ANG 20 HAMPAS NA TUMAPOS SA KANYA: ANG SIKRETONG BILYONARYA NG FORBES PARK AT ANG KANYANG MATAMIS NA PAGHIHIGANTI

Ang unang hampas ng makapal na sinturon ay bumaon sa aking likuran nang may matinding hapdi, bago ko tuluyang napagtanto… totohanan niya akong sinasaktan sa loob mismo ng aming mansyon sa Forbes Park.

Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama, inakala kong kilala ko ang asawa kong si Mateo. Ngunit habang bumabagsak ang ika-dalawampung hampas sa aking katawan, at habang nararamdaman ko ang pagtulo ng dugo sa malamig na Italian marble na sahig sa ilalim ng aking mga tuhod, namatay ang lahat ng pagmamahal na natitira sa puso ko para sa kanya.

Habang nakayuko ako at namamanhid sa sakit, narinig ko ang isang pamilyar na tawa.

“Tignan mo siya!” matamis ngunit puno ng pang-iinsultong sabi ni Chloe. “Nagpapanggap pa ring inosente at biktima, pagkatapos ng ginawa niya sa akin!”

Tumingala ako. Nakatayo si Chloe sa tabi ni Mateo, nakangisi na parang isang reynang nanalo sa korona. Nakasuot siya ng isang napakagara at mamahaling champagne silk dress na galing pa sa isang boutique sa Greenbelt… ang mismong damit na nabili gamit ang pera ko, sa pamamagitan ng credit card na ipinagkatiwala ko sa asawa ko.

Ang Lason ng Isang Ahas sa BGC

Ang dahilan ng pananakit na ito? Isang napakagaling na kasinungalingan.

Kaninang umaga, dumating si Chloe sa bahay namin na umiiyak at may mga pasa sa braso. Pinaratangan niya akong sinugod ko raw siya sa kanyang condo sa BGC, pinosasan, at pinilit painumin ng lason dahil nalaman ko ang relasyon nila ni Mateo. Isang malaking gawa-gawang kwento para makuha ang simpatiya ng asawa ko. At si Mateo—na bulag sa pagnanasa sa kanya—ay hindi man lang ako pinagpaliwanag. Agad niya akong kinaladkad sa sala at pinatawan ng sarili niyang malupit na parusa.

“Matuto kang lumugar, Beatrice!” galit na sigaw ni Mateo, hingal na hingal habang hawak ang sinturon. “Kung subukan mo pang saktan si Chloe, mas malala pa diyan ang aabutin mo! Wala kang kwentang asawa!”

Nanginginig ang mga balikat ko, ngunit hindi na dahil sa pag-iyak. Kundi dahil sa isang malamig, madilim, at nag-aalab na galit.

Inakala ni Mateo na isa lamang akong ordinaryong babae na walang pamilyang matatakbuhan. Nang magpakasal kami, pinili kong itago ang tunay kong pagkatao para mamuhay nang simple. Pinili kong talikuran ang aking marangyang buhay para patunayan na kaya kong bumuo ng sariling pamilya gamit ang tunay na pagmamahal.

Ngunit pinatunayan ni Mateo na hindi siya karapat-dapat.

Dahan-dahan akong tumayo, binabalewala ang hapdi sa aking likuran. Tinitigan ko silang dalawa nang may yelong lamig sa aking mga mata. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa.

“Ano? Tatawag ka ng pulis?!” pang-aasar ni Mateo, tumatawa. “Sino ang maniniwala sa’yo? Akin ang bahay na ‘to sa Forbes! At kilala ko ang hepe ng Makati Police!”

Hindi ko siya pinansin. Pinindot ko ang speed dial number 1. Isang ring pa lang, may sumagot na.

“Papa,” mahinahon ngunit matigas kong sabi, ang boses ko ay hindi kakikitaan ng anumang takot. “Tama ka. Isa siyang walang kwentang tao. Gawin mo na ang sinabi mo… sirain mo ang buhay niya.”

Ibinaba ko ang tawag.

Nagkatinginan sina Mateo at Chloe bago sila humalakhak nang malakas. “Papa? Yung tatay mong nasa Ilocos na nagtatanim ng bawang? Anong gagawin niya, magpapadala ng kamote rito para batuhin ako?!” pangungutya ni Mateo.

Hindi ako sumagot. Umupo ako sa isang silya, tinitigan ang orasan, at naghintay.

Ang Limang Minuto ng Impiyerno

Eksaktong limang minuto matapos ang tawag ko, nag-umpisang tumunog ang cellphone ni Mateo.

Nang makita niya ang caller ID, kumunot ang noo niya. Si Mr. Lorenzo, ang pinakamalaking investor sa kanyang tech start-up sa BGC.

“Hello, Mr. Lorenzo—”

“Mateo! Anong ginawa mo?!” boses ng matanda mula sa linya na rinig hanggang sa kinauupuan ko. “Lahat ng pondo mula sa Montemayor Group ay binawi! Na-freeze ang lahat ng bank accounts ng kumpanya! In-anunsyo ng board of directors na tanggal ka na bilang CEO effective immediately!”

