bahagi 2: sa gabing idineklarang patay si bea, ako ang naging pangunahing suspek—ngunit ang huling video niya ay may ipinakitang mas nakakatakot kaysa sa bangkay
Hindi ako sumagot. Hindi dahil wala akong gustong sabihin. Kundi dahil ang pulang komentong nakalutang sa harap ko ay patuloy na kumikislap. 【HUWAG KANG SASAGOT! SAMPUNG MINUTO NANG PATAY SI BEA!】 Sampung minuto. Kung totoo iyon, sino ang nagpadala ng mga mensahe mula sa account niya? At bakit ako ang pinagbintangan? “Miss?” Mula sa di-kalayuan, dalawang lalaking nakauniporme ang mabilis na pumasok sa lobby. Kasunod nila ang isang babaeng pulis na may hawak na tablet. Agad akong napatingin kay Miguel. Walang gulat sa mukha niya. Para bang alam na niyang darating ang mga ito. Para bang matagal na niyang inihanda ang eksenang ito. “Siya ba?” tanong ng babaeng pulis. Tumango si Miguel. “Si Lara Reyes.” Nanikip ang dibdib ko. Hindi ko man lang sinabi ang pangalan ko sa kaniya. Ngunit alam niya. Alam niya ang address ko. Ang eskuwelahan ko. Pati ang utang sa ospital ng nanay-nanayan ko. Isa sa mga pulis ang lumapit. “Ma’am, kailangan naming magtanong tungkol sa insidenteng nangyari sa apartment ni Beatriz Mendoza.” Napatingin ako kay Adrian. Tahimik lang siya. Nakapatong ang isang kamay niya sa armrest ng wheelchair. Ang kabilang kamay—ang kamay na humawak sa akin ilang minuto lang ang nakalipas—ay bahagyang nakakuyom. Hindi ko alam kung galit ba siya. O kung pinipigilan lang niyang ipakita ang sakit. “Hindi ako pumunta sa apartment niya,” mabilis kong sabi. “Kasama ko siya rito bago siya umalis.” “May CCTV sa hotel.” “Makikita roon na siya ang umalis at naiwan ako.” Tumango ang babaeng pulis. “May CCTV rin sa apartment building.” “May babaeng kamukha mo na pumasok sa unit niya bandang 6:28 p.m.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko. 6:28. Bago pa ako lumapit kay Adrian. Noong oras na iyon, nasa lobby pa ako kasama si Bea. Imposible. “Hindi ako iyon.” “May suot kang puting blouse at maong na palda, tama?” Tumingin ako sa sarili ko. Puting blouse. Maong na palda. Katulad ng babaeng nakita sa CCTV. Biglang may mga bagong komentong lumitaw. 【Tapos na siya. Ginaya ng pumatay ang suot niya.】 【Ito ang orihinal na simula ng kaso! Nakulong ang substitute girl dahil walang naniwala sa kaniya.】 【Hindi lang siya pinatay ni Bea. Ginamit pa ang mukha niya para sa krimen!】 【Mali! Hindi si Bea ang nasa likod nito. Patay na siya bago pa ipinadala ang account kay Lara!】 Nanginginig ang mga daliri ko. “Ma’am,” sabi ng pulis, “kailangan naming makita ang cellphone mo.” Awtomatiko kong niyakap ang phone sa dibdib ko. Nandoon ang account ni Bea. Nandoon ang mga mensahe. Nandoon din ang password na ipinadala niya. Kapag nakita iyon ng pulis, lalo lang akong magmumukhang may sala. “Hindi ko siya pinatay.” “Hindi pa namin sinasabing patay siya,” malamig na sagot ng babaeng pulis. Natigilan ako. Nagsara ang bibig ko. Huli na. Nagbago ang tingin ng dalawang pulis. Pati si Miguel ay bahagyang kumunot ang noo. Si Adrian lang ang hindi gumalaw. Pero ang mga mata niya ay tumalim. “Paano mo alam?” tanong niya. Wala akong maisagot. Hindi ko maaaring sabihing may mga komentong lumulutang sa hangin na nagbunyag ng kamatayan ni Bea. Mukha na nga akong kriminal. Magmumukha pa akong baliw. “I…” Napalunok ako. “Dahil sinabi nilang may insidente. At—” “Hindi sapat iyon,” putol ni Miguel. Lumapit siya nang isang hakbang. “Sinabi mong kasama mo si Bea rito.” “Pero base sa CCTV ng hotel, dalawang babae ang dumating nang magkasunod.” “Isa sa kanila ay ikaw.” “At ang isa…” Itinaas niya ang tablet. May kuha mula sa lobby camera. Isang babaeng naka-sumbrero ang mabilis na naglakad patungo sa elevator. Hindi malinaw ang mukha. Ngunit ang katawan, buhok at damit nito ay halos kapareho ni Bea. “Hindi pa namin nakukumpirmang si Bea iyon,” sabi ni Miguel. “Hindi sapat ang kuha para makilala siya.” “Baka ikaw lang talaga ang dumating.” “Baka wala namang Bea na kasama mo.” “Ano?” Para akong sinuntok sa sikmura. “Maraming tao ang nakakita sa kaniya!” “Ang receptionist? Ang waiter? Ang mga bisita?” Tumingin ang babaeng pulis sa paligid. “Na-interview na namin ang receptionist.” “Ang sabi niya, isang babae lang ang malinaw niyang nakita na lumapit sa inyo.” “Ang isa ay nakatalikod at nakatakip ang mukha.” Nanlambot ang tuhod ko. Hindi maaaring nagkataon lang iyon. Maingat na inihanda ng isang tao ang lahat. Mula sa damit. Hanggang sa anggulo ng camera. Mula sa account. Hanggang sa mga mensaheng ipinadala matapos mamatay si Bea. At ngayon, ako ang pinakamadaling sisihin. May kumalansing na tasa sa mesa nang biglang dumating ang waiter. May dala siyang tray ng pagkain. “Sir, your order—” Huminto siya nang makita ang mga pulis. Napatingin ako sa kaniya. “Kuya, nakita mo ba ang kaibigan kong kasama ko kanina?” Nataranta ang waiter. “Kaibigan n’yo po?” “Yung babaeng kasama ko sa may pinto. Naka-yellow na cardigan.” Napaisip siya. Pagkatapos ay dahan-dahang umiling. “Pasensiya na po, ma’am.” “Ang nakita ko lang po ay kayo.” Parang gumuho ang sahig sa ilalim ko. Hindi. Kasama ko si Bea. Hinawakan niya ang braso ko. Ibinigay niya sa akin ang phone. Kinausap niya ako. Hindi maaaring guniguni ko lang iyon. “Sinungaling siya,” bulong ko. “Lahat sila nagsisinungaling.” Nagtaas ng kamay ang pulis. “Ma’am, pakibigay ang cellphone.” “Hindi.” “Kung wala kang itinatago, mas makakatulong kung makikipagtulungan ka.” Napaatras ako. “Hindi ninyo naiintindihan.” May bagong komentong lumitaw. Pindutin ang “lahat ng komento” para magpatuloy sa pagbabasa bahagi 3.