Cheska ang mukha ng asawa ko. Nagtatawanan sila nang mahina, nagbubulungan ng mga matatamis na salita, habang nasa gitna nila ang sanggol.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Ang dalawang taong pinakamamahal at pinagkakatiwalaan ko, magkasabwat sa paninira ng buhay ko.

Nang marinig nila ang mga yabag ko, lumingon sila. Inaasahan kong magugulat sila, magpapaliwanag, o magmamakaawa. Ngunit hindi.

Tinignan ako ni Cheska nang diretso sa mga mata. Walang kahit anong bakas ng konsensya o hiya sa kanyang mukha. Sa halip, lumitaw ang isang mapagmataas at nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi.

“Gagamitin ng anak namin ang apelyido ni Jericho,” kalmadong ideklara ng kapatid ko habang nakasandal sa dibdib ng asawa ko. “At ikaw, Ate… ipagpatuloy mo lang ang pagbabayad ng hulog sa bahay natin sa Ayala Alabang buwan-buwan. Wag kang mag-alala, paaalisin na lang kita kapag handa na kaming lumipat doon ni baby.”

Tumingin ako kay Jericho. Umiwas siya ng tingin at hindi nagsalita, tila sumasang-ayon sa bawat salitang binitiwan ng kanyang kabit na kapatid ko pa mismo. Sa isip nila, isa akong mahina at sunud-sunurang asawa na madali nilang paikutin. Inaasahan nilang doon na mismo ay iiyak ako, magwawala, at magmamakaawa kay Jericho na piliin ako.

Pero hindi ako nakipagtalo.

Hindi rin ako umiyak.

Tinitigan ko lang silang dalawa nang ilang segundo, bago ko dahan-dahang inilapag ang mga bulaklak sa ibabaw ng basurahan sa gilid ng pinto. Tumalikod ako at naglakad palabas ng ospital nang walang sinasabing kahit isang salita.

Pagdating ko sa loob ng sasakyan ko sa basement parking, huminga ako nang malalim. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay mabilis na napalitan ng isang malamig at nag-aalab na galit. Kinuha ko ang aking cellphone at nagsimulang ihanda ang pinakamalaking surpresa na hindi nila kailanman malilimutan.

Ang Master Plan sa Alabang

Ang hindi alam ng kapatid kong ilusyunada at ng asawa kong palamunin, ang bahay sa Alabang na pinag-iinteresan nila ay nakapangalan lamang sa akin. Ako ang nagbayad ng downpayment bago pa man kami ikasal ni Jericho, at ako rin ang nagbabayad ng monthly amortization dahil walang maayos na trabaho si Jericho kundi ang mag-abang ng sweldo ko.

Akala ni Jericho, dahil mag-asawa kami, may karapatan siya sa bahay. Akala ni Cheska, mapapalayas nila ako sa sarili kong puder.

Ginamit ko ang tatlong araw na pamamalagi nila sa ospital upang isakatuparan ang aking plano.

Una, tinawagan ko ang aking abogado sa Makati upang i-file ang annulment dahil sa psychological incapacity at matinding panloloko. Pangalawa, kinansela ko ang lahat ng joint credit cards namin ni Jericho sa BDO at BPI. Hinayaan kong ma-freeze ang mga bank accounts na ako lang naman ang naglalagay ng pondo.

At ang pinakamahalaga sa lahat? Tinawagan ko ang isang real estate investor na matagal nang nag-aalok na bilhin ang bahay ko nang cash. Dahil sa akin nakapangalan ang titulo bilang pre-marital asset, naibenta ko ito sa loob lamang ng apat na pu’t walong (48) oras.

Bago ko ibigay ang susi sa bagong may-ari, pinasok ko ang kwarto namin ni Jericho. Kinuha ko ang lahat ng kanyang mga damit, sapatos, at gamit, at isiniksik ito sa loob ng limang malalaking itim na garbage bags. Ipinadala ko ang mga ito sa inuupahang maliit at masikip na apartment ni Cheska sa Pasay.

Ang Huling Surpresa

Dumating ang araw ng discharge nina Cheska at ng sanggol mula sa ospital.

