BUMALIK AKO MATAPOS MAWALA NANG ILANG BUWAN, INAASAHANG YAYAKAPIN AKO NG ASAWA KO NANG UMIIYAK… PERO NANG HAWAKAN KO SIYA, LUMAYO SIYA AT TININGNAN AKO BILANG ISANG ESTRANGHERO. ANG SUMUNOD KONG NATUKLASAN AY TULUYAN WUMASAK SA AKING PUSO!
Ang pag-ibig ang pinakamalakas na angkla ng isang taong nasa gitna ng unos. Kapag nawalan ka na ng pag-asa, ang mukha ng taong mahal mo ang tanging mag-uudyok sa iyo na lumaban at mabuhay. Ngunit paano kung ang taong ginawa mong dahilan para mabuhay ay siya palang dahilan kung bakit ka namatay sa loob?
Ako si Gabriel. Walong buwan na ang nakalipas nang lumubog ang sinasakyan kong barko dahil sa isang matinding bagyo. Idineklara akong patay ng mga awtoridad, isang biktima na nilamon ng dagat. Ngunit hindi ako sumuko. Napadpad ako sa isang liblib na isla at nabuhay na parang isang ligaw na hayop. Sa bawat araw na kumakalam ang aking sikmura at nanghihina ang aking katawan, ang tanging nagbibigay sa akin ng lakas ay ang larawan ng aking asawang si Isabella. Inisip ko ang kanyang mga ngiti, ang kanyang mga luha sa pagkawala ko, at ang pangako kong babalikan ko siya.
Makalipas ang walong buwan ng impyerno, natagpuan ako ng mga mangingisda. Ligtas na ako. Ngunit sa halip na tumawag, pinili kong umuwi nang walang pasabi. Gusto ko siyang surpresahin. Gusto kong makita ang pagbuhos ng kanyang luha sa tuwa kapag nakita niyang buhay ang kanyang asawa.
ANG MALAMIG NA PAGSALUBONG
Nakatayo ako sa harap ng aming bahay. Nanginginig ang aking mga kamay habang dahan-dahan kong pinihit ang doorknob na hindi nakakandado. Pumasok ako sa loob. Walang nagbago sa sala; pamilyar pa rin ang amoy ng kape at sampaguita.
Nakita ko siya. Nakatayo si Isabella malapit sa bintana, nakatalikod. Tumibok nang napakabilis ang puso ko. Puno ng galak at pananabik, naglakad ako palapit sa kanya.
“Isabella… Mahal ko, nandito na ako. Nakauwi na ako,” basag at pumipiyok kong bulong.
Gulat siyang napalingon. Nanlaki ang kanyang mga mata. Sa isip ko, tatakbo siya palapit sa akin, yayakapin ako nang mahigpit, at iiyak sa aking balikat. Inilahad ko ang aking mga kamay at hinawakan ko ang kanyang braso.
Ngunit sa halip na yumakap, marahas siyang umiwas at mabilis na dumiretso sa likod ng sofa.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Walang luha ng kaligayahan sa kanyang mga mata. Walang pananabik. Ang nakita ko lamang ay purong gulat, takot, at pagkadismaya. Tiningnan niya ako na parang isang multo, isang estranghero na nag-trespass sa sarili kong bahay.
“I-Isabella? Bakit? Ako ‘to, si Gabriel… Buhay ako,” naguguluhan kong sabi, pilit na inihahakbang muli ang aking mga paa palapit sa kanya.
“Huwag kang lalapit!” nanginginig niyang sigaw, pilit na itinatago ang kanyang katawan sa likod ng kasangkapan.
Doon ko napansin ang isang bagay na nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo. Malaki ang kanyang tiyan. Buntis siya. Walong buwan akong nawala, na ibig sabihin… ang batang dinadala niya ay nabuo noong mga panahong nag-aagaw-buhay ako sa isla, o baka mas maaga pa.
ANG NAKAKAGIMBAL NA KATOTOHANAN
Bago pa man ako makapagtanong, bumukas ang pinto ng aming master’s bedroom. Lumabas ang isang lalaki na nagpupunas pa ng kanyang basang buhok gamit ang tuwalya. Tumigil siya nang makita niya ako. Nalaglag ang tuwalya mula sa kanyang kamay.
Si Mark. Ang aking business partner at tinuturing kong matalik na kaibigan mula pa noong kolehiyo.
