Bahagi 2: Ang Huling Tibok
Hindi nakalapat ang locking mechanism ng pinto, kaya sa bahagyang tulak ni Papa ay dahan-dahan itong bumukas.
Ang liwanag mula sa ilaw ng pasilyo ay dumapo sa aking katawan na nakahiga sa kama—walang kagalaw-galaw, mamutla-mutla ang mga labi, at tahimik ang aparatong nakakabit sa aking dibdib.
“Leo?” lakad-takbo si Papa lapit sa akin. Hinawakan niya ang aking balikat, pero malamig na ang aking balat. “Leo! Sumagot ka!”
Sa kusina, narinig ang pagbagsak ng kutsara sa plato. “Ano ba ‘yang ginagawa mo, Kiko? Kakain na—” Napahinto si Mama nang makita niya ang mukha ni Papa habang binubuhat ang walang malay kong katawan.
“Ang baterya, Elena! Nasaan ang baterya?!” galit na sigaw ni Papa, ang boses niya’y basag at may kasamang takot na kailanman ay hindi ko pa narinig.
Bumagsak ang panga ni Mama. Mabilis niyang tinakbo ang laptop bag ni Kuya Aris, hinalukay ang loob, at nanginginig na inilabas ang baterya at kable ng aking LVAD. Nagmamadali silang ikinabit ito pabalik sa aparato.
Nang mag-click ang baterya, nagsumigaw ang alarm ng makina sa mababang lebel ng kuryente, bago nag-umpisang muli ang mekanikal nitong humuhuning tunog. Sinubukan nilang magbuhos ng hangin at lakas sa akin, tumawag ng ambulansya, at ginawa ang lahat ng paunang lunas.
Ngunit ang utak ng tao ay hindi kayang mabuhay nang walang oxygen sa loob ng napakahabang oras. Ang labinlimang minutong “pagtatampo” na akala nila ay nagaganap sa loob ng sarado kong kuwarto ay ang mga huling minutong unti-unting namamatay ang aking mga selula.
Pagdating sa ospital, idineklara akong brain dead. Lumalaban ang aking katawan dahil sa artipisyal na pusong ibinalik nila ang lakas, ngunit ang isip ko—ang mga alaala ko, ang sakit, at ang pagmamahal ko sa kanila—ay tuluyan nang naglaho.
Nakatayo ako ngayon sa sulok ng ICU, hindi bilang taong may flesh at dugo, kundi bilang isang alaala. Pinapanood ko sila.
Umiiyak si Mama habang nakaluhod sa tabi ng kama ko, hawak-hawak ang malamig kong kamay na wala nang kakayahang gumanti ng piga. Si Papa ay nakasandal sa pader, nakatingin sa kisame habang patuloy ang pag-agos ng luha sa kanyang mga mata. Si Kuya Aris ay nakatulala sa sulok, hawak ang papel kung saan nakasulat ang kanyang successful application confirmation.
“Patawarin mo ako, Leo… Patawarin mo si Mama…” paulit-ulit na hagulhol ni Mama. “Akala ko malakas pa… akala ko magtatampo ka lang…”
Walang boses na lumabas sa akin para sagutin siya.
Kinabukasan, pinalagdaan ng doktor ang mga papel para sa pagpatay ng mga sumusuportang makina. Naisumite nga ni Kuya ang kanyang aplikasyon para sa kolehiyo, ngunit ang presyo ng kanyang kinabukasan ay ang huling tibok ng aking puso—isang tibok na tinipid at pinatid para sa isang oras na kuryente.