Lumapit ang bride kay Liam, puno ng takot at pagtataka ang mga mata nito habang hinahawakan ang balikat ng kanyang fiancé. “Liam? What’s happening? Who is she?” nag-aalalang tanong niya.
Ngunit tila walang naririnig si Liam. Nakatitig lamang siya sa akin habang patuloy sa pag-agos ang kanyang mga luha. Ang bawat linyang binibitiwan ko sa kanta—mga linyang minsan naming pinangarap na tutugtog sa aming sariling kasal—ay tila latigo na sumusugat sa kanyang pagkatao.
Tinapos ko ang kanta sa pinakamataas at pinakamakitid na nota, puno ng hinanakit at pampapaalam. Nang huminto ang huling tunog ng organ, naghari ang isang nakabibingihang katahimikan sa loob ng marangyang katedral.
Ibinaba ko ang mikropono. Sa gitna ng naguguluhang mga bisita at ng galit na mukha ng pamilya ng bride, dahan-dahan kong inihakbang ang aking mga paa patungo sa altar.
“Trina…” nanginginig na bulong ni Liam nang makalapit ako. Subalit bago pa siya makatayo, dahan-dahan kong inalis ang singsing na nakasabit sa aking leeg—ang murang pilak na singsing na inawitan niya sa akin limang taon na ang nakararaan bago siya naglaho.
Nilapag ko iyon sa kanyang palad.
“Ipinadala ako rito para kumanta sa kasal mo,” mahinahon ngunit madiin kong sabi, sapat lang para marinig niya at ng kanyang bride. “Pero hindi ko alam na ito pala ang kabayaran ng pag-iwan mo sa akin sa kangkungan—ang maikasal sa marangyang buhay na pinalitan mo sa akin.”
Nanlaki ang mga mata ng bride sa katotohanan. Napayuko si Liam, hindi makatingin nang diretso, habang ang kanyang mga kamay ay patuloy na nanginginig hawak ang lumang singsing.
“Patawarin mo ako, Trina… patawarin mo ako…” humahagulgol niyang pakiusap.
Tinitigan ko siya nang huling beses. Walang galit, kundi isang malalim na pagtanggap na ang taong minahal ko noon ay patay na.
“Nabayaran na ang talent fee ko, Liam,” pinal kong sabi habang pinupunas ang isang luhang tumakas sa aking mata. “Malaya ka na. At malaya na rin ako.”
Tinalikuran ko ang altar. Naglakad ako palabas ng katedral habang nakataas ang aking ulo, sa gitna ng bulungan ng mataas na lipunan. Sa wakas, tapos na ang kwento naming dalawa—at ang boses kong minsan niyang sinira, ang siya ring nagpalaya sa akin.