Ang Masarap na Paghihanti
(Ikalawang Bahagi — Katapusan)
Sa Maldives, kasalukuyang nakatayo si Tristan sa harap ng front desk ng luxury resort, katabi si Rhea na nakakapit sa kaniyang bisig habang hawak ang isang mamahaling designer bag. Nakangisi si Tristan, sabik na ipakita ang kaniyang “kapangyarihan.”
Inabot ng receptionist ang POS terminal. “Sir, your total is ₱1.8 million for the stay, yacht charter, and boutique purchases.”
Inabot ni Tristan ang kaniyang Black Platinum card nang may kumpiyansa. Iniswipe ng receptionist ang card.
BEEP. DECLINED.
Kumunot ang noo ni Tristan. “Try it again. That card has an unlimited limit.”
Inulit ng receptionist. BEEP. TRANSACTION DENIED — ACCOUNT FROZEN / REPORTED STOLEN.
“Sir, it appears the primary account holder has reported this card stolen and frozen all linked accounts,” pormal ngunit malamig na pahayag ng manager ng resort, kasabay ng paglapit ng dalawang security guard. “Kinailangan din po naming i-verify ang inyong status. Tumawag na rin po kami sa inyong kumpanya, at ayon sa legal department, wala na po kayong access sa anumang corporate funds.”
Namilog ang mga mata ni Tristan. Nanlamig ang kaniyang buong katawan. “A-Ano? Hindi maaari! Ako ang CEO!”
Dali-dali niyang kinapa ang kaniyang telepono para tawagan ako, ngunit isang automated message lamang ang kaniyang natanggap: The number you are calling is no longer in service.
Napatingin si Rhea kay Tristan, nawala ang tamis sa kaniyang mukha. “Tristan, ano ‘to? Akala ko ba napakayaman mo? Bakit napapahiya tayo rito?”
Nang mapatunayang wala nang maipambayad si Tristan at maging ang kaniyang mga personal na bangko ay sarado na dahil sa mga utang na pumasok sa kaniyang pangalan, pinalabas sila ng resort—hindi gamit ang yacht, kundi pinalakad kasama ang mga pulis pabalik sa pampublikong daungan matapos kumpiskahin ang kaniyang mga gamit bilang jape sa utang.
Pagkalipas ng anim na buwan.
Nakatayo ako sa pinakatuktok na palapag ng bagong gusali ng aking sariling kumpanya. Hawak ko ang isang baso ng champagne habang pinagmamasdan ang tanawin ng lungsod.
Nabalitaan ko na lang ang nangyari kay Tristan. Pagkabalik niya ng Maynila, natagpuan niyang sarado na ang kaniyang opisina. Ang lahat ng kaniyang ari-arian—ang bahay, ang mga sasakyan, at ang mga shares—ay pormal nang nailipat sa akin bilang pambayad sa kaniyang mga lumang utang na pinirmahan niya noon.
Si Rhea? Iniwan siya nito agad noong mismong araw na nawalan siya ng pera, at nagsampa pa ng demanda laban sa kaniya para sa hindi pagbabayad ng sweldo.
Ngayon, si Tristan ay nagtatrabaho bilang isang ordinaryong empleyado sa isang maliit na kumpanya, pilit na binabayaran ang mga natitirang utang na hindi na niya kailanman mababawi.
Tiningnan ko ang huling text na ipinadala niya mula sa isang bagong numero bago ko ito i-block:
“Patawarin mo ako. Nawa’y mabigyan mo pa ako ng isa pang pagkakataon…”
Inilapag ko ang aking telepono sa mesa, ininom ang champagne, at ngumiti.
Hindi na kailangan ng ikalawang pagkakataon. Ang pinakamasarap na ganti ay hindi ang sirain ang buhay ng taong nanakit sa ‘yo—kundi ang kumuha ng lahat ng itinayo mo para sa kaniya, at panoorin siyang bumagsak sa sarili niyang kahambugan.