BAHAGI 2: ANG LIHIM NA INILIBING KASAMA NG AKING INA
Natigilan ako.
Pakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo sa loob lamang ng isang iglap.
Sa kabilang linya, naroon pa rin si Daniel.
— Maria? Ano’ng nangyayari?
Ngunit wala na akong lakas upang sagutin siya.
Tahimik kong pinatay ang tawag.
Pagkatapos ay tumingin sa dalawang lalaking nakasuot ng itim na amerikana na nakatayo sa harap ko.
Isa sa kanila ang dahan-dahang naglabas ng isang makapal na sobre.
— Ipinagkatiwala ito ng iyong ina bago siya pumanaw.
Nanginig ang mga kamay ko habang tinatanggap iyon.
Pagbukas ko ng sobre, bumungad agad ang isang lumang litrato.
Isang batang babae.
Mga tatlong taong gulang.
Nakaupo sa kandungan ng isang eleganteng babae.
Katabi nito ang isang lalaking may seryosong mukha ngunit puno ng pagmamahal ang tingin.
At ang batang nasa larawan…
Ako.
Sigurado ako.
Ako iyon.
Ngunit hindi ko kailanman nakita ang dalawang taong iyon sa buong buhay ko.
Kasunod ng litrato ay isang liham.
Sulat-kamay.
Pamilyar ang sulat.
Sulat ng aking ina.
Nagsimulang lumabo ang paningin ko habang binabasa ang unang linya.
“Anak, kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay wala na ako.”
Tumulo agad ang luha ko.
“Alam kong masasaktan ka sa katotohanang ito.”
“Hindi kita tunay na anak.”
“Ngunit mula nang una kitang yakapin, itinuring kitang sarili kong dugo.”
Mahigpit kong hinawakan ang liham.
Parang may pumipiga sa puso ko.
Ayon sa sulat, dalawampu’t limang taon na ang nakalipas ay nagkaroon ng isang malagim na aksidente sa dagat.
Maraming pamilya ang nawalan ng mahal sa buhay.
Isa sa mga nakaligtas ay isang batang babae.
Walang pangalan.
Walang pagkakakilanlan.
Walang kamag-anak na lumitaw upang maghanap.
Ang batang iyon ay ako.
Natagpuan ako ng babaeng tinawag kong ina.
Noon ay isa lamang siyang simpleng tindera.
Ngunit hindi niya ako iniwan.
Hindi niya ako dinala sa ampunan.
Sa halip, inuwi niya ako.
Pinalaki.
Pinakain.
Pinag-aral.
Minahal.
At itinuring na tunay na anak.
Ngunit may isang bagay siyang itinago sa akin sa loob ng maraming taon.
May iniwan daw na kuwintas sa leeg ko nang matagpuan niya ako.
Isang mamahaling kuwintas na may simbolong hindi niya maintindihan.
Dahil natatakot siyang may kumuha sa akin, itinago niya iyon.
At ngayon…
Nasa loob ng sobre ang kuwintas.
Kasama ang isang business card.
At isang pangalan.
Pangalan ng isa sa pinakamayayamang pamilya sa bansa.
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi.
Imposible.
Paano ako magkakaroon ng kaugnayan sa kanila?
Ngunit bago pa ako makapag-isip nang malinaw, nagsalita muli ang abogado.
— May isa pa pong bagay.
— Matagal nang hinahanap ng pamilyang ito ang nawawala nilang anak.
Tumigil ang tibok ng puso ko.
— At naniniwala kaming ikaw iyon.
Samantala.
Sa mansiyon ni Daniel.
Hindi mapakali si Daniel matapos maputol ang tawag.
Hindi niya alam kung bakit.
Ngunit may kakaibang kaba siyang nararamdaman.
Parang may mahalagang bagay na unti-unting lumalayo sa kanya.
Pagkalipas ng ilang minuto.
Dumating si Vanessa dala ang paborito niyang alak.
Ngunit hindi iyon pinansin ni Daniel.
Sa halip ay bigla niyang tinanong:
— Nabayaran ba talaga ang lahat ng kailangan ng nanay ni Maria?
Bahagyang natigilan si Vanessa.
Mabilis siyang ngumiti.
— Siyempre.
— Huwag mo nang isipin iyon.
Ngunit hindi alam ni Vanessa…
Na iyon ang unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon na nagsimulang magduda si Daniel.
(Itutuloy sa Bahagi 3…)