Lumapit ako kay Nanay at dahan-dahan siyang binuhat patungo sa kama. Ang dating sigla ng kanyang mukha ay pinalitan ng matinding pamumutla at kapayatan. Habang inaayos ko ang kanyang higaan, nanginginig ang mga kamay ni Nanay na humawak sa akin. “Anak… huwag ka nang makipag-away,” bulong niya sa paos na boses, may kasamang takot na tila matagal na niyang kinikkimkim.
Galit na humarap ako kay Arnel. “Pinapadalhan kita ng limang daang piso araw-araw! Lahat ng sweldo ko ibinibigay ko para lang maging maayos ang buhay ninyo rito! Bakit nakahandusay si Nanay sa sahig habang nagpapakasarap ka?!”
Tumawa si Arnel nang sarcastic at isinara ang pinto habang pinapaalis ang kanyang mga kaibigan. “Limang daang piso? Sa tingin mo kasya ‘yon?! Kulang pa ‘yon sa abala ko! Hindi ako katulong para mag-alaga sa kanya buong araw!”
“Kung hindi mo kaya, sana sinabi mo! Hindi ‘yung pinapabayaan mo ang sarili mong ina!” sigaw ko habang patuloy na dumadaloy ang aking mga luha.
Doon na lumabas ang tunay na kulay ni Arnel. Kinuha niya ang kanyang bag at hinarap ako nang walang kahit anong awa sa mukha. “Kung galit ka, ikaw ang mag-alaga sa kanya! Aalis na ako rito!” Kinuha niya ang natitirang pera sa mesa at mabilis na lumabas ng bahay, naiwan kaming dalawa ni Nanay.
Sa mga sumunod na araw, hindi na ako bumalik sa malayang trabaho. Naghanap ako ng trabahong online upang makapag-work from home habang direktang inaalagaan si Nanay. Dinala ko siya sa ospital, kung saan nalaman kong halos tatlong linggo na pala siyang hindi nakakatanggap ng tamang gamot.
Dumaan ang mga buwan. Sa tulong ng tamang pag-aaruga, pagkain, at gamot, unti-unting bumalik ang lakas ni Nanay. Nakakalakad na siya at muling ngumiti ang kanyang mga labi. Ang dating bahay na puno ng pabaya at takot ay naging puno muli ng pagmamahal at kapayapaan.
Isang gabi, may kumatok sa aming pinto. Nang buksan ko ito, nakatayo si Arnel—pudpod ang tsinelas, madumi ang damit, at nakatungo ang ulo. Nalaman kong naubos ang perang ninakaw niya, iniwan siya ng mga kaibigan niya nang mawalan siya ng pera, at wala na siyang mapuntahan.
“Kuya… Nanay… patawarin niyo ako,” hagulhol ni Arnel habang nakaluhod sa pintuan.
Lumapit si Nanay sa kanya. Bagamat may sakit at nasaktan sa nakaraan, hawak pa rin ni Nanay ang pusong mapagpatawad ng isang ina. Tinulungan niya itong tumayo. “Papasukin mo ang kapatid mo, anak,” maawain nitong sabi.
Pinalapit ko si Arnel, ngunit sa isang syarat: kakailanganin niyang magtrabaho at patunayan ang sarili gamit ang sarili niyang sipag. Mula noong araw na iyon, natutunan ni Arnel ang halaga ng pamilya at sakripisyo. Ang matinding pagsubok na halos dumurog sa aming pamilya ang naging daan upang maging buo at matatag kaming muli.