Nakatitig ako sa larawan sa aking cellphone hanggang sa sumakit ang mga mata ko. Imposibleng siya iyon. Tatlong taon na ang nakalipas nang makita ko mismo ang lalaking iyon na umalis ng bansa. Siya ang taong nagpabago sa buong buhay ko. At siya rin ang dahilan kung bakit napilitan akong layuan si Gabriel. Huminga ako nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili. Muling nag-vibrate ang cellphone ko. Isang tawag mula sa hindi kilalang numero. Nagdalawang-isip ako sandali bago ito sinagot.
— Andrea, huwag kang umuwi. Nanigas ang buong katawan ko. Si Gabriel iyon. Tatlong taon ko nang hindi naririnig ang boses na iyon ngunit nakilala ko agad.
— Sinusundan mo ba ako?
— Hindi. Mabilis siyang sumagot.
— Pero alam ko kung sino ang nasa larawan. Mas lalo kong hinigpitan ang hawak ko sa telepono.
— Alam mo kung ano ang nangyayari? Sandaling natahimik si Gabriel.
— Makipagkita ka sa akin mamayang gabi.
— Hindi. Agad akong tumanggi.
— Ayoko nang magkaroon ng anumang kinalaman sa iyo. Bahagyang natawa si Gabriel ngunit may lungkot sa kanyang pagtawa.
— Andrea, kung talagang ayaw mo nang magkaroon ng kinalaman sa akin, hindi mo sana ako iniwan nang ganoon tatlong taon na ang nakalipas. Parang may tumusok sa puso ko. Tatlong taon kong iniiwasan ang tanong na iyon.
— Alas-siyete ng gabi. Mahinang sabi ni Gabriel.
— Hihintayin kita sa dati nating lugar. Pagkatapos noon ay ibinaba niya ang tawag. Tahimik akong nakatayo sa gitna ng opisina. Ang dati naming lugar. Tatlong simpleng salita ngunit sapat para buhayin ang napakaraming alaala. Pagsapit ng gabi, nagtungo ako sa maliit na café na nakatanaw sa dagat. Nakaupo si Gabriel sa tabi ng bintana. Nang makita niya ako ay agad siyang tumayo. Mas seryoso na siya ngayon, mas tahimik at mas matatag. Umupo ako sa tapat niya. Walang nagsalita hanggang sa itulak niya sa akin ang isang makapal na folder.
— Tingnan mo. Binuksan ko iyon at habang isa-isang binabasa ang laman nito ay unti-unting namutla ang mukha ko. Mga dokumento, kontrata, bank records, larawan at email.
— Hindi… imposible ito…
— Naaalala mo ba ang mentor mo noong college? Tumango ako.
— Siya ang nasa likod ng lahat.
— Hindi! Agad akong tumutol.
— Hindi niya magagawa iyon! Hindi nakipagtalo si Gabriel. Sa halip ay naglabas siya ng isang USB drive.
— Nandito ang lahat ng ebidensya. Isinaksak ko iyon sa laptop. Lumabas ang isang video. Nakita ko ang mentor kong pinagkakatiwalaan na nakikipag-usap sa lalaking nasa larawan.
— Walang alam ang babae.
— Kapag pinilit natin ang pamilya niya, kusa siyang lalayo.
— Hindi maaaring pakasalan ni Gabriel ang babaeng iyon.
— Kahit ano pa ang mangyari. Parang gumuho ang mundo ko. Naalala ko ang biglaang pagkakasakit ng nanay ko, ang mga utang, ang mga pagbabanta sa kapatid ko. Akala ko noon ay puro malas lamang iyon.
— Kailan mo nalaman?
— Makalipas ang isang taon matapos kang mawala.
— Kung ganoon, bakit hindi mo sinabi sa akin?
— Dahil hindi kita mahanap. Napayuko ako.
— Andrea, alam mo ba kung gaano kita hinanap? Hindi ako makasagot. Biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel. Habang nakikinig siya ay unti-unting nagdilim ang kanyang mukha. Pagkatapos ng isang minuto ay tumayo siya.
— Sumama ka sa akin.
— Bakit?
— Nakatakas siya.
— Ang lalaking nasa larawan?
— Oo. Nawalan kami ng kontak sa kanya. Hinawakan niya ang kamay ko.
— Kailangan nating umalis ngayon. Mabilis kaming sumakay sa isang sasakyan at nagtungo sa isang lumang gusali malapit sa dagat. Madilim at tahimik ang paligid. May naghihintay na grupo roon.
— Sir, dito huling nakita ang signal ng kanyang telepono. Tumango si Gabriel at tumingin sa akin.
— Manatili ka sa sasakyan.
— Hindi.
— Gusto kong malaman ang katotohanan. Hindi na siya tumutol. Sabay kaming pumasok sa gusali. Biglang may sumigaw.
— May nakita kami! Agad kaming tumakbo. Sa gitna ng silid ay may isang upuan at isang itim na kahon. Binuksan iyon ni Gabriel at halos tumigil ang puso ko. Puno iyon ng mga larawan ko mula pagkabata hanggang sa kasalukuyan. May mga kuha pa noong nakaraang linggo lamang. Ibig sabihin ay may taong sumusubaybay sa akin sa loob ng maraming taon. Sa ilalim ng kahon ay may puting sobre. Binuksan iyon ni Gabriel.
— Kung gusto mong malaman ang tunay na sikreto tungkol sa pagkamatay ng kanyang ama, pumunta kang mag-isa. Nanlambot ang mga tuhod ko. Ama ko? Matagal nang sinabing namatay siya sa isang aksidente.
— May alam ka ba rito?
— Andrea… mukhang pareho tayong niloko. Biglang may malakas na kalabog mula sa itaas.
— Hulihin siya! Sigaw ni Gabriel. Sabay-sabay kaming tumakbo paakyat. Pagdating namin sa ikalawang palapag ay may isang lalaking nakatayo sa gilid ng balkonahe. Dahan-dahan niyang inalis ang kanyang hood at nang makita ko ang kanyang mukha ay tila huminto ang mundo ko. Dahil ang taong nasa harapan namin ay isang taong matagal nang pinaniniwalaang wala na.