IPINAGPALIT AT PINALAYAS NG MAYAMANG CEO ANG KANYANG 23-ANYOS NA ASAWA DAHIL “BATA AT WALANG KWENTA” DAW ITO—NGUNIT NANG MAGMAKAAWA SILA SA ISANG BILYONARYONG INVESTOR, LUBOS SILANG NAGIMBAL KUNG SINO ANG TUNAY NA BOSS!
Lumapit si Angela sa mahabang mesa at dahan-dahang umupo sa kabisera. Ang maingay na pakiusap ng pamilya ni Marco kanina ay unti-unting napalitan ng bingaw na katahimikan. Lahat ng mata sa bulwagan ay nakatuon na sa kanya.
“A-Angela?” utal na sabi ni Marco, bakas ang panlalamig sa kanyang boses. “Paanong… paanong ikaw ang CEO ng Vanguard Global?”
“Akala mo ba ay isa lang akong simpleng babae na walang pinag-aralan nang pakasalan kita?” malamig na sagot ni Angela habang itinataas ang isang folder. “Ang Vanguard Global ay pamanang negosyo ng aking pamilya. Pumasok ako sa buhay mo nang walang dote o yaman dahil gusto kong makita kung mamahalin mo ako nang tapat. Ngunit ipinagpalit mo ako sa panlabas na karangyaan at itinapon na parang basura.”
Nanginig ang knees ni Marco. Si Chloe naman ay napahawak sa braso ng lalaki, pilit na nagmamatigas ngunit kitang-kita ang takot sa kanyang mga mata. Si Donya Elena, ang ina ni Marco na dating laging nang-aapi kay Angela, ay mabilis na lumapit at lumuhod sa harap ng mesa.
“Angela, hija… patawarin mo kami,” pakiusap ng matanda habang umiiyak. “Nalito lang si Marco noon. Pamilya pa rin tayo, ‘di ba? Isalba mo ang kumpanya namin, parang awa mo na!”
Bahagyang natawa si Angela—isang tawa na walang kaunting init o awa. “Pamilya? Noong itinapon niyo ang mga gamit ko sa ilalim ng malakas na ulan tatlong taon na ang nakakalipas, nakalimutan niyo na ba ang sinabi niyo? Na ‘bata at walang kwenta’ ako?”
Tumingin si Angela sa kanyang abogado at nagbigay ng senyas. Lumapit ang abogado at inilapag ang mga legal na dokumento sa harap ni Marco.
“Hindi ko ididideposito ang pondo bilang investment,” pahayag ni Angela habang direktang nakatitig sa mga mata ni Marco. “Binili ng Vanguard Global ang lahat ng utang ng kumpanya mo mula sa bangko. Ibig sabihin, ako na ang nagmamay-ari ng lahat ng natitirang ari-arian niyo.”
“Ano?!” sigaw ni Marco. “Hindi mo pwedeng gawin ‘to!”
“Gawa na, Marco,” sagot ni Angela habang tumatayo mula sa kanyang upuan. “Bukas na bukas din, ilalabas ang utos para sa pag-remata ng inyong mansyon, mga sasakyan, at ang inyong kumpanya. Mag-impake na kayo, dahil gaya ng ginawa niyo sa akin noon—lalabas kayo sa sarili niyong bahay na walang kahit ano.”
Nawalan ng lakas si Marco at napaluhod sa sahig, habang si Chloe naman ay mabilis na tumalikod at iniwan siya dahil wala na itong makukuhang yaman.
Bago tuluyang lumabas ng bulwagan, huminto si Angela sa tabi ni Marco at bumulong: “Salamat sa pagtatapon sa akin noon. Dahil doon, muli kong nahanap ang tunay kong halaga.”
Araw ng kasunod, naglakad si Angela patungo sa kanyang sasakyan habang pinapanood mula sa malayo ang pamilya ni Marco na inilalabas ang mga gamit sa kalsada sa ilalim din ng buhos ng ulan—isang ganap at matamis na paghihiganti.