Pagkalabas ko ng hotel, sumakay ako sa unang taxi na huminto sa tapat ng lobby. Sa kauna-unahang pagkakataon sa buhay ko, hindi mabigat ang dibdib ko habang papalayo sa lugar na iyon. Wala na ang takot na baka may magalit sa akin, at wala na rin ang pakiramdam na kailangan kong laging magpaalipin para lang maging sapat sa sarili kong pamilya.
Habang nasa biyahe papuntang departure hall para sa bago kong flight, naisip ko kung ano na ang nangyayari sa kanila sa airport.
Naisip ko si Mama na tiyak na nagpapanic na dahil nasa akin ang pambayad ng bagahe nila. Naisip ko si Ate at si Papa na pilit akong tinatawagan pero laging “unreachable” ang naririnig sa kabilang linya. Mawawalan sila ng access sa mga allowance na buwan-buwan kong ipinapadala, at kailangan na nilang matutong tumayo sa sarili nilang mga paa. Sa loob ng maraming taon, ginawa nila akong banko at tagapag-ayos ng mga problema nila, habang itinuturing akong palamuti lamang kapag masaya ang kwento.
Pagdating ko sa airport, pumasok ako sa departure lounge nang may bagong lakas. Ang tiket na hawak ko ay hindi patungo sa bahay kung saan ako palaging hindi nakikita—ito ay patungo sa Switzerland, ang lugar na pangarap kong puntahan simula pa noong bata ako.
Habang naghihintay ng boarding call, tumingin ako sa malaking salamin ng airport terminal. Nakita ko ang sarili kong nakangiti—walang takot, walang guilt, at walang alinlangan.
Nang iwan nila ako sa hotel room na iyon, akala nila ay itinapon nila ako. Hindi nila alam, binigyan lang nila ako ng dahilan para tuluyan silang iwan at piliin naman ang sarili ko.