“G-Gabriel?!” namumutlang usal ni Mark. “P-Paano… Paanong buhay ka?!”
Tiningnan ko si Mark, pagkatapos ay kay Isabella. Naglakad si Mark palapit sa asawa ko at protektibong humawak sa baywang nito. Ang kamay ni Isabella ay mahigpit na nakakapit sa braso ni Mark.
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang binuhusan ako ng yelo.
“Anong ibig sabihin nito, Isabella? Mark?” nanginginig ang boses ko. Tumingin ako sa center table. May mga dokumento roon na nakakalat. Mga papeles mula sa bangko at isang malaking Life Insurance Claim na nagkakahalaga ng 50 Milyong Piso—na-claim na, base sa stamp na nakalagay. Sa tabi nito ay isang ultrasound picture ng isang sanggol na may nakasulat na “Mark Jr.”
“G-Gabriel, pakinggan mo muna ako…” utal-utal na sabi ni Isabella.
Ngunit hindi ako makapagsalita. Ang mga piraso ng puzzle ay kusang nabubuo sa aking isipan. Bago ako sumakay sa barkong iyon walong buwan na ang nakalipas, si Mark ang nag-ayos ng aking travel itinerary. Siya ang nag-book ng maliit na yate na sinakyan ko bago ito biglang nasira at lumubog sa gitna ng bagyo.
“Pinlano ninyo ito?” Pabulong kong tanong, ngunit ang bigat nito ay parang isang malakas na sampal. Tiningnan ko sila nang diretso sa mata. “Ang pagkasira ng makina ng barko… ang insurance ko… ang lahat ng ito… pinlano ninyo?!”
ANG TULUANG PAGKADUROG NG PUSO KO
Hindi makatingin si Mark. Ngunit si Isabella, ang babaeng ipinaglaban ko sa kamatayan, ay dahan-dahang nag-angat ng tingin. Nawala ang takot sa kanyang mukha at napalitan ito ng isang malamig at walang-awang ekspresyon.
“Matagal na kaming may relasyon ni Mark, Gabriel,” malamig na pag-amin ni Isabella, ang kanyang mga salita ay parang kutsilyong pabalik-balik na itinarak sa aking dibdib. “Gusto ko nang makipaghiwalay sa’yo noon pa, pero ayaw kong mawalan ng sustento. Nang malamang buntis ako kay Mark, kailangan namin ng malaking pera para makapagsimula nang maayos. Ang insurance mo ang tanging sagot.”
Napahawak ako sa aking dibdib. Hirap akong huminga.
“Inakala naming patay ka na,” patuloy niya, walang kahit anong bakas ng konsensya. “Sana hindi ka na lang bumalik, Gabriel. Masaya na kami. Sira na ang lahat dahil nandito ka na naman.”
Ang mga salitang iyon ang tuluyang pumatay sa kung anumang natitirang kaluluwa sa aking katawan. Sa loob ng walong buwan, uminom ako ng tubig mula sa ulan, kumain ng hilaw na isda, at nagdasal araw-araw na sana ay bigyan ako ng Diyos ng pagkakataong mayakap siya muli.
Ngunit ang babaeng iniyakan ko gabi-gabi sa gitna ng karagatan ay ang mismong halimaw na nagtangkang lunurin ako.
Tumulo ang aking mga luha, ngunit hindi ito luha ng kalungkutan. Ito ay luha ng matinding galit at kamatayan ng aking pag-ibig. Tumawa ako nang mapait, isang halakhak na walang tunog, habang paatras na naglalakad patungo sa pinto.
“Sana nga ay namatay na lang ako,” malamig at nanginginig kong sagot, nakatitig sa kanilang dalawa. “Dahil ang lalaking nagmamahal sa iyo ay tuluyan nang nalunod sa dagat. Ang nakatayo sa harapan ninyo ngayon ay ang multong sisingil sa inyong dalawa.”
Tinalikuran ko sila at isinara ang pinto nang walang lingon-likod. Iniwan ko ang bahay na inakala kong kanlungan, upang magtungo sa pinakamalapit na presinto ng mga pulis kasama ang aking abogado.
Maaaring nadurog at namatay ang aking puso sa araw na iyon, ngunit ang taong bumangon mula sa abo ay sisiguraduhing walang matitirang kaligayahan sa mga taong sumira sa kanya.