Umuwi Ako Nang Maaga Mula Sa Business Trip At Naabutan Ang Aking Nobyo Na Nagpapakasal Sa Bestfriend Ko Sa Sarili Kong Hardin… Kaya Naman Gumawa Ako Ng Isang Lihim Na Hakbang Na Magpapadala Sa Kanila Sa K.ulong

Ako si Beatrice, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at ang nag-iisang may-ari ng isang malaking estate na minana ko pa sa aking mga yumaong magulang. Dahil sa aking pagiging abala bilang isang CEO ng isang PR firm, palagi akong wala sa bahay. Ngunit payapa ang isip ko dahil alam kong naiiwan ko ang aking mansyon sa pangangalaga ng aking nobyong si Leo, at madalas ding bumisita ang matalik kong kaibigan na si Sandra para daw “samahan” siya.

Inakala kong tapat sa akin si Leo. Nakatakda na kaming ikasal sa susunod na taon. Bago ako umalis para sa isang linggong business trip sa ibang bansa, pinapirma niya ako sa ilang mga dokumento na para raw sa “business permits” ng aming itatayong joint venture. Dahil sa tiwala, pumirma ako nang hindi ito binabasa nang maigi.

Ngunit natapos nang maaga ang aking mga meeting, kaya nagdesisyon akong umuwi ng dalawang araw nang mas maaga upang surpresahin si Leo. Hindi ko alam na ako pala ang masusurpresa sa aking madadatnan.

ANG KASAL SA AKING HARDIN

Tahimik akong pumasok sa malaking gate ng aking estate gamit ang aking remote access. Wala ang mga guwardiya sa unahan, na ipinagtaka ko. Habang nagmamaneho ako papasok sa mahabang driveway, napansin ko ang maraming magagarang sasakyan na nakaparada sa gilid.

Nang makababa ako ng kotse, nakarinig ako ng mahinang musika at palakpakan mula sa likod ng mansyon—sa aking paboritong flower garden.

Dahan-dahan akong naglakad patungo roon, nagtago sa likod ng malalaking halaman. At doon, nakita ko ang isang eksenang nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.

Ang aking hardin ay ginawang isang napakagandang wedding venue. Puno ito ng mga puting rosas at mamahaling dekorasyon. At sa ilalim ng floral arch, nakatayo ang aking nobyong si Leo, suot ang isang puting tuxedo. Sa kanyang harapan ay walang iba kundi si Sandra, ang aking matalik na kaibigan, na nakasuot ng isang napakagarbong wedding gown.

Nakaharap sila sa isang opisyal, at nagpapalitan ng mga singsing habang nanonood ang kanilang mga pamilya at ilang mga “kaibigan” na kilala ko rin.

“Tinatanggap kita, Leo, bilang aking asawa. Salamat at malaya na tayo. Sa wakas, atin na ang lahat ng ito,” umiiyak na sabi ni Sandra.

“Pangako, mahal ko. Ngayong nasa pangalan ko na ang mansyong ito, hindi na natin kailangang magtago. Itatapon na natin palabas ang babaeng ‘yon pag-uwi niya,” nakangising sagot ni Leo.

Nanginig ang buong kalamnan ko sa matinding galit at panlulumo. Kaya pala niya ako pinapirma bago ako umalis! Isa pala itong Deed of Sale na naglilipat ng aking mansyon sa kanyang pangalan. Ginawa nila akong mangmang, at ngayon ay ipinagdiriwang nila ang kanilang pagiging T.aksil sa mismong pamamahay ko!

Gusto kong lumabas at magwala. Gusto ko silang S.abunutan at sirain ang kasal nila. Ngunit huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking bag.

Tumingin ako sa kanilang naghahalikan habang nagpapalakpakan ang mga tao, at ngumisi ako nang malamig.

“Perpekto. Walang nakakaalam kung ano ang ginawa ko bago pumasok sa loob,” bulong ko sa aking sarili habang tinatawagan ang isang numero.

ANG HAKBANG NG PAGHIHIGANTI

Tinawagan ko ang hepe ng pulisya na malapit kong kaibigan, pati na rin ang aking head lawyer. Pagkatapos, binuksan ko ang smart home application sa aking telepono. Kinonekta ko ang aking sarili sa control system ng buong estate.

Pinindot ko ang ‘Lockdown Mode’. Awtomatikong sumara at na-lock ang lahat ng matataas na gate palabas ng estate. Walang sinuman ang makakalabas.

Pagkatapos, tiningnan ko ang control para sa garden sprinklers. Ito ay hindi ordinaryong sprinklers; ginagamit ito para sa malawakang irigasyon ng aking hardin at napakalakas ng pressure ng tubig nito.

Binuhay ko ito sa pinakamataas na level.

PSSSSHHHHH!!!

Biglang sumabog ang malalakas na jet ng tubig mula sa ilalim ng lupa, direktang tumama sa mga bisita, sa mga mamahaling pagkain, at sa mismong altar kung saan nakatayo sina Leo at Sandra.

“Ahhh! Ano ba ‘to?! Patayin niyo ‘yan!” tili ni Sandra habang basang-basa ang kanyang mamahaling gown at nasisira ang kanyang makeup.

