Umuwi Nang Maaga Ang Asawa Upang Surpresahin Ang Kanyang Misis Matapos Ang Operasyon Ngunit Naabutan Niya Itong Umiiyak Na Kumakain Ng Tuyong Pancit Canton Habang Ang Kanilang Sanggol Ay Natutulog Sa Ilalim Ng Manipis Na Kumot
Ako si Mark, tatlumpu’t limang taong gulang at isang seaman. Bilang padre de pamilya, ginagawa ko ang lahat upang mabigyan ng maginhawang buhay ang aking asawang si Elena at ang bago naming isinilang na anak na si Baby Liam.
Labing-isang araw pa lamang ang nakalilipas nang isilang ni Elena si Liam. Naging kumplikado ang kanyang panganganak at kinailangan siyang sumailalim sa isang maselang emergency caesarean operation. Dahil sa layo ng aking biyahe, hindi ako nakaabot sa araw ng kanyang panganganak. Subalit bago ako umalis, napagkasunduan namin na pansamantalang doon muna sila titira sa bahay ng aking ina, si Mama Letty, habang nagpapagaling si Elena.
Nagpapadala ako ng limampung libong piso (50,000 pesos) linggo-linggo kay Mama Letty para sa lahat ng pangangailangan ni Elena, sa gatas ni Baby Liam, at para na rin pambayad sa isang private nurse na mag-aalaga sana sa kanila.
Lagi kong tinatawagan si Mama Letty.
“Ma, kumusta na si Elena? Maayos ba ang lagay ng asawa ko? Paano ang anak namin?” tanong ko noon.
“Aba oo naman, anak! Alagang-alaga ko rito ang asawa mo. Binilhan ko siya ng mamahaling pagkain at may nurse pang nagbabantay sa kanila. Huwag kang mag-alala, mag-focus ka lang sa trabaho mo,” masayang sagot ng aking ina.
Napanatag ang loob ko. Naniwala akong ligtas sila. Ngunit isang malaking kasinungalingan pala ang lahat.
ANG PAG-UWI NANG MAAGA
Dahil natapos namin nang maaga ang kontrata, binigyan ako ng pagkakataong makauwi ng Pilipinas nang hindi inaasahan. Gusto kong surpresahin si Elena. Hindi ko ipinaalam sa kanila ang aking pagbabalik.
Bumili ako ng malaking bouquet ng bulaklak at mga bagong damit para kay Baby Liam. Punong-puno ng pananabik ang aking dibdib habang pababa ng taxi sa tapat ng malaking bahay nina Mama.
Gabi na at madilim ang paligid, ngunit bukas pa ang ilaw sa kusina. Sa halip na dumaan sa main door, nagpasya akong dumaan sa likod-bahay para lalo silang masurpresa.
Ngunit nang buksan ko nang dahan-dahan ang pinto ng kusina, parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo. Ang pananabik ko ay napalitan ng matinding kaba at pagkalito.
ANG NAKAKADUROG NA EKSENA SA KUSINA
Wala akong nakitang private nurse. Wala akong nakitang mamahaling pagkain.
Ang nakita ko ay ang aking asawa na si Elena, nakaupo nang mag-isa sa malamig na sahig ng kusina. Ang kanyang mukha ay maputlang-maputla at halatang pagod na pagod. Pilit niyang iniaayos ang kanyang sarili, ngunit nanginginig ang kanyang mga kamay habang humihigop ng sabaw mula sa isang mangkok.
Nang titigan ko nang mabuti, hindi iyon masustansyang sopas—isa itong malamig at tuyong pancit canton na mukhang tira-tira pa mula kahapon. Tumutulo ang kanyang mga luha habang nginunguya ang pagkain.
At sa tabi niya… sa ibabaw ng lumang banig na nakalatag sa malamig na semento, natutulog ang aking labing-isang araw na anak. Si Baby Liam. Binalot lamang siya ng isang napakanipis na kumot, nanginginig sa ginaw dahil bukas ang bintana ng kusina at pumapasok ang malamig na hangin ng gabi.
Nalaglag ang mga bulaklak na hawak ko.
“E-Elena…?” nanginginig kong bulong.
Gulat na nag-angat ng tingin si Elena. Nang makita niya ako, nabitiwan niya ang mangkok ng pancit canton. Mabilis siyang gumapang papalapit sa akin at humagulgol nang napakalakas.
“Mark! Mark, nandito ka na! Tulungan mo kami! Parang awa mo na, kukunin nila si Baby Liam!” umiiyak na pakiusap ni Elena habang nakakapit sa aking mga binti.
Mabilis akong lumuhod at niyakap siya. Naramdaman ko ang mga buto sa kanyang likod.
“Diyos ko, Elena, anong nangyari sa inyo?! Nasaan ang nurse? Nasaan si Mama? Bakit ito ang kinakain mo?!”