Nanlaki ang mga mata ni Mateo. “P-Po?! Teka, imposible ‘yan! Paanong mangyayari ‘yon?!”

Bago pa siya makasagot, tumunog ang isa pa niyang linya. Ang branch manager ng bangko.

“Mr. Mateo, pasensya na po, pero nakatanggap kami ng court order mula sa Supreme Court. Lahat ng personal assets ninyo, kasama ang bahay na tinitirhan niyo sa Forbes Park at ang mga sasakyan, ay ini-lock at ibinalik sa pangalan ng tunay na may-ari… si Miss Beatrice Montemayor.”

Nabitiwan ni Mateo ang kanyang cellphone. Basag ito sa sahig. Nawala ang kulay sa kanyang mukha at halos manigas siya sa kanyang kinatatayuan.

“A-Anong ibig sabihin nito… Beatrice Montemayor? Hindi ba Cruz ang apelyido mo?!” nanginginig niyang tanong, nakatingin sa akin na parang nakakita ng halimaw.

Ngumiti ako at tumayo.

“Cruz ang ginamit ko para hindi mo malamang anak ako ni Don Fernando Montemayor, ang may-ari ng Montemayor Group na nagpapasweldo at nagpapabuhay sa kumpanyang pinagmamalaki mo,” malamig kong paliwanag. “Limang taon kitang palihim na tinutulungan para umangat ka. Ang bahay na ito sa Makati? Pera ko ang pinambili. Ang kumpanya mo sa BGC? Pera ko ang nagpapatakbo. At ngayon… binabawi ko na ang lahat.”

Ang Pagbagsak ng mga Taksil

Bago pa man makapagsalita si Mateo, biglang bumukas nang malakas ang malaking mahogany door ng aming mansyon.

Pumasok ang anim na armadong private security ng aking ama, na sinundan ng mga opisyal ng Makati Police, at isang medical team mula sa Makati Medical Center. Sa gitna nila, naglalakad ang aking ama, si Don Fernando, na nanggagalaiti sa galit.

Nang makita ng aking ama ang mga sugat ko at ang dugo sa sahig, namula ang kanyang mukha sa tindi ng poot.

“P-Punta kayong lahat sa likod! Hulihin ang lalakeng ‘yan!” utos ng kapitan ng pulisya.

Agad na dinamba ng mga pulis si Mateo, pinabagsak sa sahig, at pinosasan.

“Teka! Sandali! Wala akong ginawang masama!” umiiyak na sigaw ni Mateo, nagpupumiglas. “Beatrice! Mahal kita! Nagkamali lang ako! Pinaniwala lang ako ng babaeng ‘yan!” Itinuro niya si Chloe.

Ngunit si Chloe? Nang marinig niyang wala nang pera at kumpanya si Mateo, at nakaposas na ito sa sahig, mabilis siyang umatras.

“W-Wala akong kinalaman diyan! Siya ang nanakit sa asawa niya! Gusto ko lang ng pera niya!” nagpapanic na sigaw ni Chloe, sinusubukang tumakbo palabas, ngunit mabilis siyang hinarang ng mga tauhan ni Papa.

“Idamay niyo rin ang babaeng ‘yan sa kasong accessory at estafa,” malamig na utos ng aking ama sa mga abogado niya.

Nilapitan ako ng medical team upang agad na gamutin ang aking mga sugat at balutan ako ng malinis na kumot. Niyakap ako nang mahigpit ng aking ama. “Ligtas ka na, anak ko. Patawarin mo ako at hinayaan kitang masaktan ng basurang ‘yan.”

Ang Bagong Simula

Tinitigan ko si Mateo na ngayon ay lumuluhod, umiiyak, at nagmamakaawa sa mismong marble floor kung saan niya ako pinaluhod at sinaktan kanina.

Wala na siyang kumpanya. Wala na siyang pera. Wala na siyang bahay. At ngayon, haharap siya sa matinding kasong Violence Against Women and their Children (VAWC) na sisiguraduhing mabubulok siya sa selda sa Camp Crame nang walang anumang piyansa. Si Chloe naman ay iniwan siyang mag-isa at ngayon ay nahaharap din sa patong-patong na kaso.

“Sabi mo kanina, Mateo, matuto akong lumugar,” malamig kong huling salita sa kanya bago ako tuluyang maglakad palabas ng pinto kasama ang aking ama. “Ngayon, nahanap ko na ang lugar ko—sa itaas, habang ikaw ay gumagapang pabalik sa putik kung saan ka nabibilang.”

Sumakay ako sa naghihintay na Rolls-Royce ng aking ama. Habang papalayo kami sa Forbes Park, pinakinggan ko ang alingawngaw ng sirena ng pulisya. Napatunayan ko na ang pag-ibig ay maaaring maging bulag, ngunit ang hustisya at paghihiganti mula sa isang babaeng ginising mo ang galit… ay palaging walang kinikilingan.