Tuloy-tuloy ang pagbuhos ng luha ni Ethan habang nakaluhod siya sa harap ng altar. Ang bawat linyang binibitawan ko sa kanta ay tila mga alaala ng nakaraan na humahampas sa kanyang dibdib—mga gabi ng kasalatan kung saan ang tanging yaman lang namin ay ang pangarap, at ang pangakong kailanman ay hindi kami maghihiwalay.
Habang nagkakagulo ang mga bisita at tinatangkang itayo ng best man si Ethan, bumukas ang malaking pinto sa dulo ng aisle. Lumakad pumasok ang bride—si Clara, anak ng isang mayayamang negosyante. Ang pamilyang nag-ahon kay Ethan sa kahirapan kapalit ng kanyang kalayaan at ng pagtalikod niya sa akin.
Tahimik na lumapit si Clara sa altar, naguguluhan at bakas ang pag-aalala sa mukha. Ngunit nang sundan niya ang tingin ni Ethan at makitang sa akin nakatitig ang lalaki, agad naunawaan ng bride ang lahat. Nalaman niya kung sino ang babaeng nasa likod ng boses na nagpaiyak nang ganito sa kanyang ikakasal.
Nang matapos ang huling nota ng kanta, pumatak ang isang patak ng luha mula sa aking mata—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pagtanggap.
Dahan-dahan kong ibinaba ang mikropono. Sa gitna ng katahimikan at ng nanginginig na balikat ni Ethan, naglakad ako palabas ng bulwagan. Habol ng tingin ni Ethan ang bawat hakbang ko, ngunit hindi siya makatayo. Nakagapos siya sa sarili niyang desisyon—sa buhay na pinili niya kapalit ng marangyang kinabukasan.
Nang makalabas ako sa pinto ng ballroom, naramdaman ko ang lamig ng hangin ng Tagaytay. Sa wakas, malaya na ako. Ang kantang iyon ay hindi lang para sa kanilang kasal; iyon ang aking huling pamamaalam sa lalaking minsan kong minahal.