Kinuha ko ang buong kaldero ng bagong lutong kanin na umuusok pa sa init. Sa isang mabilis na kumpas, itinapon ko ang buong nilalaman nito nang diretso sa gitna ng hapag-kainan—kumalat ang mainit na kanin sa mga plato, sa lamesa, at sa bisig nina Mark at Jason.
Napatalon si Jason habang napapaso, samantalang natulala naman si Mark sa aking ginawa.
“Gusto niyo ng kanin?” malamig kong tanong habang ibinabagsak ang blangkong kaldero sa lamesa. “Ayan, kumuha kayo hangga’t gusto niyo.”
“Nababaliw ka na ba?!” sigaw ni Mark habang hawak ang namumulang kamay ni Jason. Lalapitan niya sana ako para muling saktan, ngunit bago pa man siya makahakbang, inilabas ko ang aking telepono at ipinalabas ang isang recording.
Umalingawngaw sa buong silid ang malinaw na boses ni Mark, kasama ang tunog ng malakas na sampal at ang pagsigaw niya sa akin.
Napatigil si Mark. Nanlamig ang kanyang mukha nang marealize na bukas ang voice recorder ng phone ko habang nag-aaway kami.
“Ang akala niyo siguro ay mananahimik ako dahil bago tayong kasal,” sabi ko habang kinukuha ang aking bag na kanina ko pa naempake. “Hindi ako pumasok sa kasal na ito para maging katulong ng pamilya mo, at lalong hindi para maging punching bag mo.”
“Rhea, mag-usap tayo—” subok ni Mark, na ngayon ay bakas na ang takot sa mukha dahil sa ebidensyang hawak ko.
“Mag-uusap tayo sa barangay at sa korte,” tugon ko nang walang pag-aalinlangan. “Bukas na bukas din, maihahain ang demanda para sa Violence Against Women and Children, kasabay ng petition para sa annulment.”
Lumakad ako palabas ng bahay habang naririnig ang pagmamakaawa ni Mark at ang paninisi niya sa kanyang kapatid sa likuran ko. Hindi ako lumilingon. Sa ikatlong araw ng aming kasal, hindi ako lumabas bilang isang biktimang luhaan, kundi bilang isang babaeng marunong lumaban at magpahalaga sa sarili.