“Sino ang nagbukas nito?! Guard! Guard!” natatarantang sigaw ni Leo habang pilit na pinoprotektahan ang sarili mula sa malakas na hampas ng tubig.

Nagkagulo ang lahat ng mga bisita. Nagsitakbuhan sila, nadulas sa putik, at nabasa ang kanilang mga mamahaling damit. Nang mamatay ang mga sprinklers pagkalipas ng isang minuto, ang perpektong kasal ay naging isang malaking sakuna.

Doon ako naglakad palabas mula sa aking pinagtataguan, dahan-dahang pumapalakpak.

“Bravo. Napakagandang kasal. Pasensya na at wala akong dalang regalo,” malakas at sarkastiko kong bati.

Nanlaki ang mga mata ni Leo. Halos himatayin si Sandra nang makita ako.

“B-Beatrice?! Anong ginagawa mo rito?! D-Diba sa makalawa pa ang uwi mo?!” nanginginig na tanong ni Leo.

“Kung hindi ako umuwi nang maaga, hindi ko makikita ang K.abit mo na nakasuot ng puti sa sarili kong hardin,” malamig kong sagot habang lumalapit sa kanila.

Namula sa hiya at galit si Sandra. Pilit siyang nagtapang-tapangan.

“Wala ka nang karapatan dito, Beatrice! Amin na ang mansyong ito! Pinirmahan mo na ang mga papeles bago ka umalis! Kaya lumayas ka na bago ko ipakaladkad sa security!” matapang na sigaw ng aking dating bestfriend.

Tumawa ako nang malakas, isang tawa na umalingawngaw sa buong hardin.

“Security? Baka nakalimutan niyo, ako ang nagpapasweldo sa kanila kaya pinaalis ko sila kanina pa. At tungkol sa mga papeles na pinirmahan ko?”

Kinuha ko ang isang kopya ng dokumento mula sa aking bag at iwinagayway ito sa kanilang harapan.

“Inakala mo ba talagang hindi ko binabasa ang mga pinapirma mo sa akin, Leo? Alam ko na ang plano mo. Kaya ang pinirmahan ko ay gamit ang isang pekeng pirma at ibang pangalan na walang bisa sa batas. Bukod doon, tatlong buwan na ang nakakaraan nang ilipat ko ang titulo ng mansyong ito sa isang Trust Fund. Ibig sabihin, hindi ko ito pwedeng ibenta o ipamigay kahit kanino,” nakangisi kong paliwanag.

Nawalan ng kulay ang mukha ni Leo. Napaluhod siya sa putikan.

“H-Hindi totoo ‘yan… P-Paano mo nalaman?” nauutal niyang tanong.

“May mga nakakabit na hidden cameras sa opisina ko sa loob ng bahay. Narinig ko ang lahat ng plano ninyo bago pa ako umalis,” sagot ko.

Bago pa sila makapagsalita muli, narinig namin ang malalakas na wang-wang ng mga sasakyan ng pulis. Bumukas ang main gate na ako rin ang nag-unlock gamit ang phone ko. Pumasok ang mga pulis kasama ang aking abogado.

“Leo at Sandra, inirereklamo ko kayo ng Trespassing at Forgery of Public Documents. Ang pagpepeke ng titulo ng lupa ay isang seryosong krimen,” matigas kong pabatid sa kanila.

“Beatrice, parang awa mo na! H-Hindi ko sinasadya! Nadala lang ako sa sulsol niya!” iyak ni Leo habang pilit na inaabot ang mga binti ko, itinuturo si Sandra.

“Ang kapal ng mukha mo, Leo! Ikaw ang nag-isip nito!” galit na sigaw ni Sandra bago niya S.inampal nang malakas ang lalaking kapapakasal lang sa kanya.

Pinanood ko silang mag-away at magsisihan habang pinoposas sila ng mga pulis. Ang mga bisita nila na kasabwat sa panloloko sa akin ay isa-isang iniimbestigahan.

Dinala sina Leo at Sandra sa presinto suot pa rin ang kanilang basang-basang damit pangkasal. Dahil sa bigat ng ebidensya at pag-amin nila sa mismong video recording na nakuha ko sa bahay, pareho silang nahatulan at ipinadala sa K.ulong.

Ako naman ay nagpa-renovate ng buong hardin para alisin ang anumang bakas ng kanilang presensya. Ipinagpatuloy ko ang aking buhay bilang isang malaya at matagumpay na babae, masaya na nawala ang mga ahas sa aking paligid.

MORAL NG KWENTO: Ang pag-aakala na mas matalino ka kaysa sa taong nagtitiwala sa iyo ay ang pinakamalaking pagkakamali na magagawa mo. Ang tunay na matalino ay hindi maingay; tahimik itong nagmamasid at naghahanda. Kapag inabuso mo ang kabaitan ng isang tao, asahan mong ang kanyang H.iganti ay wawasak sa lahat ng ilusyong pinaghirapan mong itayo, at ang kasakiman ay laging magdadala sa iyo sa sarili mong kapahamakan.