Bago pa siya makasagot, narinig namin ang mga yabag mula sa hagdan. Bumaba ang aking ina na si Mama Letty, kasama ang aking nakatatandang kapatid na si Stella. Pareho silang nakasuot ng mga bagong alahas at mamahaling damit. Nagtatawanan pa sila hanggang sa makita nila akong nakaluhod sa sahig ng kusina.
Nanlaki ang mga mata ni Mama Letty. Namutla si Stella.
“M-Mark?! Anak! B-Bakit ka nandito? Akala ko ba sa susunod na buwan ka pa uuwi?” utal-utal na tanong ni Mama.
Tumayo ako. Ang lungkot na naramdaman ko kanina ay biglang nag-apoy at naging matinding poot.
“Ano ang ginawa ninyo sa asawa at anak ko?!” dumadagundong kong bulyaw.
ANG MGA DEMONYO SA SARILING PAMILYA
Nataranta si Stella at pilit na itinago ang hawak niyang bagong cellphone na alam kong binili gamit ang pera ko.
“Kuya, nagkakamali ka ng iniisip! S-Si Elena ang may gusto niyan! Sabi niya gusto niya daw kumain sa kusina para malamig!” palusot ni Stella.
Ngunit humagulgol si Elena sa aking likuran.
“Sinungaling! Kinuha ninyo ang lahat ng perang ipinadala ni Mark! Tatlong araw na akong walang kinakain nang maayos! Ikinulong ninyo ako rito sa kusina dahil ayaw ninyong marinig ang iyak ni Baby Liam sa itaas!”
Hinarap ko ang aking ina. Kumuyom ang mga kamao ko.
“Ma, totoo ba ‘to? Totoo bang ginutom niyo ang asawa kong kagagaling lang sa operasyon?!”
Umiwas ng tingin si Mama Letty at nag-cross arms, tila sinusubukang panindigan ang kanyang kasakiman.
“Mark, masyadong magastos ang asawa mo! Atsaka, hindi naman talaga namin siya gusto para sa’yo! Gusto lang namin ang bata! Plano sana naming ipaampon si Baby Liam sa mayamang kaibigan ni Stella para makakuha tayo ng mas malaking pera! Kaya nga ginugutom namin ‘yan para kusa na lang siyang umalis at iwan ang bata!”
Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Ang sarili kong ina at kapatid, ginamit ang asawa ko para perahan ako, at ngayon ay pinaplano pang ibenta ang sarili kong laman at dugo!
HINDI NA AKO MAGPAPAALIPIN
Wala akong sinabing kahit isang salita. Mabilis kong inayos ang manipis na kumot ni Baby Liam at binuhat siya nang maingat. Inalalayan ko rin si Elena na makatayo.
“Saan kayo pupunta, Mark?! Anak, huwag mong sabihing mas pipiliin mo ‘yang babaeng ‘yan kaysa sa sarili mong pamilya?!” sigaw ni Mama Letty.
Tinitigan ko siya sa mata nang may matinding pandidiri.
“Wala akong pamilyang mga demonyo.”
Dinala ko sina Elena at Baby Liam sa isang mamahaling ospital upang masigurong ligtas sila mula sa anumang kumplikasyon at malnutrisyon. Ginamit ko ang natitira kong ipon upang mabigyan sila ng pinakamagandang pangangalaga.
Kinabukasan, kinausap ko ang aking abogado at ipina-freeze ko ang lahat ng bank accounts ko na naka-link kay Mama Letty. Hindi lamang iyon, kinasuhan ko sila ng Serious Illegal Detention, Child Endangerment, at Estafa dahil sa paglustay ng perang inilaan ko para sana sa aking asawa at anak.
Nang malaman nilang kakasuhan ko sila, nagmakaawa si Mama Letty at Stella sa labas ng ospital. Umiiyak sila at lumuluhod sa putikan, humihingi ng tawad. Ngunit ipinag-utos ko sa mga security guards na palayasin sila. Hindi ko kailanman mapapatawad ang mga taong naglaro sa buhay ng aking mag-ina.
Lumipas ang mga buwan, tuluyan nang gumaling si Elena, at lumalaking malusog si Baby Liam. Bumili ako ng sarili naming bahay malayo sa mga mapang-abusong kamag-anak. Napatunayan ko na bilang isang asawa at ama, ang aking unang tungkulin ay protektahan ang aking pamilya—kahit pa ang kailangan kong labanan ay ang mga taong kadugo ko.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong hayaang abusuhin ng iyong mga kamag-anak ang iyong asawa habang ikaw ay wala. Ang pag-aasawa ay nangangahulugang ang iyong pangunahing prayoridad ay ang taong pinili mong makasama habambuhay at ang inyong mga anak. Ang kasakiman at kalupitan sa kapwa, lalo na sa mga taong walang kalaban-laban, ay laging may katapat na matinding karma at batas na hindi maniningil nang may awa.