Ayon sa nalaman ko mula sa isang kamag-anak, buong pagmamalaking ibinalita ni Jericho kay Cheska na sa “bahay na namin sa Alabang” sila didiretso para doon magsimula ng bagong pamilya. Inaasahan nilang pagdating nila, naka-impake na ako at nag-iyakan palabas ng gate.

Ngunit nang huminto ang Grab sa tapat ng bahay sa Alabang, isang malaking gulat ang sumalubong sa kanila.

May nakapaskil na malaking karatula sa gate: “PRIVATE PROPERTY. NEW OWNER. NO TRESPASSING.”

Bumaba si Jericho, galit na galit at naguguluhan. Sinubukan niyang ipasok ang susi niya sa gate, ngunit napalitan na ang lahat ng kandado.

Saktong lumabas ang bagong may-ari ng bahay—isang matapang na negosyanteng Chinese-Filipino na may kasamang dalawang guwardiya.

“Ano bang ginagawa ninyo rito?!” sigaw ni Jericho. “Bahay ko ‘to! Nasaan ang asawa ko?!”

“Pasensya na, Mister,” sagot ng bagong may-ari habang iniaabot ang isang pormal na dokumento. “Binili ko ang bahay na ito kay Miss Pia dalawang araw na ang nakakalipas. Bayad na ito nang buo at legal na nakapangalan sa akin. Wala na kayong karapatan dito. Kung susubukan mong pumasok, ipapahuli kita sa mga guwardiya ng subdivision.”

Nanlaki ang mga mata ni Jericho. Namutla si Cheska habang buhat-buhat ang kanyang anak sa gilid ng kalsada.

Saktong dumating ang isang Lalamove rider at inabutan si Jericho ng isang brown na sobre. Nang buksan niya ito, bumagsak ang kanyang balikat. Laman nito ang mga papeles ng aming annulment, ang notice na kanselado na ang lahat ng credit cards niya, at isang maikling sulat na ginawa ko para sa kanilang dalawa.

Nakasulat doon:

*”Dear Jericho at Cheska,

Sabi mo, Cheska, ipagpatuloy ko ang pagbabayad ng bahay hanggang sa handa na kayong lumipat. Pasensya na, nabenta ko na. Kinuha ko ang daan-daang milyong pisong pinagbentahan at magbabakasyon ako nang matagal sa Amanpulo para mag-move on.

Nandiyan na rin ang annulment papers natin, Jericho. Wala ka nang pera, wala ka nang bahay, at wala ka nang asawang bubuhay sa’yo. At para sa mga gamit mo, ipinatapon ko na sa maliit na apartment ni Cheska sa Pasay. Magkasya kayong tatlo doon.

Congratulations sa inyong bagong pamilya. Sana ay mapakain kayo ng apelyido mo, Jericho.”*

Ang Katapusan ng mga Taksil

Ayon sa mga balita mula sa aming mga kakilala, nag-away nang matindi sina Jericho at Cheska nang gabing iyon sa labas ng bahay sa Alabang. Nalaman ni Cheska na wala palang kahit isang kusing na naipon si Jericho at ako ang bumubuhay sa kanya sa buong panahon ng aming pagsasama.

Napilitan silang umuwi sa maliit at mainit na apartment ni Cheska sa Pasay na puno ng mga itim na garbage bags. Dahil kanselado ang mga cards ni Jericho, wala siyang pambili ng gatas at diapers ng bata. Mula sa pagiging mapagmataas sa loob ng airconditioned na kwarto sa St. Luke’s, napunta sila sa pinakamasaklap na reyalidad ng buhay.

At ako? Nakaupo ako sa isang first-class lounge sa NAIA Terminal 3, humihigop ng champagne, at naghihintay sa private flight ko patungong Amanpulo, Palawan.

Hindi ko kailangang sumigaw o umiyak para manalo. Minsan, ang pinakamasakit na ganti ay ang tahimik na pagbawi sa lahat ng prebilehiyong inakala nilang kanila, at hayaan silang lunukin ng sarili nilang kasakiman.